Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου για λίγο. Και υπάρχουν εκείνοι που, ακόμη κι αν οι δρόμοι σας χωρίσουν για χρόνια, μένουν για πάντα δεμένοι με μια εποχή, μια ανάμνηση, μια μελωδία. Για τον παπά Στράτη, κατά κόσμον Ευστράτιο Συρίγο, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Τον γνώρισε όταν ο Μαζωνάκης ήταν ακόμη ένας νεαρός τραγουδιστής που πάλευε να κάνει το όνομά του γνωστό στις αθηναϊκές πίστες. Πολύ πριν από τη δόξα, τις μεγάλες επιτυχίες και την καθιέρωση. Τότε ο Ευστράτιος Συρίγος ήταν μουσικός. Το βιολί ήταν η ζωή του. Και ο ίδιος ήταν ο πρώτος βιολιστής του νεαρού Μαζωνάκη. Χρόνια αργότερα, η ζωή τους θα ακολουθούσε διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας θα γινόταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού. Ο άλλος θα άφηνε τις πίστες και θα φορούσε το ράσο, ακολουθώντας τον δρόμο της Εκκλησίας. Όμως το βιολί έμεινε. Έμεινε σαν ένας αόρατος δεσμός με εκείνα τα χρόνια. Και τώρα, χρόνια μετά, ο παπά Στράτης το πήρε ξανά στα χέρια του. Όχι για...
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές