Το ερώτημα που πλανάται, πλέον επιτακτικά, είναι: Βιώνουμε μια εθελουσία αφομοίωση ή ζούμε την εσκεμμένη ανυπαρξία μας;
Για δεκαετίες, η Εθνική Ελληνική Μειονότητα ήταν σύμβολο επιμονής και ταυτότητας. Μα τα τελευταία χρόνια, γίνεται φανερό πως η σταδιακή εξαφάνιση δεν είναι τυχαία ούτε φυσική εξέλιξη. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής εγκατάλειψης. Η επίσημη ελληνική πολιτεία, είτε από φόβο, είτε από διπλωματικό οπορτουνισμό, επέλεξε τον ρόλο του αδιάφορου παρατηρητή. Οι κυβερνήσεις της Αλβανίας, από την άλλη, με πρόσχημα τη «συνύπαρξη» και την «ισονομία», υιοθέτησαν συστηματικά την πολιτική της δημογραφικής αλλοίωσης, της απαλλοτρίωσης, της διοικητικής αποδυνάμωσης.
Η ευθύνη όμως δεν βαραίνει μόνο τις κυβερνήσεις.
Οι ίδιοι οι εκπρόσωποί μας –πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί– απέτυχαν να αρθρώσουν λόγο ενιαίο και ισχυρό. Η φωνή μας διχάστηκε, η νεολαία αφέθηκε χωρίς στήριγμα, και η συλλογική μας παρουσία υποκαταστάθηκε από ατομικά συμφέροντα και βολικές σιωπές. Επιλέξαμε την πολιτική ανυπαρξία, επιτρέψαμε στους μηχανισμούς της αφομοίωσης να προχωρήσουν ανεμπόδιστα.
Χιμάρα: λεηλατημένες περιουσίες, απούσα δικαιοσύνη.
Φοινίκη: άδεια σχολεία, εξουσία χωρίς αντίκρισμα.
Δερόπολη: ιστορική γη που μετατρέπεται σιωπηλά σε μουσειακό λείψανο.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι χάνεται ο πληθυσμός –αυτό είναι σύμπτωμα.
Το πρόβλημα είναι ότι χάνεται η βούληση να υπάρχουμε. Ότι κάποιοι βολεύονται με το σβήσιμο ενός λαού. Ότι η λέξη "μειονότητα" χρησιμοποιείται από ορισμένους μόνο για εκλογική κατανάλωση.
Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, αύριο θα είναι αργά.
Δεν θα υπάρχει τίποτα για να υπερασπιστούμε. Ούτε σχολεία, ούτε εκκλησιές, ούτε σημαίες. Μόνο σιωπή – και ίσως μια πέτρινη επιγραφή που θα γράφει:
«Κάποτε εδώ υπήρχε Ελληνισμός».
Νεολαία ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών