Κομμάτι της ομιλίας του Άλκη Πούλη

Η Ομόνοια είναι Ναός, σύμβολο, σημαία με τεράστια συμβολική αξία, και πρέπει να εκπέμπει ήθος, ηθική, σεβασμό και ελπίδα.

Να προστατεύει και την πιο ασήμαντη πέτρα αυτού του τόπου, τα πλατάνια των δακρύων, την υλική και άυλη κληρονομιά μας, να έχει σαν Κοκκινη γραμμή την προστασία της ακεραιότητας του τόπου, των περιουσιών μας και των ελληνικών χωμάτων μας, αυτών που μας άφησαν οι πρόγονοι μας ακέραια προστατεύοντας τα σε πολύ πιο χαλεπούς καιρούς απο τους σημερινούς. Παιδια και εγγόνια τους είμαστε, δεν γίνετε να χάσαμε τον Ελληνισμό μας, την ψυχή μας, την δύναμη μέσα μας, την σύμπνοια μας, απλά χάσαμε κάπου το δρόμο, πέφτοντας στην πανάρχαιη παγίδα και στο δέλεαρ της αμαρτίας στην όψη των υλικών αγαθών που απλόχερα μας προσφέρουν οι άσπονδοι φίλοι μας ενθέν και εκείθεν αυτού του ιερού τόπου!

Αγαπητοί φίλοι, αυτός ο τόπος είχε πάντα δευτερεύοντα σημασία για το Ελληνικό Κράτος και πρωτεύουσα σημασία για το Αλβανικό. Ο πόλεμος απο τη μια και η στήριξη απο την άλλη ουδέποτε ήταν εξισορρόπημενες και μας μένει εμάς το ιερό καθήκον εβρισκόμενοι στη μέση να αντέχουμε, να παλεύουμε, να μην επιτρέπουμε τις οθωμανικής κοπής προσπάθειες διάσπασης, να μην επιτρέπουμε τις προσπάθειες υποβαθμισής μας στη διεθνή σκακιέρα της γεωπολιτικής.

Να πάρουνε την υπόθεση μας απο τα χέρια πατριδοκάπηλων καιροσκόπων!
Δύσκολο, χρονοβόρο, αλλά η μόνη διέξοδος.
Και έχουμε τις εσωτερικές δυνάμεις να το πετύχουμε, με σύμπνοια, με συντονισμό, με πόνο, με κόπο, με Γνωση, με διαβολιά και πονηριά ενίοτε και κυρίως με το κεφάλι ψηλά και την ελληνική ψυχή μας για ασπίδα!
Ψυχή βαθιά, ψυχή ελληνική λοιπόν!

Και αν πέσουμε; Θα ξανασηκώθουμε!

Και αν χάσουμε; Θα ξαναπολεμησουμε!
Μην καταδέχεστε να ρωτάτε: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμαμε περήφανα!
Να κοιτάμε αύριο τα παιδια μας στα μάτια φίλοι μου! Να σκύβουμε και να πιάνουμε ελληνική πέτρα! Και ας την πετάμε ο ένας στο κεφάλι του άλλου!

Ο ιερός αυτός τόπος και η ιστορία του μπορεί να συγχωρέσει ουσιαστικά τα πάντα, εκτός από τους ανθρώπους που κοιτάνε μόνο τη δουλειά τους.

Ολοι μαζι λοιπόν!

Μην απογοητεύεστε!

Το κεφάλι ψηλά!

Περήφανα!

Όπως λέει και ο εθνικός μας ποιητής Βαλαωρίτης: "Κι αν εξεράθη το κλαρί, πάντα χλωρή είν’ η ρίζα."