Δεν πρόκειται για μια τυπική νομική διαφωνία. Πρόκειται για την κορυφαία θεσμική απόφαση που δείχνει ότι η Δικαιοσύνη, αντί να σταθεί στο πλευρό της κοινωνίας, μετατρέπεται σε φρούριο που προστατεύει το κατεστημένο. Οι αναφορές σε «παρακώλυση της δίκης» και σε «εκμετάλλευση του πόνου» μόνο ως προσβλητικές μπορούν να χαρακτηριστούν απέναντι σε οικογένειες που θρηνούν. Η αγανάκτηση που εξέφρασαν οι ανώτατοι δικαστικοί δεν αφορούσε το ίδιο το έγκλημα, αλλά το γεγονός ότι πολίτες και νομικοί τολμούν να απαιτούν περαιτέρω έρευνα.
Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, τηρεί στάση σιωπής, επιτρέποντας στη δικαστική ηγεσία να στέλνει το μήνυμα πως «η υπόθεση πρέπει να κλείσει» με συνοπτικές διαδικασίες. Οι υπουργοί που άλλοτε υπόσχονταν πλήρη διαλεύκανση σήμερα σιωπούν ή επαναλαμβάνουν ότι «η Δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της». Όμως η κοινωνία βλέπει το αντίθετο: μια βιαστική ολοκλήρωση της ανάκρισης, αποκλεισμό βασικών αιτημάτων ελέγχου και απόρριψη κάθε φωνής που ζητά περισσότερη διαφάνεια.
Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι υπόθεση που αντέχει σε κουκούλωμα. Δεκάδες νέοι άνθρωποι χάθηκαν, και η χώρα ακόμη δεν έχει πάρει τις απαντήσεις που δικαιούται. Κάθε φορά που η δικαστική ηγεσία απορρίπτει αιτήματα συγγενών με τυπικές αιτιολογίες, επιβεβαιώνεται η υποψία ότι ο πραγματικός στόχος είναι η αποφυγή ευθυνών για πολιτικά και θεσμικά πρόσωπα.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να λειτουργεί υπέρ του πολίτη, όχι ως ανάχωμα απέναντί του. Όταν οι οικογένειες των θυμάτων πρέπει να παλέψουν ενάντια σε θεσμούς για να μάθουν την αλήθεια, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου αλλά για μια μηχανή συγκάλυψης. Η στάση τόσο της δικαστικής ηγεσίας όσο και της κυβέρνησης δείχνει ότι η Ελλάδα δεν έχει μάθει τίποτα από τα τραγικά της λάθη. Και όσο η κοινωνία δεν αντιδρά δυναμικά, η αδικία θα παγιώνεται ως κανονικότητα.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών