Ήταν Αύγουστος του 1991, σχεδόν μισό αιώνα μετά την Απόβαση στη Νορμανδία, όταν η Ευρώπη ζούσε –φαινομενικά– μια περίοδο ειρήνης και καλοκαιρινής ραστώνης. Όμως, στα Βαλκάνια, η ιστορία κινούνταν με άλλους ρυθμούς. Η Αλβανία έβγαινε τραυματισμένη από δεκαετίες απομόνωσης και αυταρχισμού, αφήνοντας πίσω της ένα κοινωνικό τοπίο γεμάτο ερείπια, φτώχεια και αβεβαιότητα. Η κατάρρευση του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα –αν και είχε προηγηθεί χρονικά– είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Το κράτος αποδυναμωμένο, η οικονομία διαλυμένη, και ο λαός εγκλωβισμένος σε μια καθημερινότητα χωρίς προοπτική. Η μετανάστευση δεν ήταν επιλογή· ήταν ανάγκη επιβίωσης. Το πλοίο που έγινε σύμβολο Στις αρχές Αυγούστου, στο λιμάνι του Δυρράχιο, ένα παλιό φορτηγό πλοίο, το Vlora, ετοιμαζόταν να ξεφορτώσει ζάχαρη από την Κούβα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μέσα σε λίγες ώρες θα μετατρεπόταν σε ένα πλωτό σύμβολο της ανθρώπινης απόγνωσης. Χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν το λιμάνι. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά – όλοι με έν...
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές