Γράφει ο Τηλέμαχος Λαχανάς
Απουσιάζω μεν από την ιδιαίτερη πατρίδα, περίπου 24 χρόνια, αλλά δικαιούμαι καθώς για πολλά χρόνια, συμπεριλαμβάνοντας και τα 24, ήμουν και είμαι παρών, αγωνίστηκα και αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μας! Όπως όταν στους Αγίους Σαράντα βγάλαμε δικούς μας Δήμαρχο και Νομάρχη, έτσι και στην Ελλάδα,. μέχρι που αποχτήσαμε την ταυτότητα του Έλληνα και μέχρι που επέστρεψαν σε όλους τους ομογενείς το μηδαμινό συμπλήρωμα στην «μηδαμινή» σύνταξη της Αλβανίας (χωρίς διακρίσεις αν ζούσες στην Αλβανία ή στην Ελλάδα), αγωνίστηκα με άρθρα, σχεδόν σε όλες τις τοπικές εφημερίδες, αγωνίστηκα για να κρατήσω όρθια τα πολιτιστικά μνημεία μας, αγωνίστηκα ως Δημοτικός Σύμβουλος για να εμποδίσω τις παρανομίες των δικών μας «αρπαχτικών» που παρακινούμενοι από την στρατηγία του R. Alia βιάζονταν για να πλουτίσουν, ζημιώνοντας τους ομογενείς! Γιατί νομίζετε π.χ. ότι αμέσως μετά τις εκλογές του 1996, όπου οι κάτοικοι Α. Σαράντα μας καταψήφισαν, το πρωτόκολλο των συνεδριάσεων του Δημαρχείου και της Νομαρχίας μας έφυγε άρον-άρον στα Τίρανα και γιατί μετά από τόσα χρόνια κανένα ενδιαφέρον από τους «δικούς» μας, για το πώς λειτούργησαν αυτοί οι δύο θεσμοί, ώστε να προχωρούσαμε παραπέρα; Γιατί συνέφερε να ξεχαστεί η θητεία μας, καθώς άλλα είχαμε υποσχεθεί στους ομογενείς και άλλα είχαμε πράξει!
Αλλά ασχέτως αν στους Αγίους Σαράντα ήμουν παραγκωνισμένος από την ηγετική εκπροσώπηση της Κοινότητας και κατηγορούμενος στις διπλωματικές αρχές, από ανθρώπους όπου στο κομμουνιστικό καθεστώς με είχαν φακελώσει ως «εχθρό της τάξης», μέχρι ελέγχους και προβλήματα όταν έμπαινα νόμιμα στην Ελλάδα, εγώ αγωνίστηκα και συνεχίζω, γιατί πονάω για τους συμπατριώτες μου, πονάω που κάποιοι μας οδήγησαν να μη έχουμε φωνή και δική μας ενιαία εκπροσώπηση, ακόμα και δικούς μας βουλευτές στο Κοινοβούλιο, με ενιαίο ψήφο! Μήπως φταίει η Κοινότητα που ψηφίζει όπως ψηφίζει; Όχι! Φταίνε όσοι διαχρονικά την απογοήτευσαν, όσοι ως «ηγέτες» της δεν έμπνευσαν και δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη!
Όσο για μένα, σχετικά με αυτά που είπα παραπάνω, μήπως θέλετε και παραδείγματα; Ενώ έγινα εχθρός με τους Σοσιαλιστές των Α. Σαράντα και τον Διοικητή με 43 στρατιώτες της παραθαλάσσιας μονάδας, όταν είχαν έρθει να ψηφίσουν στο εκλογικό κέντρο της Τσιούκας, οπότε έδωσα και την νίκη για τον δικό μας Δήμαρχο, όταν περίπου 15 μ. πιο πέρα όλοι οι ηγετίσκοι Ομόνοιας και ΚΕΑΔ της πόλης έπιναν ξένοιαστοι ούζο, αναμένοντας ότι τις εκλογές θα τις κερδίσουν οι Σοσιαλιστές. Μετά από κάποιες μέρες που πήγα στην Πρεσβεία στα Τίρανα, καθώς μου είχε γράψει το όνομα τότε δικός μας βουλευτής, εκπρόσωπος της Πρεσβείας που φώναζε τα ονόματα μου πέταξε το διαβατήριο και αμέσως δυο Αλβανοί αστυνομικοί με άρπαξαν και αγκαλιά με βγάλανε έξω από την Πρεσβεία. Και όταν αργότερα κατάφερα να βγάλω βίζα από το Προξενείο Αργυροκάστρου, εννοείται όταν είχε ανοίξει, με σταμάτησαν στην αστυνομία Ιωαννίνων και με κατέβασαν από το λεωφορείο, δήθεν το διαβατήριό μου ήταν πλαστό. Άλλη περίπτωση ήταν όταν με βίζα όλη η οικογένεια, ενώ πηγαίναμε για πρωτοχρονιά στην Ηγουμενίτσα, μας κατέβασαν από το πλοίο, δήθεν η βίζα της συζύγου ήταν πλαστή, αποφεύγοντας να αναφερθώ και για άλλες περιπτώσεις.
