Το οξύμωρο είναι πως, την ίδια περίοδο, οι αρμόδιες αρχές στο εσωτερικό της χώρας δεν κατέγραψαν ούτε ένα περιστατικό. Ενώ δηλαδή στο εξωτερικό οι παραβάσεις εντοπίζονται μαζικά, στο εσωτερικό η εικόνα παραμένει τεχνητά «καθαρή». Είναι προφανές πως ένα τέτοιο στατιστικό παράδοξο δεν μπορεί να σταθεί λογικά. Οι πιθανότητες να διακινούνται αποκλειστικά προς εξαγωγή τα επιβαρυμένα προϊόντα είναι πρακτικά μηδενικές.
Το εύλογο ερώτημα είναι: τι συμβαίνει με τα ίδια προϊόντα όταν καταλήγουν στα τοπικά μανάβικα και στις λαϊκές αγορές; Εάν δεν υπάρχει ουσιαστικός ελεγκτικός μηχανισμός, τότε ο καταναλωτής εκτίθεται καθημερινά σε επικίνδυνες ουσίες χωρίς καμία προειδοποίηση. Οι συνέπειες δεν είναι μόνο άμεσες, όπως τυχόν δηλητηριάσεις, αλλά και μακροπρόθεσμες, καθώς η συσσώρευση χημικών στον οργανισμό συνδέεται με σοβαρές ασθένειες.
Η αδυναμία ή η απροθυμία των αρχών να εντοπίσουν και να αποσύρουν τέτοια προϊόντα δεν αποτελεί απλό διοικητικό λάθος. Πρόκειται για σοβαρό πλήγμα στη δημόσια υγεία και, κατά μία έννοια, για έγκλημα κατά της κοινωνίας. Ενώ η κυβέρνηση προβάλλει ευρωπαϊκές φιλοδοξίες και στόχους ένταξης, η ίδια αδυνατεί να διασφαλίσει το πιο βασικό δικαίωμα των πολιτών της: ασφαλή τροφή.
Η κατάσταση αυτή γεννά ένα ευρύτερο πολιτικό και ηθικό ζήτημα. Όταν η εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος διαβρώνεται τόσο βαθιά, η κοινωνία κινδυνεύει να αποδεχθεί την ατιμωρησία ως κανονικότητα. Η ουσία, όμως, είναι πως χωρίς πραγματικούς ελέγχους και χωρίς λογοδοσία, κάθε βήμα προς την Ευρώπη παραμένει κενό γράμμα.
Η ασφάλεια των τροφίμων δεν είναι τεχνικό θέμα ούτε πολυτέλεια∙ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μιας υγιούς κοινωνίας. Αν δεν υπάρξει άμεση πολιτική βούληση για διαφάνεια, για ανεξάρτητους ελέγχους και αυστηρές κυρώσεις, τότε το δηλητήριο θα συνεχίσει να κυκλοφορεί αόρατο στα τραπέζια μας.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών