(ΕΝ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟ ΤΗ «23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1914»)
(Άρθρο στην τρίτη σελίδα της εφημερίδας «Ήπειρος», συνέχεια του άρθρου που αναρτήθηκε σε προηγούμενη δημοσίευση)
ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΑΔΕΛΦΙΚΟΝ ΑΙΜΑ ΕΧΥΘΗ ΕΙΣ ΤΟΥΣ «ΓΕΩΡΓΟΥΤΣΑΤΕΣ».
Φρικώδης, απαισία η είδησις της πρώτης αδελφοκτονίας. Σπαράσσει την Ελληνικήν ψυχήν το θλιβερόν άγγελμα της απαισίας τραγωδίας. Προχθές ο οπλαρχηγός κ. Κρομμύδας με τους υπ’ αυτόν άνδρας του διερχόμενος εκ των Γεωργουτσάτων εδέχθη την πρώτην επίθεσην εκ μέρους του Ελληνικού στρατού προσπαθούντος να κατάσχη ολίγα κιβώτια φυσιγγίων τα οποία στρατιώται της Αυτονόμου Πολιτείας είχον προ ημερών καταλείπει εκεί. Εις μάτην ο οπλαρχηγός κ. Κρομμύδας προσεπάθει να πείση τον ανθυπασπιστήν του στρατιωτικού σώματος να υποχωρύση. Αι συμβουλαί του πρώην Σωζοπόλεως απέβησαν εις μάτην. Η παρουσία δύο Ελλήνων δημοσιογράφων ελθόντων ίνα παρακολουθήσωσι τον Ηπειρωτικόν αγώνα δεν κατόρθωσε να αποτρέψη τον ανθυπασπιστήν από του να καταστή ο ήρως του δράμματος. Και η τραγωδία ήρξατο. Ο ανθυπασπιστής διατάσσει «πύρ» κατά του πλήθους. Εις ιερολοχίτης πίπτει καταγής νεκρός, δύο άλλοι πληγώνονται σοβαρώς και πέντε γυναίκες τρέξασαι εις βοήθειαν των ιερολοχιτών μολωπίζονται δια των υποκοπάνων των στρατιωτών και της κάνης του περιστρόφου του απαισίου ανθυπασπιστού.
Και τώρα πλανώνται εκείνοι οι τινές νομίζουν ότι η τραγωδία αυτή δεν θα έχη τας φρικώδεις συνεπείας της. Είνε μόνον ο πρόλογος της μαύρης τραγωδίας. Άς περιμένη ο Βενιζέλος και τον επίλογον τούτης. Ευρέθησαν άνθρωποι χαμηλοί και ευτελείς οίτινες ενόμιζον ότι ο Βορειοηπειρωτικός αγών είνε έργον της εν Αθήνας αντιπολιτεύσεως της κυβερνήσεως. Και κακοηθεστέρα, ατιμωτέρα εκμετάλλευσις του ζητήματος ουδέποτε άλλοτε παρετηρήθη. Οι Ηπειρώται ό,τι έπραξαν, πράττουν ή θα πράξουν αποβλέπει μόνον την ύπαρξίν των, την υπεράσπισιν της τιμής των, της ζωής των, της περιουσίας των την οποίαν η Ελληνική Κυβέρνησις δεν ηθέλησε να λάβη υπ’ όψιν. Εις τον κρημνόν εις τον οποίον άγεται ο Βενιζέλος ωρισμένως θα παρασύρη μετ’ αυτού ολόκληρον το Ελληνικόν σκάφος. Η Ελληνική κυβέρνησις κατόπιν της προχθεσινής τραγωδίας ίσταται χαμηλά εις την συνείδησιν των Πανηπειρωτών και των Πανελλήνων. Όργανον τυφλόν της Ιταλίας, Ιταλόφιλος προ της καθόδου του εις την Ελλάδα ο Βενιζέλος, εμπαθής και πείσμων εις τας αποφάσεις του γίγνεται υπαίτιος συμφορών ανεπανορθώτων, υπαίτιος φοβερού αιματοκυλίσματος μεταξύ αδελφών. Ιδού η πολιτική του. Θαυμάσατέτων σεις οι θιασώται του νέου Κοβούρ. Του αξίζει ο τίτλος του.
Αν θέλητε μοί χύνητε δάκρυα πρό του πρωτοφανούς δράματος του μη αναφερομένου εις τα χρονικά της νεωτέρας ιστορίας των εθνών. …«Εις τον κρημνόν εις τον οποίον άγεται ο Βενιζέλος ωρισμένως θα παρασύρη μετ’ αυτού ολόκληρον το Ελληνικόν σκάφος… Όργανον τυφλόν της Ιταλίας, Ιταλόφιλος προ της καθόδου του εις την Ελλάδα ο Βενιζέλος, εμπαθής και πείσμων εις τας αποφάσεις του γίγνεται υπαίτιος συμφορών ανεπανορθώτων, υπαίτιος φοβερού αιματοκυλίσματος μεταξύ αδελφών»…
Το σχόλιο μου στο βιβλίο «Φάκελος Βορείου Ηπείρου…»!
Βάση των παραπάνω καταγγελιών είναι ξεκάθαρο, ότι η πατρίδα και ο αγώνας των Βορειοηπειρωτών είχαν εγκλωβιστεί μεταξύ δύο εχθρών. Του προς Βορά νεοσύστατου αλβανικού κράτους, το οποίο στα εδάφη της Βορείου Ηπείρου είχε αποκτήσει παράνομη νομιμοποίηση, και του προς Νότο ελληνικού κράτους, το οποίο είχε παραχωρήσει στην γείτονα τα 2/3 της ενιαίας Ηπείρου και του πληθυσμού της. Άλλο αν η μετέπειτα ιστορία των «νικητών» υιοθέτησε το σλόγκαν περί «Μεγάλων Δυνάμεων», ότι δήθεν ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να το πράξει, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα. Άλλη παρόμοια περίπτωση όπου το ίδιο το έθνος σου να είχε τεμαχίσει το «ενιαίο» μιας πανάρχαιας ελληνικής γης και τα 2/3 (μαζί με τους κατοίκους της) να τα έχει παραχωρήσει σε άλλη αλλοεθνή και αλλόθρησκη επικράτεια, ιστορικά δεν αναφέρεται.
Άλλο αν θα το επέβαλαν μετά από ήττα μιας πολεμικής σύγκρουσης, Ελλάδας-Αλβανίας, και άλλο αν η κυβέρνηση του ίδιου του έθνους σου επεδίωξε τον τεμαχισμό των πανάρχαιων εδαφών και την παραχώρησή τους σε αλλόθρησκους γείτονες, υπονομεύοντας και τον δίκαιο αγώνα του πληθυσμού αυτών των εδαφών. Αγώνας που πριν τον υπονομεύσει είχε στεφθεί δοξασμένος και είχε αποχτήσει ελληνική ταυτότητα, ενώ μετά την εκχώρηση των παραπάνω, ταυτότητα Αυτονομίας!
Περασμένα-ξεχασμένα ή περασμένα που χρέος μας να τα μνημονεύουμε;
Τηλέμαχος Λαχανάς
24/02/2026
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών