Όταν ο Πρωθυπουργός Φοβάται τη Φωνή του Άμβωνα

Για περισσότερο από μία εβδομάδα, οι μπουλντόζες σάρωναν το Θεθ, κατεδαφίζοντας κτίρια και αναστατώνοντας τη ζωή των κατοίκων, ενώ η πολιτεία σιωπούσε. Ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα, τόσο παρών σε κάθε ευκαιρία προβολής, αυτή τη φορά δεν είχε τίποτα να πει. Ούτε για τους ανθρώπους, ούτε για τα σπίτια τους, ούτε για τη διαχείριση αυτής της ευαίσθητης υπόθεσης.
Η σιωπή αυτή θα μπορούσε να εκληφθεί ως αδιαφορία, αμηχανία ή ακόμα και ως στρατηγική. Όμως η έκρηξη που ακολούθησε απέναντι στον καθολικό ιερέα της Σκόδρας, Ντομ Βλάς Παλάι, αποκάλυψε κάτι πιο ανησυχητικό: έναν πολιτικό που δεν ανέχεται καμία φωνή αμφισβήτησης.

Ο Ντομ Βλάσι, κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης λειτουργίας, έκανε κάτι που κάθε λειτουργός του Θεού οφείλει να πράττει: μίλησε για την κοινωνική αδικία. Καυτηρίασε δημόσια τις κατεδαφίσεις, καλώντας την κυβέρνηση να πείθει και να σέβεται τους πολίτες – όχι να τους επιβάλλεται. Δεν επρόκειτο για πολιτικό λόγο. Ήταν θεολογικός στοχασμός, βασισμένος στα ιερά κείμενα, με επίκεντρο τον άνθρωπο, όχι την εξουσία.
Ο Ράμα όμως δεν το είδε έτσι. Τον ειρωνεύτηκε δημόσια, τον αποκάλεσε υποτιμητικά «ιερέα», αμφισβήτησε το δικαίωμα του λόγου του. Ένας πρωθυπουργός που έχει φωτογραφηθεί ως ιμάμης, ιερέας, ραβίνος και συνομιλητής όλων των θρησκειών, δεν μπόρεσε να αντέξει έναν ιερέα που μίλησε με ειλικρίνεια. Όχι επειδή θίχτηκε η πολιτική του· αλλά επειδή φοβάται τις αυθόρμητες φωνές της κοινωνίας που δεν ελέγχει.

Κι όμως, αυτές οι φωνές είναι ο καθρέφτης της δημοκρατίας. Σε κάθε ελεύθερη κοινωνία, ο κλήρος έχει ρόλο ηθικού καθοδηγητή – ακόμα κι όταν η άποψή του δεν είναι αρεστή στους κυβερνώντες. Ο Πάπας συγκρούεται καθημερινά με κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, από τον Τραμπ ως τη Μελόνι. Κανείς δεν μίλησε για “εκτροπή”, ούτε θεώρησε την Εκκλησία εχθρό του κράτους.
Ο Ράμα δεν ενοχλήθηκε όταν άλλοι θρησκευτικοί ηγέτες λοιδορούσαν εθνικά σύμβολα ή φιγούρες όπως ο Σκεντέρμπεης ή η Μητέρα Τερέζα. Εκεί δεν αντέδρασε – ίσως επειδή αυτοί οι λόγοι δεν αμφισβητούσαν την πολιτική του ισχύ.

Αυτό που φοβάται πραγματικά ο Ράμα δεν είναι ο λόγος ενός ιερέα. Είναι το γεγονός ότι αυτός ο λόγος συντονίστηκε με την οργή των πολιτών. Ότι ακούστηκε καθαρά και μαζικά. Ότι δεν ήταν κομματικός, αλλά ανθρώπινος. Και τέτοιες φωνές, όταν ενώνονται, μπορούν να μετατραπούν σε κύμα.
Γιατί σε κάθε κοινωνία που πνίγει τη φωνή του άμβωνα, της πλατείας, του πανεπιστημίου και του δρόμου, το πρόβλημα δεν είναι η διαφωνία. Είναι ο φόβος της αλήθειας.

Διαβάστε ακόμη

* Ο Ράμα ιδιωτικοποιεί τον διάσημο κόλπο των Λαμάνων στη Χιμάρα

* Παράκτιοι μπέηδες οι βουλευτές του Ράμα

* Η Καλύβα στο Βουνό και τα Παλάτια της Διαφθοράς: Η Υποκρισία της Αλβανικής Πολιτικής Ηγεσίας

👉 Ακολουθήστε το Apenadi.Blogspot στο Twitter