Διάλογος "κρυφός" στον αέρα..

«Τις ευθύνες μας και όχι τους εαυτούς μας πρέπει να παίρνουμε σοβαρά».

Με την Ελεάνα Ζιάκου, την υπέροχη συχωριανή μου, έχουμε καιρό τώρα ανοιχτό παράθυρο επικοινωνίας. Ξεκινάει η συνομιλία μας από απλά ζητήματα της καθημερινότητας και φτάνουν μέχρι τον Ομπάμα. Με εντυπωσίασε αρκετές φορές με την ανάλυση επιπέδου για διάφορα λεπτά ζητήματα. Την κρίνω μεστωμένη. Αλλά ποτέ δεν τόλμησα να της το πω. Από φοβία. Μήπως με το καύχημα της κάνω κακό.

Αγωνίζεται να μπει στην Ευρωβουλή. Είναι μ’ ένα μικρό κόμμα - τεμάχιο των Πρασίνων. Χωρίς ενοχές και τύψεις… Όχι με κόμμα - καταστροφέα, που μάτωσε τη χώρα και υπόσχεται πράσινα άλογα. Που διατυμπανίζει ως θετικό βήμα το πρωτογενές πλεόνασμα. Το οποίο είναι από αίμα και σάρκα φουκαρά. Μου κάνει λόγο για θυσία λαού, αντί για βία. Που σε αναγκάζει, με την πολιτική που ασκεί, να ριχτείς απ’ το μπαλκόνι. Και πληρώνει μετά αδρά για να μελετηθούν οι «αιτίες». Αντί, αυτά τα λεφτά, να τα δώσει για να αποφευχθούν οι χιλιάδες αυτοκτονίες.

Έκρινα εύλογο, διάλογο «κρυφό», να τον βγάλω στον αέρα. Για να τον γευτούμε όλοι μαζί. Να τον χαρούμε. Χωρίς σκεπτικό στήριξης. Όπως ξεκίνησε να γίνεται με γλυκόλογα και εκκλήσεις - απαρχαιωμένες τακτικές ζοφερής εποχής. Γιατί τη στήριξη η Ελεάνα δεν την έχει ανάγκη.

Γιώργος: Καλημέρα, Ελεάνα! Είναι άνισος και πολύ δύσκολος ο πόλεμος με τα θηρία. Τα συμφέροντα είναι πολλοί μεγάλα. Στο όνομα της κακόμοιρης Πατρίδας, συνεχίζουν να πλουτίζουν, ακόμα κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε,, πολλά λαμόγια. Κι ο κόσμος είναι κτήνος, όπως έγραψε σε έργο του ο μεγάλος Καζαντζάκης. Δυστυχώς, καλό μου κορίτσι. Αν καθίσουμε και κάνουμε βαθιά ανάλυση, θα καταλήξουμε σε μια μακροσκελές και περίπλοκη ιστορία...

Ελεάνα: Γεια σου, Γιώργο! Ο Καζαντζάκης λέει και το άλλο. «Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω». Είναι το μότο του κόμματος που εκπροσωπώ και το δικό μου επίσης, ως λάτρης του Καζαντζάκη. Άλλωστε και στη σελίδα μου, στο facebook, η λέξη «ευθύνη» διαμορφώνει την αντίληψη μου για την ατομική ευθύνη του καθενός στην συμβολή και τη διαμόρφωση του κοινωνικό - πολιτικού μας περιβάλλοντος. «Τις ευθύνες μας και όχι τους εαυτούς μας πρέπει να παίρνουμε σοβαρά». Εγώ δίνω τον ταπεινό μου αγώνα και ότι φέρει ο άνεμος. Δεν τρέφω ψευδαπάτες, αλλά από την άλλη θέλω να πιστεύω στην αλλαγή, έστω και στη συμβολική. Δεν είναι εύκολο για μένα που ξαφνικά εκτίθεμαι σε τόσο κόσμο, αλλά από την άλλη μαθαίνεις πολλά πράγματα: Πώς να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις, πώς να χειρίζεσαι μια διπλωματική γλώσσα με ταυτόχρονα καυστικούς τόνους, πώς να συγκεράσεις διαφορετικά πράγματα; Μαθαίνεις καλύτερα την ψυχολογία του κόσμου, τους προβληματισμούς του. Υπό μιαν άλλη οπτική γωνία. Αυτή του υποψήφιου πολιτικού που ζητά την ψήφο τους.

Γιώργος: Καλησπέρα, γλυκό μου κορίτσι! Προσωπικά, παρατηρώ κι εκτιμώ ότι παρ' όλες τις δυσκολίες που περνάει η Ελλάδα, ο πολιτικός δεν βάζει μυαλό. Επιμένει στα λάθη του. Κρατάει γερά την καρέκλα του. Την εξουσία. Το κακό είναι και στον κόσμο. Δεν φανταζόμουν ποτέ από απόσταση ότι ο Ελλαδίτης να είναι τόσο αμελής και άξεστος. Και πολύ συμφεροντολόγος. Τόσο που να πουλάει για το σπίτι του ολόκληρη την Πατρίδα. Το λέγω και το εννοώ. Είσαι νέα ακόμα και η τωρινή σου στιγμή, όπως λες, σε μαθαίνει να γνωρίσεις καλύτερα τον κόσμο. Είναι μια εμπειρία. Καταλαβαίνω ότι θα εξουσιάσουν ξανά οι καρχαρίες... ο κόσμος θα συνεχίσει να υποφέρει, δίνοντάς τους ο ίδιος τη δύναμη. Ή από φόβο ή από συμφέροντα. Όλα γύρω μας είναι περίεργα. Για μας που έχουμε συναίσθημα και λογική. Καλύτερα να ήμουν όπως όλοι οι άλλοι. Θα ήμουν πιο ευτυχής. Θα έπαιζα κι εγώ με καρδούλες, τριαντάφυλλα, λογής - λογιών φωτογραφίες και μηνύματα στο fb. θα χάζευα. Θα ηρεμούσα. Τώρα θλίβομαι κι αγαναχτώ. Σε συμβουλεύω: Μην παθιάζεσαι με την πολιτική. Κοίτα να βγάλεις τα λεφτά σου από άλλο μετερίζι... Τα οποία θα είναι ίσως λιγότερα, αλλά γλυκά. Και συνεχόμενα. Γιατί σήμερα είσαι πολιτικός και αύριο όχι. Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι ψευτιά. Δεν ξέρω. Ίσως να κάνω λάθος, που σου λέγω τέτοια, αλλά... ξεκινάω από καλή θέληση...Συγνώμη αν έχεις άλλη άποψη... Σου εύχομαι ολόψυχα επιτυχίες.

Ελεάνα: Καλησπέρα, Γιώργο μου! Ο κόσμος έχει αρχίσει να αφυπνίζεται, αλλά αυτό το ποσοστό είναι αμελητέο σε σχέση με τον πολιτικό μακρόκοσμο. Η δύναμη της εξουσίας και της ανταλλαγής ψήφου με προνομία και βολέματα, συνεχίζει να ελκύει τον συστημικό Έλληνα και Ελλαδίτη, που μέχρι πρωτίστως ήταν καθηλωμένος στην εύκολη ζωή και στη ρηχή σκέψη, στην ομοιομορφία και όχι στην διαφορετικότητα, στη στασιμότητα και όχι στη κινητικότητα. Έπρεπε να κατέβει η κρίση ως «από μηχανής θεός» για να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι φέρουμε και εμείς τις ευθύνες μας για αυτήν τη κατάντια. Και ότι είναι η Ελλάδα αυτή που περιστρέφεται γύρω από τον έξω κόσμο και όχι ο έξω κόσμος γύρω από την Ελλάδα. H πολιτική έχει δυο όψεις, σαν το φεγγάρι. Η σκοτεινή, που ταυτίζεται με την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας και η φωτεινή, όταν εμπνέει τον άνθρωπο να οραματίζεται και να αγωνιστεί. Αυτές οι δυο όψεις θα υπάρχουν ανέκαθεν. Εξαρτάται από μας πού θα στρέψουμε την προσοχή… Δεν παθιάζομαι με την πολιτική. Η πολιτική, για μένα, δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι απλώς μια ευκαιρία να βγω από το καβούκι μου. Να δοκιμάσω έναν άλλο ρόλο και να συνειδητοποιήσω κατά πόσο είμαι άξια να το φέρω εις πέρας. Κάνοντας πιο πολλούς φίλους, παρά εχθρούς. Είμαστε όλοι περαστικοί…θνητοί….μεταφορικά και φυσικά.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

24/04/2014

πηγή