Άκουσον Χατζημιχάλη! Ακόμα και (του) σήμερα Κρήτες και Πωγωνιανοί δεν σε υποδέχθηκαν ένα με τους Δροσουλίτες!

την
Πως είναι δυνατόν οι μεν και οι δε να πιστεύουν ότι αν στο Φραγκοκάστελλο που βρέθηκαν την ημέρα της επετείου μνήμης τους έβλεπε το «πνεύμα» σου και αν ανάμεσά τους βρίσκονταν τα «πνεύματα» των άλλων Δροσουλιτών θα ένιωθαν δικαιωμένα για την τιμή που σου γίνονταν;
Αν το πνεύμα σου (ως αρχηγός των Δροσουλητών) και τα πνεύματα των άλλων 337 που σε ακολουθούσαν βρίσκονταν στο Φραγκοκάστελλο και αν Θεού θέληση σου έδινε λαλιά, εσύ τι θα τους απαντούσες; Kύριοι αν και αργήσατε που είναι η συγνώμη σας; Γιατί θυμηθήκατε μόνο εμένα και όχι όλους αυτούς που με ακολουθούν, αυτούς που μαζί θυσιαστήκαμε για την Κρήτη, ώστε να έχει την Ελλάδα σπίτι; Έτσι θα απαντούσε το πνεύμα σου Χατζημιχάλη και είμαι βέβαιος ότι τα πνεύματα των συμπολεμιστών σου και θα χαίρονταν και θα σε σε χειροκροτούσαν!

Αν στις 17 του Μάη του 1828 οι απόγονοι του Πύρρου της Ηπείρου θυσιάστηκαν στο Φραγκοκάστελλο για να ενωθεί και η Κρήτη με την Ελλάδα δε σημαίνει ότι νικήθηκαν από τους Τούρκους! Ίσως και κάποιοι γι’ αυτό να τους έστειλαν στο θυσιαστήριο! Όποιος έχει διαβάσει το ιστορικό εκείνης της τιτάνιας σύγκρουσης θα συμπεράνει ότι πήγαν μεν στην Κρήτη αλλά με την υπόσχεση να τους συνέδραμαν οι γενναίοι Κρήτες αγωνιστές και συνέβη το αντίθετο! Οι Άνω Ηπειρώτες, 600ος ο αριθμός, αντιμετώπισαν μόνοι τους 8.000 Τούρκους πολεμώντας σαν γίγαντες, μέχρι που έσπασε το σπαθί του Χατζημιχάλη και που κατάρρευσε το άλογό του, από τα σπαθιά και τις βολίδες των πολυάριθμων Τούρκων! Έπεσαν μεν οι 338 σαν ήρωες, αλλά ο αριθμός των Τούρκων που σκότωσαν ξεπερνούσε τους 800ους! Αναφέρεται π.χ. άλλη περίπτωση στην ιστορία ότι οι 100 που βρίσκονταν εντός προμαχώνα όταν τους τελείωσαν τα πολεμοφόδια δέθηκαν με λουριά μεταξύ τους και έκοβαν με το σπαθί τους αριστερά και δεξιά μέχρι τον τελευταίο; Ποιος ιστορικός και ποιος μελετητής έριξε «άπλετο» φως στα κατορθώματα αυτών των γενναίων Ηπειρωτών από το Αργυρόκαστρο και τα περίχωρα; Καθώς τότε στο Αργυρόκαστρο και τα περίχωρα μόνο απόγονοι του Πύρρου της Ηπείρου κατοικούσαν και συνέχιζαν να πλειοψηφούν μέχρι την άλλη επέτειο, την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, όπου μόνοι τους και με το σπαθί τους την επέβαλαν! Εκτός του ότι είχαν μεν το επώνυμο Αργυροκαστρίτες πολλοί αγωνιστές του Χατζημιχάλη, αν και από τα περίχωρα, αλλά για να μη εκθέσουν τις περιοχές όπου κατάγονταν.

Ο αναγνώστης όμως ας γνωρίζει ότι καθώς απόμακρη η Κρήτη από το Αργυρόκαστρο, μάλλον από την Δρυϊνούπολη, γι αυτούς τους πεσόντες δεν χτύπησαν καμπάνες λυπηρά, δεν επέστρεψαν τα κορμιά στις περιοχές τους για να τους κλάψουν μανάδες και αδερφές, εκτός του ότι οι σάρκες τους ανεμοδέρνονταν διάσπαρτες γύρω από το Φραγκοκάστελλο, μέχρι που τα πνεύματά τους εμφανίστηκαν ως Δροσουλίτες!
Αναφέρθηκα στα παραπάνω με αυτό το ύφος, γιατί η επίσημη Ελλάδα τον αγώνα και τις θυσίες των προγόνων μας για την ανεξαρτησία της, εννοείται συμπεριλαμβάνοντας και την ανεξαρτησία μας, έστω και μέχρι Αώον Ποταμόν, τον θεωρεί αγώνα αλλοδαπών. Αν σήμερα οι Πωγωνίσιοι και μέρος των Κρητικών συμβάλουν στο να τιμάται ο Χατζημιχάλης και καλώς κάνουν, οι άλλοι 337 πεσόντες, υπόψη και οι πεσόντες της Εύβοιας, του Μεσολογγίου, της κάθε γωνιάς της επαναστατημένης Ελλάδας, πρέπει να ξεχαστούν ως αλλοδαποί;

Κλείνοντας με αυτά τα ολίγα αυτό το κεφάλαιο πιστεύω ο αναγνώστης, λαμβάνοντας υπόψη και το προηγούμενο άρθρο μου «Αμνημόνευτες Επέτειοι…», θα έχει πλήρη ενημέρωση για τις δραστηριότητες που τελέστηκαν στις 17 του Μάη στο Δελβινάκι, η γενέτειρα του Χατζημιχάλη Νταλιάνι. Ο νέος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος, παρουσία ιερέων της ενορίας του και πλήθος κόσμου, ιερούργησε στον Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Δελβινακίου και τέλεσε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πρωτεργατών του Αυτονομιακού Αγώνα. Ακολούθησε τρισάγιο στον τάφο του αοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου, ο οποίος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στον Αυτονομικό Αγώνα και μετά στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Πωγωνίου ο αξιόλογος Φιλόλογος και Πρόεδρος της ΣΦΕΒΑ κ. Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης, ξεδίπλωσε το ιστορικό της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου συμπεριλαμβάνοντας και τον αγώνα του αοιδίμου Μητροπολίτη Σεβαστιανού και μετά αναφέρθηκε εκτενέστερα για τον ηρωισμό και την θυσία των 338 αγωνιστών, οι οποίοι με επικεφαλής τον Χατζημιχάλη Νταλιάνι έπεσαν μαχόμενοι στο Φραγκοκάστελλο της Κρήτης, όπως ανέφερα και πιο πάνω, ώστε και η Κρήτη να ενσωματώνονταν στην Ελλάδα.

Σχετικά με αυτή την επέτειο οι Δελβινακιώτες τίμησαν μεν τον αγώνα του Χατζημιχάλη με επίσημους καλεσμένους, αλλά στις 18 του Μάη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συμβολισμό είχε και η εκδήλωση που οργανώθηκε στα Σφακιά και το Φραγκοκάστελλο της Κρήτης, καθώς παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Πωγωνίου κ. Κωνσταντίνος Καψάλης και επίσημη αντιπροσωπεία του Δήμου, ολοκληρώνοντας και μια ιστορική εκκρεμότητα, την αδελφοποίηση των Δήμων Σφακίων και Αγίας Νάπας, όπως αναφέρθηκε σε ειδήσεις ολοκληρώνοντας επίσημα και το ιστορικό τρίγωνο (Δελβινάκι – Σφακιά – Αγία Νάπα) που συνδέεται άρρηκτα μέσω της ζωής και του θανάτου του Χατζημιχάλη Νταλιάνη.
Πράγματι αργοπορημένη ιστορική εκκρεμότητα που αξίζει επαίνους, αν και άποψή μου θα ήταν πιο ιστορική αν σε αυτό το τρίγωνο συμπεριλαμβάνονταν και ο Δήμος Δρόπολης, άλλοτε Δρυϊνουπόλεως, καθώς θα υπόδειχνε στην επίσημη Ελλάδα να ανοίξει τις πύλες και στην αναθεώρηση της ιστορίας της, συμπεριλαμβάνοντας και την ιστορία των περιοχών που ελληνικές μεν, αλλά έμειναν και συναινέσει της έξω από τον κορμό της. Σεβαστός μεν ο αναθεωρητισμός, αλλά όχι και στην ιστορία, όχι στην συμμετοχή και στους αγώνες αυτών των περιοχών για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, εννοείται και της δικής τους ανεξαρτησίας.

Τηλέμαχος Λαχανάς 
 22/05/2026

Διαβάστε ακόμη

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών