Σε μια συγκινητική—σχεδόν κινηματογραφική—εμφάνιση κατά τη διάρκεια της Νύχτα του Καντρ, η «σιδηρά κυρία» των υποδομών φέρεται να υιοθετεί ύφος περισυλλογής και ταπεινότητας. Μια εικόνα τόσο ισχυρή, που αν τη δεις από μακριά, νομίζεις πως ακόμη και οι δρόμοι που κατασκευάστηκαν βιάστηκαν να στρώσουν καλύτερη άσφαλτο από σεβασμό.
Λέγεται—ανεπιβεβαίωτα, φυσικά—ότι στις προσευχές της συμπεριλήφθηκε και ένα ταπεινό αίτημα: οι αρμόδιες αρχές να αποκτήσουν την ίδια… «ευελιξία όρασης» που παρουσιάζουν ορισμένες διαγραμμίσεις οδών μετά από λίγες εβδομάδες χρήσης. Διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, στην πολιτική τίποτα δεν είναι πιο σταθερό από το προσωρινό.
Και ενώ η πνευματικότητα ανεβαίνει, τα ερωτήματα παραμένουν επίμονα γήινα. Τι γίνεται με τα έργα που κοστίζουν περισσότερο απ’ όσο αντέχει η κοινή λογική; Με τις υποσχέσεις που εξαφανίζονται πιο γρήγορα κι από τις πινακίδες εργοταξίου; Μήπως και αυτά εντάσσονται πλέον στην κατηγορία των «δοκιμασιών»;
Διότι, αν κάτι μας διδάσκει η σύγχρονη πολιτική θεολογία, είναι ότι κάθε κριτική μπορεί να μεταφραστεί σε πειρασμό, κάθε έλεγχος σε παρεξήγηση και κάθε ευθύνη σε… θέμα ερμηνείας.
Στο τέλος της ημέρας, η ουσία παραμένει απλή: οι πολίτες ίσως συγχωρούν, αλλά σπάνια ξεχνούν. Και όσο κι αν η μετάνοια αποτελεί προσωπική υπόθεση, η διακυβέρνηση παραμένει δημόσια. Άλλωστε, τα έργα—σε αντίθεση με τις προθέσεις—δεν κρίνονται στον ουρανό, αλλά στον δρόμο.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών