Με ιδιαίτερο σεβασμό στην πιο σεβάσμια και τιμημένη διανόηση, στους συνταξιούχους δάσκαλους της ιδιαίτερης πατρίδας μου!

(Αφορμή το βίντεο της 179η εκπομπής «Περπατώντας στον τόπο μας»)

Παρακολουθώντας την δραστηριότητα διαμέσου αυτού του βίντεο συγχαίρω τους διοργανωτές, και κυρίως τον συγχωριανό και συγγενή μου Βασίλη Λαχανά, καθώς διαμέσου της διαφήμισης αυτής της δραστηριότητας έφεραν στο προσκήνιο την προσφορά της διδασκαλικής κοινότητας, μετά τον εκδημοκρατισμό της Αλβανίας, αλλά και τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει ως ο πιο οργανωμένος διανοητικός φορέας, συμβουλεύοντας και στηρίζοντας την πολιτική και την τοπική μας εκπροσώπηση, την ΟΜΟΝΟΙΑ και τους Δήμους μας, στην πιο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας μας.

 Επειδή ανήμπορος να παραβρεθώ σε αυτή την δραστηριότητα, καθώς έθεσα και εγώ στην διάθεσή τους δύο βιβλία μου, «Η Επανάσταση του 1878 στο Λυκούρσιο της Άνω Ηπείρου» και το «Αλήθειες που δεν διαψεύδονται», δεν παρέλειψα να τους στείλω μαζί και το παρακάτω κείμενο που ακολουθεί, αναμένοντας να διαβάζονταν, εννοείται εάν υπήρχε περιθώριο χρόνου.

Το κείμενο έχει ως εξής:

Επειδή τυχαίνει να είμαι συνομήλικος με αρκετούς από εσάς, και φίλος όσων γνωριζόμαστε από το 7/τάξιο του Βουλιαρατιού, επιτρέψτε μου να υποκλιθώ για τον αόρατο και πολυδιάστατο αγώνα σας στην 50/χρονη περίοδο της δικτατορίας, καθώς κρατήσατε ζωντανή με όλα τα «είναι» της την ελληνικότητα των περιοχών μας, ενώ μετά το 1990 την προσπάθεια να επαναφέρετε στις μνήμες μας όλα αυτά τα οποία, παραλίγο, με την συνεχή πλύση εγκεφάλου, θα μας ξερίζωναν εθνική καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία, παραδόσεις και πολιτισμό.

Ως οι πιο σοφοί ανάμεσά μας, με «θηλυκά μυαλά», πράξατε σιωπηλά το καθήκον σας, οπότε ευχή μου να αφυπνιστούν συνειδήσεις για να διευρυνθεί η στρατιά σας, οπότε όλοι μαζί να συνεχίσουμε να πορευόμαστε μέχρι να αφήσουμε τα εγκόσμια.

Σεβόμενος τα ιδεολογικά πιστεύω του καθενός μη αφήσουμε ούτε στην ιδιαίτερη Πατρίδα, ούτε και όσοι βρισκόμαστε στην Ελλάδα, να μας μετατρέψουν έρμαιο κομματικών διχασμών, ώστε να λησμονήσουμε ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε, που ανήκουμε και ποιοι μας εκχώρησαν σε αλλοεθνή Επικράτεια, η οποία κακώς σήμερα προσπαθεί να μας διώξει μια για πάντα από τα πάτρια εδάφη, επωφελούμενη και της παντελώς έλλειψης προστασίας  από την μητέρα Πατρίδα.

Αν συμμερίζεστε τις απόψεις μου, στην θέση των προσβολών και της αβεβαιότητας που επιβιώνει καθημερινά η Κοινότητά μας, ας τολμήσουμε ομόφωνα να θυμίσουμε στους συμπατριώτες μας Αλβανούς ότι μας χρωστούν πολλά, όπως για την συμμετοχή μας στον πόλεμο, για την ανοικοδόμηση και την αναγέννηση της κατεστραμμένης Αλβανίας, για τις κακουχίες και τα θύματα του πολέμου των τάξεων, για τα «κακώς κείμενα» μέχρι σήμερα, και άλλα πολλά. Αν το κράτος αυτό δεν βιαστεί να επαναφέρει τις ισορροπίες για ειρηνική συμβίωση στις περιοχές μας, χωρίς «το δικό μου δικό μου και το δικό σου δικό μου», επίσης την ειρηνική συνύπαρξη γενικότερα, δεν πρέπει να ολιγωρήσουμε να διεκδικήσουμε στο ακέραιο αυτά τα πολλά, μάλιστα ζητώντας και εγγυήσεις από την επίσημη Ελλάδα. Επαναλαμβάνω: Αν συμμερίζεστε τις απόψεις μου ας προσπαθήσουμε να συνετίσουμε και την πολιτική και ηγετική μας εκπροσώπηση, καθώς αργοπορούν να απαλλαγούν από συμφέροντα εις βάρος μας.

Η Αλβανία μπορεί να μη βιάζεται να αποχτήσει κράτος δικαίου, μέχρι οι «ταγοί» της οικειοποιηθούν την περιουσία του και των πολιτών του. Εμείς στην ιδιαίτερη πατρίδα μας όμως θέλουμε αυστηρή αστυνόμευση, θέλουμε ως Ευρωπαίοι πολίτες να λειτουργήσει το κράτος δικαίου, θέλουμε την εφαρμογή όλων των δικαιωμάτων που απορρέουν από Παγκόσμιες Συμβάσεις.

Διευκρινίζω ότι για τα παραπάνω αγωνίστηκα από μιας αρχής, γεγονός που θα το διαπιστώσετε όσοι γίνετε και γνώστες του περιεχομένου των βιβλίων μου. Άλλο το τι κατόρθωσα, καθώς είχα τοίχο μπροστά μου, ακόμα και κάποιους που σήμερα φαίνεται αφυπνίστηκαν.   

Τηλέμαχος Λαχανάς