Με πονάει λοιπόν γιατί τα πρώτα χρόνια στην πόλη των Αγίων Σαράντα, ήμουν στην συνοικία μου πρόεδρος της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ», Γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής για την πόλη και Δημοτικός Σύμβουλος, καθώς εκτός του σεβασμού που έχαιρα από ομογενείς και άλλες ομάδες, στην πόλη και σε όλη την Επαρχία, χάρη σ’ εμένα κερδίσαμε το 1992 τις επαναληπτικές εκλογές στην Τσιούκα και βγάλαμε δικό μας Δήμαρχο και χάρη (και) στις δικές μου προσπάθειες ανά την πόλη και τα περίχωρα, βγάλαμε και δικό μας Νομάρχη! Γιατί από τοπογράφος στους δύο Υ /Η/ Σταθμούς της Μπίστριτσας, μετά 2 χρόνια τοπογράφος στην Στρατιωτική Ταξιαρχία της πόλης Α. Σαράντα, μετά τοπογράφος στην Επιχείρηση Υδάτων, στην Επιχείρηση Εγγειοβελτιωτικών Έργων, στην επιχείρηση Οικοδομών ως τεχνικός, επίσης στο Αυτοκινητιστικό Συνεργείο της πόλης και μετά Εύφορος Πολιτιστικών Μνημείων Α. Σαράντα και Δελβίνου, δηλαδή από το 1960 μέχρι το 2002 (42 χρόνια) που συνταξιοδοτήθηκα, όργωσα πόλεις και χωριά των τριών Επαρχιών, Α. Σαράντα, Δελβίνου και Κονίσπολης. Οπότε δεν ήταν ολίγα τα χρόνια για να έχω παντού οπαδούς και φίλους!
Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την περίοδο ( από το 1990 και μετά) τα προεδρεία των 3 μαχαλάδων της πόλης των Α. Σαράντα, δεν αναγνωρίζαμε το Κ. Ε .Α .Δ. ως κόμμα δικό μας. Ως Αλβανικό ναι, γιατί στους κόλπους του συμμετείχαν πολλές Μειονότητες της Αλβανίας, ακόμα και ανεξάρτητα άτομα μη ομογενείς. Δεν το αναγνωρίζαμε γιατί δεν μας είχε πείσει ότι αυτό το Κόμμα ήταν η ίδια η ΟΜΟΝΟΙΑ. Αν και τότε μας το είχαν παρουσιάσει ως Κόμμα «φάντασμα», ότι είναι η ίδια η «ΟΜΟΝΟΙΑ» κ.λ.π. εμείς είχαμε πειστεί ότι ήταν το Κόμμα που καπέλωσε την «ΟΜΟΝΟΙΑ» και την μετέτρεψε σε «φάντασμα».
Μετά από χρόνια απομακρυσμένος, πίστεψα ότι και το νέο Κόμμα MEGA ίσως θα συνέβαλε, ώστε η «ΟΜΟΝΟΙΑ να επανακτούσε την ταυτότητά της». Ούτε αυτό συνέβηκε! Και το χειρότερο είναι αυτό που ακούμε, ότι σήμερα ούτε το Γενικό Συμβούλιο της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» δεν μπορεί να ανασυνταχθεί. Γιατί φθάσαμε μέχρι εδώ; Υπάρχει απάντηση! Ο «δάκτυλος» που από αρχής δούλευε στο παρασκήνιο για την αυτοκαταστροφή μας, από τα πάτρια μέχρι εδώ στην Ελλάδα, μας έχει διχάσει σε τέτοιο βαθμό που αν δεν επανέλθουμε προς διεκδίκηση από την αλβανική επικράτεια καίρεων και βασικών δικαιωμάτων, η Κοινότητα είναι καταδικασμένη να αποξενωθεί από το αυτόχθων!
Να διεκδικήσουμε π.χ. την επανεξέταση του νόμου 7501 του 1991 που αποκλήρωσε από τις ιδιοκτησίες του και έδιωξε μια για πάντα από τα πατρώα εδάφη περίπου το 30% του πληθυσμού που βρέθηκε στις πόλεις της Αλβανίας. Ήταν χρέος της πολιτικής μας εκπροσώπησης να διεκδικούσε για τις περιοχές μας την επιστροφή στο statuς της άλλοτε αγροτικής μεταρρύθμισης (1946), τον νόμο για τα λιβάδια, νόμος που μετέτρεψε τα χωριά μας σε νησίδες, την απάντηση για το τι συνέβηκε με το μοίρασμα της γης, για τις ιδιοκτησίες των Μοναστηριών και εκκλησιών στον χώρο μας, για τα δάση και τα νερά στις περιοχές μας, για τα οικόπεδα στην πόλη των Αγίων Σαράντα, ασχέτως αν ευθύνονται οι ίδιοι οι αιρετοί μας, για τις περιουσίες στα Παράλια, για την αλλοίωση του εδαφικού και του δημογραφικού! Μάλιστα και το γιατί οι δικοί μας βουλευτές και οι αιρετοί μας ψήφισαν αυτούς τους νόμους που σφράγισαν την καταδίκη μας.
Υπάρχουν και άλλα εξίσου σημαντικά προβλήματα, όπως η παραμέληση αποκατάστασης των πρώην φυλακισμένων και εξορισμένων, η ταξική διάκριση μεταξύ αυτών που ανέλαβαν τα ινία της ηγεσίας της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (ασχέτως και αυτοί ευνοούμενοι του πρώην καθεστώτος) και αυτών που ήθελαν να διατηρήσουν το αριστερό προφίλ τους, η ελλιπή λειτουργία του κράτους στις περιοχές μας, το αν λειτούργησε σωστά η τοπική εξουσία και τόσα και τόσα άλλα προβλήματα!
Γιατί φθάσαμε εδώ που φθάσαμε λοιπόν; Ποιος «δάκτυλος» υπόδειχνε στην πολιτική και εξουσιαστική μας εκπροσώπηση να διεκδικεί δικαιώματα μόνο περί Παιδείας, Θρησκείας και Πολιτισμού, ενώ ψήφιζε νόμους που μας αποξένωναν από το ιδιοκτησιακό και το δημογραφικό; Πόσοι από τους ηγέτες μας σε αυτή την περίοδο (και πως) απόχτησαν τεράστιες περιουσίες; Δεν εννοώ καταδίκες, έχω υπόψη μου συμπεράσματα, καθώς κατ’ εμέ αυτά ήταν η αιτία που η πλειοψηφία των ομογενών γύρισε τις πλάτες στην οργάνωση!
Μετά την παραπάνω εισαγωγή, αρεστή ή μη αρεστή, καταλήγω στο ότι η αντίληψη προς την οργάνωσή μας πρέπει να αλλάξει. Η αλλαγή όμως δεν πετυχαίνεται αν δε ρίξουμε άπλετο φως στα λάθη που έγιναν και αν δεν βιαστούμε προς έρευνα και μελέτη, στο τι απέμεινε στο χώρο μας και πώς να το αξιοποιήσουμε, ώστε να παραμείνει στις εστίες του ο εναπομένοντας πληθυσμός και να ενθαρρυνθούν όσοι αποφασίσουν να επαναπατριστούν. Επίσης στο τι μας αφαίρεσε παρανόμως η Αλβανική Επικράτεια και πως θα το διεκδικήσουμε. Πως πετυχαίνεται όμως αυτό;
Άποψή μου: Με τις τελευταίες εξαγγελίες περί άτυπης Βουλής όπως διατυμπανίστηκε, αποφεύγοντας σχόλια για το σωστό ή το μη σωστό, κάτι που πριν χρόνια είχε προταθεί και από την ΟΜΟΝΟΙΑ Αργυροκάστρου, αλλά δεν είχε εγκριθεί από την ΟΜΟΝΟΙΑ των Αγίων Σαράντα, άποψή μου λοιπόν, αυτή η πρωτοβουλία δεν θα προσφέρει στα όσα πρέπει να βιαστούμε για να διεκδικήσουμε! Απεναντίας όσο να δοκιμαστεί ίσως σβήσει μια για πάντα και η προσπάθεια όσων υπενθυμίζουν και αγωνίζονται για τις διεκδικήσεις που ανάφερα πιο πάνω. Γι αυτό μη θεωρώντας αλάνθαστη και την άποψή μου συνιστώ μέχρι να επικρατήσει ο αγώνας περί διεκδίκησης των αιτημάτων που προσφέρει η ευκαιρία ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, όχι βιασύνη! Αν εισακουστώ! Αν δεν εισακουστώ, καθώς πέρασαν πολλά χρόνια που επαναλαμβάνω τις ίδιες διεκδικήσεις, θα υποκλιθώ στην λογική της νέας γενιάς!
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών