.png)
Το συνιστώ, καθώς με αυτά που θα διαβάσεις στη συνέχεια θα πειστείς ότι στους μυστικούς φακέλους με τα βιογραφικά μας, τους οποίους το άλλοτε σύστημα τους είχε εμπιστευτεί να τους επεξεργάζονται Ομογενείς «Κέρβεροι» του συστήματος, ήμουν πράγματι στιγματισμένος «Εχθρός της Τάξης»!
Διευκρινίζω ότι το πρώτο παράσημο μου απενεμήθη στις 12/4/1965 για την τοπογραφική μου ακρίβεια και την προσφορά για την ανέγερση και αποπεράτωση του Υ/ Η/ Σταθμού της Μπίστριτσας. Για την τεχνητή ύδατο-δεξαμενή ύψους 17 μέτρων, την ένωση της σήραγγας 3802 μέτρων, την ακρίβεια για την ανέγερση των εγκαταστάσεων υδροστρόβιλων, για το άνοιγμα και μπετονάρισμα του καναλιού 2700 μέτρων, το έργο υποδοχής και το κτίριο εγκατάστασης των υδροστρόβιλων του δεύτερου Υ/ H/ Σταθμού στο Μεσοπόταμο. Πιστεύω ότι όλα τα παραπάνω ασχέτως περιληπτικά, καθώς δεν είχαν τέλος οι δραστηριότητές μου, αρκούν για να έχεις άποψη περί της παρασημοφόρησης μου! Όσο για το δεύτερο παράσημο ως εθελοντής ανταποκριτής στην Εφημερίδα «Fitoria», επίσης από την Λαϊκή Βουλή, ίσως να μη είναι αναγκαίες διευκρινήσεις! Τσάμης και άγνωστος ο Avdul Dule για μένα, μάλιστα γνώριζε και την πλαστογραφημένη βιογραφία μου, αλλά δίκαιος. Οπότε σημασία έχει να τονίσω ότι για τις δραστηριότητες μου έχαιρα την εκτίμηση και την προστασία Αλβανών, όταν ομογενείς «Κέρβεροι» της καθαρότητας του συστήματος, όχι ένας αλλά πάνω από δέκα, αντιμάχονταν πώς να με καταστρέψουν!
Η αλήθεια είναι ότι στην μεσαία τεχνική σχολή δεν πήγα με την έγκριση του Γεωργικού Συνεταιρισμού, η ύπαρξη του οποίου πλησίαζε τον δεύτερο χρόνο. Επειδή το απολυτήριο του 7/χρονου σχολείου το είχα «Άριστον», αν και δεν μου είχε δοθεί το δικαίωμα να συνεχίσω μεσαία σχολή, μετά από υπόσχεση ότι ο Συνεταιρισμός θα με έστελνε 3 χρόνια σε σχολή για λογιστή του, έγινε από τους πρώτους μέλος του Συνεταιρισμού και η οικογένεια μου. Όταν ήρθε η ώρα όμως να τηρήσουν την υπόσχεση, με την δικαιολογία ότι δεν είχα ολοκληρώσει την στρατιωτική θητεία η Περιφερειακή Εκτελεστική (δήθεν) δεν μου έγκρινε την φοίτηση. Δεν μου επέτρεπαν όμως να απομακρυνθώ και από το χωριό. Αιτία να ανταλλάξουμε βαριές κουβέντες και χωρίς την άδεια του Συνεταιρισμού έφυγα στα Τίρανα. Για το πώς τα κατάφερα να μπω στην Μεσαία Τεχνική Σχολή και για το πώς στα 25 μου χάρη στην συνάντηση με τον Υπουργό Άμυνας απέφυγα προσωρινά το στράτευμα, πιστεύω ούτε αυτό είναι ανάγκη να ειπωθεί. Αλλά όταν τελείωσα το σχολείο με το «Δίπλωμα Άριστον» (με κόκκινα γράμματα), φυσικό ήταν να ζητήσω για να συνεχίσω ανώτερες σπουδές. Η απάντηση όμως ήρθε αρνητική και το γιατί σε εκείνο το σύστημα ήταν εφτασφράγιστο μυστικό.
Όταν το 1997 η Αλβανία φλέγονταν, ένας πρώτος ξάδερφος που έψαχνε στα πεταγμένα έγγραφα της Εκτελεστικής Βρυσερών, βρήκε το έγγραφο με το οποίο στις 10/3/64 η εκτελεστική απαντούσε σε έγγραφο της εκτελεστικής Αργυροκάστρου, ότι «σύμφωνα με την απόφαση της Οργάνωσης Βάσης του Κόμματος του χωριού Σωτήρα, η εκτελεστική Βρυσερών ήταν σύμφωνη ο Βασίλης Γιώργο Βάσος να συνεχίσει σπουδές στο Πανεπιστήμιο Τιράνων. Στο έγγραφο όμως και το όνομά μου με την βιογραφία της οικογένειας, όπως: Ως αναφορά για τον Τηλέμαχο Λαχανά του Θεοδώρου από το Βοδίνο, «έχει αδερφό φυγά, ο πατέρας είναι ιερέας, η οικογένεια του είναι πλούσια κ.λ.π.» που σήμαινε δεν συμφωνούσε να συνεχίσω ανώτερες σπουδές. Αυτή η αδικία με ώθησε να βρω τρόπο για να γίνω κάτοχος όλου του φακέλου με τα χαρακτηριστικά μου, αν και από το 1988 βρίσκονταν στο Ι. Πολιτιστικών Μνημείων στα Τίρανα.
ΤΙ ΕΙΧΑΝ ΓΡΑΨΕΙ ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΣΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΜΟΥ;
Τα χαρακτηριστικά χειρότερα και απ’ εκείνα της Εκτελεστικής Βρυσερών. Ο συμπατριώτης μου Κάτω Δροπολίτης, ο Παναγιώτης, στις 19/1/61, τότε Υπεύθυνος των Βιογραφικών Φακέλων του προσωπικού του Υ/ Η/ Σταθμού της Μπίστριτσας, σε ένα χειρόγραφο σημείωμα (αλβανικά) για μένα έγραφε:
Σημείωση: Από την εξακρίβωση που έχει γίνει για την πολιτική στάση της οικογένειας του Τηλέμαχου Λαχανά βεβαιώνεται: Η πολιτική στάση της οικογένειας την περίοδο του πολέμου ήταν αδιάφορη, μετά την απελευθέρωση δεν κράτησε καλή στάση. Το έτος 1949 ο αδερφός του δραπέτευσε στην Ελλάδα και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα. Επίσης έχει δραπέτη τον «πάππου» του στην Ελλάδα και ο Τηλέμαχος έχει σχέσεις μαζί τους, με αλληλογραφία!
Παναγιώτης Μπ…
Υπογραφή (αλλά χωρίς σφραγίδα).
Το ότι την περίοδο του πολέμου η πολιτική στάση της οικογένειας ήταν αδιάφορη φυσικό, καθώς αδιάφορη ήταν και η στάση της πλειοψηφίας των χωριανών μου, όπως και των άλλων χωριών! Μετά την απελευθέρωση όμως η στάση μας ήταν καλή και όχι κακή. Επίσης ο αδερφός μου είχε φύγει μεν στην Ελλάδα για δουλειά, αλλά το 1946 που ακόμα τα σύνορα ήταν ανοιχτά και όχι το 1949, όπως αναφέρει ο Παναγιώτης. Ούτε και είχα παππού μου δραπέτη. Εκτός του ότι δεν καταγόμουν από πλούσια οικογένεια, όπως βεβαίωνε η εκτελεστική των Βρυσερών. Απεναντίας ήμασταν από τις φτωχότερες οικογένειες του χωριού! Από πού λοιπόν και γιατί ο συμπατριώτης και φίλος μου, ο Παναγιώτης, ο οποίος όποτε με εύρισκε αγκαλιές και φιλήματα, με κάρφωσε πισώπλατα με τέτοια κακία, όταν δεν θυμάμαι να με είχε ρωτήσει ποτέ έστω για το ποιος ήμουν; Aυτό το κωλόχαρτο όμως το άφησε μέσα στον φάκελό μου, χωρίς να αναφέρει ούτε και την παρασημοφόρησή μου από την Λαϊκή Βουλή το 1965! Τέλος για να μη γίνω κουραστικός, όταν ήρθε η ώρα να με πάρουν φαντάρο στα 25 μου, με κράτησαν στην Στρατιωτική Ταξιαρχία των Αγίων Σαράντα, τοπογράφος στην διεύθυνση του Πυροβολικού της ταξιαρχίας.
Φυσικό να έχαιρα την εκτίμηση της Διοίκησης και όλων των αξιωματικών του πυροβολικού, καθώς εκτός του ότι είχα μελετήσει την τοπογραφία του πανεπιστημίου, είχα μελετήσει και την στρατιωτική τοπογραφία. Δηλαδή ήμουν «επί τούτου τοπογράφος», όπως με διαφήμιζε ο αείμνηστος Χειμαριώτης «Βασίλη Αντώνης», δεύτερος στην ιεραρχία του Πυροβολικού. Ποιο ήταν το καθήκον μου; Η διεύρυνση στο πεδίο του διχτύου συντεταγμένων του πυροβολικού και η επεξεργασία των τοπογραφικών χαρτών, ενώ μετά τις εργασίες στους Αγίους Σαράντα με φώναζε 3 μήνες και ο Στρατιωτικός Τοπογράφος της Μεραρχίας Αργυροκάστρου. Του λογάριαζα τις μετρήσεις των άλλων δύο ταξιαρχιών της Μεραρχίας, επεξεργαζόμουν τους στρατιωτικούς χάρτες της Μεραρχίας, μου είχαν πλήρη εμπιστοσύνη. Εκτός του ότι όταν στην Ταξιαρχία μας γίνονταν ασκήσεις στο πεδίο με στρατιωτικούς ή εφέδρους τοπογράφους, εγώ έβγαζα την Ταξιαρχία μας ασπροπρόσωπη. Εκεί γνωρίστηκα με τον «Ν.», μηχανικός τοπογράφος και διευθυντής μιας Επιχείρησης στους Αγίους Σαράντα!
Ο «Ν». βλέποντας τις ικανότητές μου, μου πρότεινε μόλις τελειώσω την στρατιωτική θητεία να παρουσιαστώ για δουλειά στην επιχείρησή του. Ήταν γραφτό λοιπόν τον Γενάρη του 1967 να αρχίσω δουλειά στην επιχείρηση που διεύθυνε και το πρώτο μου καθήκον ήταν η τοπογραφική κατάσταση των ποτιστικών καναλιών, γιατί πλησίαζε και η περίοδος του ποτίσματος. Η περιοχή που με καθόρισε ήταν η Βρύνα-Κονίσπολη, δίπλα στα έλληνο-αλβανικά σύνορα. Γνώριζα την περιοχή απ’ όταν στρατιώτης, μάλιστα μαζί με δύο φαντάρους, και οι τρεις οπλισμένοι με καλάσνικοφ και 70 σφαίρες, είχαμε κοιμηθεί από μια βραδιά και σε δυο συνοριακά φυλάκια. Όταν στήναμε τον θεοδόλιχο όμως, περίπου 20 μ. από το ελληνικό σύνορο, μας παρακολουθούσαν και Έλληνες φαντάροι. Το αναφέρω αυτό γιατί έχει σχέση με την συνέχεια, δηλαδή αν ήθελα να δραπετεύσω θα έβαζα μπροστά και τους δυο βοηθούς μου, καθώς δεν ήμασταν υπό την επίβλεψη των φαντάρων των φυλακίων. Γιατί εγώ εχθρός της «Τάξης του «Ν» και ποιος τον έβαλε να με διώξει από την Επιχείρησή των Υδάτων; Γιατί ο «Ν» ανήκε στην «καθαρόαιμη» τάξη!
Σε συνεργασία με τον αντιπρόεδρο της Περιφερειακής Εκτελεστικής λοιπόν, προετοίμασαν το έγγραφο της μετάθεσής μου, στην «Επιχείρηση Οικοδομών». Με ποια χαρακτηριστικά όμως; Με αυτά του Παναγιώτη της Μπίστριτσας, προσθέτοντας στο τέλος και το «παρόλο που τον ζήτησε και η Διεύθυνση Υδάτων», εννοείται ιδέα του «Ν»! Το έγγραφο έχει την ημερομηνία 29/03/67 και όχι 29/03/68 όπου συντάχτηκε, αλλά τσιμουδιά. Δεν εφαρμόστηκε όμως, καθώς οι δουλειές του «Ν» τελείωναν τον μήνα Μάιο. Εφαρμόστηκε όμως στις 9 του Μάη του 1968 η δεύτερη απόφαση, υπογραμμένη από τον χωριανό του «Ν», τον Φάνη, Γραμματέας της «Εκτελεστικής Νομαρχιακής». Με την διαφορά ότι στο περιεχόμενο της νέας απόφασης, εκτός των χαρακτηριστικών της πρώτης απόφασης, προστέθηκαν και τα παρακάτω: «Επειδή η πολιτική του σύνθεση δεν είναι καλή σκεφτόμαστε να μετατεθεί στην Επιχείρηση Οικοδομών, επειδή οι τομείς είναι πιο συμμαζεμένοι»!
Με διόρισαν τεχνικό στον τομέα του Άγιο-Βασίλη για την ανέγερση κατοικιών με προκατασκευασμένα υλικά, για εθελοντές που θα δούλευαν στα παράλια και η πρώτη μου κίνηση ήταν να ανταμώσω τον Διευθυντή της Επιχείρησης, ώστε να του εξηγούσα σχετικά με την βιογραφία μου και το ότι δεν ήμουν τεχνικός αλλά τοπογράφος. Ο Βάσος ήταν από χωριό του Δελβίνου, αλλά επειδή είχε συμμετάσχει στον πόλεμο, πριν τον διορίσουν διευθυντή της Επιχείρησης Οικοδομών είχε τελέσει ανώτερο στέλεχος της Κ. Ε. Συνδικάτων στα Τίρανα. Ο Βάσος λοιπόν με τα μάτια κατεβασμένα στο γραφείο του μέχρι που τελείωσα με άκουγε προσεχτικά, αν και μετά κοιτάζοντάς με με αγριότητα μου απάντησε: Άκου! Αν οι άλλοι δουλεύουν μια φορά εσύ για να ξεπλύνεις την προδοσία του αδερφού σου πρέπει να δουλέψεις 10 φορές. Πήγαινε τώρα να αρχίσεις δουλειά. Αυτό κατάλαβες απ’ όσα σου είπα του απάντησα; Γύρισα και βγαίνοντας έκλεισα με δύναμη την πόρτα του. Άκουσα που την άνοιξε και μου ούρλιαζε, αλλά μη δίνοντας του σημασία απευθύνθηκα προς το γραφείο του αρχιμηχανικού. Ο Mane ήταν Μωαμεθανός από χωριό της Αυλώνας, μηχανικός οικοδομών, αλλά γνωριζόμασταν απ’ όταν στην Μπίστριτσα. Με καθησύχασε και μου είπε να αρχίσω δουλειά και μετά θα κουβεντιάσουμε, όπως και έγινε.
Στον Άγιο Βασίλη βρήκα 5 τεχνίτες της επιχείρησης από τα χωριά του Θεολόγου που και αυτούς τους γνώριζα. Δουλέψαμε μαζί δυο μέρες για γνωριμία και αφού πείστηκα ότι συνεννοηθήκαμε, πήγαινα μια ή δυο μέρες στους Αγίους Σαράντα για να ανταμώσω τον Πρώτο Γραμματέα της Κομματικής Επαρχιακής, καθώς του είχα στείλει δυο επιστολές και δεν είχα πάρει απάντηση. Πήγαινα μεν στην πόλη αλλά μόλις κατέβαινα στο κέντρο περίπου 20 μ. πιο πέρα διάκρινα την σιλουέτα του ασφαλίτη της πόλης. Τότε έμπαινα στο πλησίον καφενείο, δήθεν για καφέ, αλλά όταν αργούσα ολίγο έμπαινε και αυτός για έλεγχο, καθώς νόμιζε ότι δεν τον γνώριζα. Υποπτεύθηκα ότι κάποιος από τους τεχνίτες μου στον Άγιο Βασίλη ήταν χαφιές του, οπότε όταν ξεκινούσα με την άμαξα της περιοχής τον ειδοποιούσαν με το τηλέφωνο της Γεωργικής Επιχείρησης, αλλιώς πως τύχαινε να ήταν παρών όταν κατέβαινα στο κέντρο της πόλης;
Περνώντας από τα γραφεία της Επιχείρησης Οικοδομών σταμάτησα να ανταμώσω τον αρχιμηχανικό, ο οποίος μου έλυσε την απορία. Δεν ξέρω το γιατί Τέλη μου είπε, αλλά πάρε τα μέτρα σου γιατί έχουν αποφασίσει να σε φυλακίσουν. Η Ασφάλεια είχε ζητήσει από την Οργάνωση Βάσης του Κόμματος που συμμετείχε και ο Μάνε να έγκρινε την απόφαση, αλλά ο Μάνε και ο μηχανικός Αριστείδης Αγγελής (και αυτός φίλος μου από την Μπίστριτσα) σηκώθηκαν και με προστάτεψαν. Βγήκα και σκεφτόμενος υπέθεσα ότι ο Μάνες για ότι μου είπε ήταν βαλτός, ώστε να γνώριζαν τις κινήσεις μου, αν και οι αποφάσεις της Οργάνωσης Βάσης ήταν εφτασφράγιστο μυστικό. Ο κίνδυνος όμως καιροφυλακτούσε. Αν δραπέτευα θα καταστρέφονταν όλη η οικογένειά μου, γονείς, αδερφός στα Τίρανα και οι τρεις αδερφές, καθώς αν όχι φυλακή θα πήγαινα εξορία. Οπότε όποια η απόφασή τους η οικογένειά μου θα αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα, δηλαδή «μπρος βαθύ και πίσω ρέμα». Τότε αποφάσισα να στείλω την πιο κάτω επιστολή στον Καντρί Αζμπίου, Υπουργός Εσωτερικών!
Κάθισα λοιπόν και του έγραψα ποιος είμαι και τι μου συμβαίνει. «Με σπρώχνουν να δραπετεύσω, του έγραφα! Όταν έρχομαι στην πόλη των Α. Σαράντα νοιώθω 20 μ. μακριά να με παρακολουθεί ο τάδε ασφαλίτης (με ονοματεπώνυμο). Εγώ αν ήθελα να δραπετεύσω, εκτός του ότι το χωριό μου είναι σε παραμεθόρια περιοχή, είχα αυτή την ευκαιρία όταν ήμουν στρατιώτης, καθώς μαζί με άλλους δύο είχαμε κοιμηθεί στα μεθοριακά φυλάκια της Βρύνας και του Τσιφλικιού. Μάλιστα οπλισμένος με αυτόματο και 70 σφαίρες, που μπορούσα να βάλω μπροστά και τους δύο στρατιώτες, καθώς το τριγωνομετρικό σημείο από το οποίο γίνονταν οι μετρήσεις, ήταν ακριβώς στη γραμμή του συνόρου, όταν λίγα μέτρα πιο πέρα μας παρακολουθούσαν οι Έλληνες φαντάροι. Αλλά γιατί να δραπετεύσω, του έγραφα; Ο πατέρας μου από το 1930 μέχρι το 1940 δούλεψε στην Ελλάδα και προκοπή δεν έκανε. Ο αδερφός μου που έφυγε στα τέλη του 1944, γράφει επίσης ότι εκεί η ζωή είναι δύσκολη και δεν τα καταφέρνει. Εγώ όμως γεννήθηκα εδώ και μεγάλωσα υπό την φροντίδα του κόμματος, ο αδερφός του πατέρα μου είναι πρόεδρος της εξουσίας του χωριού, ενώ ο αδερφός της μάνας μου ήταν ο πρώτος πρόεδρος του γεωργικού συνεταιρισμού της Πέπελης. Από το κράτος έχουμε πάρει 3 υποτροφίες, δυο από τις αδερφές μου είναι παντρεμένες με κομμουνιστές κ.λ.π», ότι το καλύτερο μπορούσα να του γράψω! Δε γνωρίζω ποια ήταν η απάντηση του Υπουργού, αλλά η ασφάλεια με φώναξε και μου ανακοίνωσε την επιστροφή μου ως τοπογράφος.
Τοπογράφος λοιπόν, αλλά μη νομίζετε ότι οι ταλαιπωρίες μου τέλειωσαν, οι «Κέρβεροι» έγιναν περισσότεροι και σκληρότεροι! Είχα μάθει ότι στο χωριό μου ένας τρίτος ξάδερφος του πατέρα είχε γίνει κομμουνιστής και είχε εκλεγεί πρόεδρος της Εξουσίας του χωριού. Τον επισκέφτηκα και του ζήτησα αν μπορεί να μου στείλει το πραγματικό βιογραφικό της οικογένειας και ήδη το είχα προετοιμάσει. Συμφωνήσαμε αλλά μου ζήτησε να ζητήσω να το στείλει διαμέσου κρατικής οδού. Επέστρεψα στους Αγίους Σαράντα και απευθύνθηκα στον επίσης συμπατριώτη Σ. Μπέγιο, τότε Αντιπρόεδρος της Κομματικής Επαρχιακής, ζητώντας του να ζητήσουν χαρακτηριστικά από το χωριό, καθώς υποπτεύομαι ότι τα χαρακτηριστικά στον φάκελό μου ήταν πλαστά. Ο Σωκράτης πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Πρόεδρο του Τομέα φακέλων της Εκτελεστικής και εκείνος, νομίζοντας ότι θα έπιανε λαβράκι, συμφώνησε και πράγματι απευθύνθηκε στο χωριό. Άργησαν μεν να έρθουν στους Αγίους Σαράντα, αλλά όταν ήρθαν με φώναξε και μου τα διάβασε ο Υπεύθυνος Φακέλων της Ε. Οικοδομών. Αφού μου εγγυήθηκε ότι θα τα περνούσε στον Φάκελο ειδοποίησα τον Διευθυντή μου, (Τσάμης ο Μητάτης) ο οποίος έστειλε και πρόταση στην Εκτελεστική ότι με διόριζε Υπεύθυνο του Πλάνου της Επιχείρησης. Όταν μετά από 15 μέρες όμως πήγε να πάρει την απόφαση τον αποπήραν. Πως θα διόριζε στο Πλάνο άνθρωπο με κακή βιογραφία; Eίχαν εξαφανίσει το βιογραφικό που είχε στείλει το χωριό και ο αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής, ομογενής και αυτός, μου ζητούσε ξανά χαρακτηριστικά από το χωριό. Τότε αναγκάστηκα να πάνω στο χωριό, μετά στα Βρυσερά και στην Εκτελεστική Αργυροκάστρου, ζητώντας αριθμούς Πρωτοκόλλου. Τελικά με τον αριθμό πρωτοκόλλου η Ε. των Α. Σαράντα αναγκάστηκε και μου βρήκε το βιογραφικό.
Οι ταλαιπωρίες όμως δεν είχαν τελειώσει. Με την πρώτη περίπτωση του «πολέμου ενάντια στην γραφειοκρατία» επιστράτευσαν τον άλλο «Ν», Υποδιευθυντής της Επιχείρησης Οικοδομών και χωριανός του πρώτου «Ν», ο οποίος πρότεινε να με πάψουν, ευκαιρία να επιστρέψω στο χωριό μου. Επειδή όμως χρειάζονται πολλές σελίδες για να ξεδιπλώσω όλες τις λεπτομέρειες των περιπετειών που αντιμετώπισα, επαναλαμβάνω το «να μη σας κουράσω» και κλείνω με το ότι ήταν Θεού θέλημα που γνώρισα 3 καλούς συμπατριώτες μου στους Α. Σαράντα, τα αδέρφια Μιχάλη, Μήλτο και τον αρχαιολόγο Δημήτρη, ο οποίος τον μήνα της φυσικής δουλειάς κάθε καλοκαίρι με έπαιρνε και στις ανασκαφές του, ως τοπογράφο και σκιτσογράφο. Ο Δημήτρης τα κανόνισε με το Ινστιτούτο Μνημείω να περάσω ως Έφορος Μνημείων για τους Α. Σαράντα και το Δελβίνο και παρόλο που ο πρώτος «Ν» και ο αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής προσπάθησαν να με εμποδίσουν, το Ινστιτούτο πάτησε πόδι για μένα. Οπότε ο φάκελός μου στα Τίρανα και εγώ γλίτωσα από τους Κέρβερους, τα ονόματα των οποίων δεν είναι μόνο τα παραπάνω. Περίπου 10 ο αριθμός, αν και δεν θα τα αναφέρω γιατί όλοι τους άφησαν τα εγκόσμια, εκτός του ότι για όλο το ιστορικό της εργασιακής μου διαδρομής, αναφέρομαι εκτενέστερα και στο βιβλίο μου,
«ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΨΕΥΔΟΝΤΑΙ».
ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΕΡΒΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΔΗ!
Γιατί το καθήκον τους ήταν παρόμοιο, «Κέρβεροι της Κόκκινης Δικτατορίας» που δεν σεβόντουσαν ακόμα και τις οικογένειές τους. Αν και παρόλο που το 1990 ήρθαν τα πάνω κάτω μη νομίζει κανείς ότι οι ψυχές πολλών τους μαλάκωσαν! Ως πιστά όργανα του τελευταίου δικτάτορα, του «Ramiz Alia», εφάρμοσαν την μυστική στρατηγική του. Τι τους παρότρυνε ο Ραμίζ; Aπό την «8η ώρα ως την 12η μέρα» να γίνουν οι νέοι προύχοντες, γιατί η περιουσία του κράτους δήθεν ήταν περιουσία που αποχτήθηκε στις μέρες του Κόμματος, οπότε δική «μας»! Τους παρότρυνε να δημιουργήσουν όσο περισσότερα κόμματα, αλλά αυτοί να είναι και επικεφαλής και μέλη τους.
Η οδηγία μυστική όμως! Ποιος ήξερε π.χ. ότι και η πλειοψηφία επικεφαλής της οργάνωσης της Ομόνοιας και του «Κόμματος» που αρχικά μας το παρουσίασαν ως φάντασμα, ενώ στο διάβα μετέτρεψε την Ομόνοια σε φάντασμα; Γεγονός που συνέβη μόλις ήρθε η ώρα των Τοπικών Εκλογών! Οι υποψήφιοι που μας παρουσίασαν για επικεφαλής της τοπικής εξουσίας δεν ήταν όργανα της Κόκκινης Δικτατορίας; Άλλο αν πέσαμε στην παγίδα τους, καθώς τους ψηφίσαμε ως παιδιά δικά μας!
Στην πόλη των Αγίων Σαράντα π.χ. επειδή οι ομογενείς ήμασταν και περισσότεροι και χαίραμε την εκτίμηση όλου του πληθυσμού, βγάλαμε μεν τον Δήμαρχο, αλλά ο αντιδήμαρχος (Πιλιουριώτης η καταγωγή) ήταν οικογενειακώς σοσιαλιστές. Βγάλαμε τον Νομάρχη αλλά και ο Αντινομάρχης, δικός μας μεν αλλά συνδέονταν με το Δημοκρατικό Κόμμα. Οπότε και οι παρακάτω υπάλληλοι και των δύο αυτών φορέων, μάλιστα η πλειοψηφία δεν ήταν στελέχη δικά μας!
Θυμάμαι ότι στις επαναληπτικές εκλογές της Τσιούκας για Δήμαρχο της πόλης, οι 2 σοσιαλιστές της εκλογικής επιτροπής από την πόλη, εμπόδιζαν τους Τσιουκιώτες που είχαν έρθει από την Κέρκυρα να ψηφίσουν. Και πότε; Όταν 10 μ. πιο πέρα όλη η δική μας ηγετική ομάδα της Ομόνοιας και του Κόμματος, περίπου 10 άτομα, έπιναν ξένοιαστοι ούζο, αναμένοντας τις εκλογές να τις κέρδιζαν οι Σοσιαλιστές! Επειδή όμως είχα κύρος και στους εκλογείς της Τσιούκας τσάντισα μεν την επιτροπή, αλλά έδιωξα και την σοσιαλιστική ηγεσία και τους φαντάρους της παραθαλάσσιας στρατιωτικής μονάδας που είχε φέρει να ψηφίσουν υπέρ τους. Δηλαδή χάρη στον τσαμπουκά μου βγάλαμε δικό μας Δήμαρχο. Ο τσαμπουκάς όμως αργότερα μου γύρισε μπούμερανγκ, καθώς ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος. Μόνο μια περίπτωση: Τα οικόπεδα π.χ. που θα μοιράζαμε στην πλαγιά του Λυκουρσίου και πάνω από την πόλη ξεπερνούσαν τις 4.000. Και επειδή ήμουν ο μοναδικός από τους συμβούλους που γνώριζα από οικοδομές και οικοπεδοποιήσεις το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε την πρόταση μου, τα οικόπεδα να είχαν επιφάνεια από 500 μέχρι 1000 τ.μ. Επίσης όλες οι οικογένειες τις πόλης, συμπεριλαμβάνοντας και όσους ομογενείς είχαν φύγει, να έπαιρναν από ένα ή δυο οικόπεδα, σύμφωνα με τις ανάγκες τους! Μάλιστα να δίναμε από 50 ή 100 οικόπεδα και σε κάποια χωριά του Νομού μας. Οι εκλεχτοί μας όμως, της Νομαρχίας και του Δημαρχείου, παρόλο που ως Δ. Συμβούλιο ζητούσαμε κάθε 2-3 μήνες να γίνει η μελέτη, όχι μόνο την σβάρνισαν μέχρι το τέλος της 4ετίας, πουλούσαν κρυφά και οικόπεδα κάτω από το χέρι.
Που είναι το πρωτόκολλο της 4χρονης λειτουργίας του Δημαρχείου μας; Γιατί το εξαφάνισαν άρον-άρον στα Τίρανα, όταν θα έπρεπε να κρατούσε αντίγραφο και η Ομόνοια; Πως διοικήσαμε και τι ωφελήθηκαν οι ομογενείς από την εξουσία μας; Τους έδιωξε από την πόλη μια για πάντα, καθώς στην Κυβέρνηση πήγαν πολλές γραπτές διαμαρτυρίες για τα «κακώς κείμενα» της εξουσίας μας. Οπότε την δεύτερη τετραετία που οι πολίτες μας καταψήφισαν, άλλη μελέτη και άλλη μοιρασιά των οικοπέδων από τους Σοσιαλιστές και τους Δημοκράτες! Εγώ π.χ. ως το «μαύρο πρόβατο» από τις πρώτες εκλογές γι’ αυτούς, έμεινα χωρίς οικόπεδο! Όταν οι δικοί μας «κρυφοί» σοσιαλιστές και οι δημοκράτες αυτών των κομμάτων, πήραν από 3 οικόπεδα και άνω! Και ένα οικόπεδο στο όνομα του παιδιού μου, ξέρετε ποιανού το είχαν δώσει; Επειδή και στην δεύτερη μελέτη είχε μείνει στην θέση του, καθώς ήταν δίπλα σε σκαλωσιά προς την θάλασσα, το επόμενο Δημαρχείο του πρόσθεσε και κάποια μέτρα και το μοίρασε στον πρώην Δήμαρχο και τον πρώην Γενικό Γραμματέα της Ομόνοιας.
Πως δικαιολογήθηκε το Δημαρχείο και πως η Νομαρχία, όταν τα ταπιά των οικοπέδων με υπογραφή και σφραγίδα των Νομάρχη και Δήμαρχου μας έμειναν Άχρηστα; Καθώς και οι δυο τους ψήφισαν η μελέτη και η μοιρασιά να γίνουν ξανά! Μετά από μια τετραετία οι σοσιαλιστές και οι δημοκράτες που έδωσαν οικόπεδα στους κρυφούς συνεργάτες τους, βράβευσαν για τις υπηρεσίες του τον Δήμαρχό μας αείμνηστος σήμερα!
Τέλος αν αυτά τα ολίγα έγιναν κατανοητά, κλείνω την αφήγησή μου, διευκρινίζοντας ότι στόχος μου δεν είναι να διαφημίσω ούτε τις περιπέτειες επί περιόδου δικτατορίας, ούτε και το τι συνέβη με εμάς μετά το 1990! Είναι παράκληση προς τους νεότερους, ότι οι αδικίες εις βάρος μας, αρχικά από δικούς μας ηγετίσκους, αιτία να παρατήσομε σύξυλα τα πάτρια, μη τις χρεώνουμε μόνο στους Αλβανούς! Προκαλέσαμε την μοίρα μας μόνοι μας! Οπότε καλό είναι (έχω καιρό που φωνάζω γι’ αυτό) οι νεότεροι που έμειναν επικεφαλής της Ομόνοιας και των δύο Κομμάτων, να διεκδικήσουν από την Αλβανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει όλες τις αδικίες της απέναντί μας. Μάλιστα πριν γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα το πράξουν; Ίδωμεν!
Διαβάστε ακόμη
👉Ακολουθήστε μας στο twitter
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών