Δημήτριος Οικονόμου: Ο γιατρός σύμβολο ανθρωπισμού και αυτοθυσίας και η εξόντωση από το καθεστώς Χότζα
Έλληνας, μέλος της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Δίβρη του σημερινού Δήμου Φοινικαίων. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου αποφοίτησε με άριστα ως γενικός ιατρός. Παρότι του προσφέρθηκαν επαγγελματικές ευκαιρίες στην Ελλάδα, εκείνος επέλεξε να επιστρέψει στην πατρίδα του, στον τόπο όπου είχε δει για πρώτη φορά το φως του ήλιου.
Με υψηλό αίσθημα ευθύνης, ζήτησε να εργαστεί μακριά από τις περιοχές της Ελληνικής Μειονότητας, ώστε να μάθει άριστα την αλβανική γλώσσα και να προσφέρει χωρίς διακρίσεις. Το 1929 ξεκίνησε την ιατρική του σταδιοδρομία στην Κρούγια. Από τότε δεν άφησε χωριό που να μην πατήσει. Υπηρέτησε σε εξαιρετικά δύσβατες και φτωχές περιοχές, όπως το Κουρβελέσι, το Σκραπάρι, τη Μυζεκιά και αλλού. Με την αφοσίωση, την επιστημονική του κατάρτιση και την ακούραστη παρουσία του μέρα και νύχτα, έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους από βέβαιο θάνατο.
Όπου κι αν υπηρέτησε, άφησε πίσω του φίλους, ευγνωμοσύνη και βαθύ σεβασμό. Ακριβώς αυτή η ηθική ακτινοβολία και η αγάπη του κόσμου στάθηκαν αιτία να προκαλέσει την καχυποψία και το μίσος των οργάνων της δικτατορίας του Χότζα. Του ασκήθηκαν επανειλημμένα πιέσεις για να συνεργαστεί με την κρατική ασφάλεια. Η σταθερή άρνησή του οδήγησε στη σύλληψή του. Καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση για «αντιπολιτευτική προπαγάνδα». Σαν να μην έφτανε αυτό, το καθεστώς καταδίκασε σε είκοσι χρόνια φυλακή τόσο τον γιο όσο και τον γαμπρό του.
Ούτε αυτή η αβάσταχτη οικογενειακή τραγωδία λύγισε τον γιατρό Οικονόμου. Στη φυλακή συνέχισε αδιάκοπα να υπηρετεί τους συγκρατούμενούς του, χωρίς καμία διάκριση θρησκείας ή καταγωγής. Με τα λιγοστά του χρήματα αγόραζε φάρμακα για όσους δεν είχαν καμία βοήθεια. Αν και η διοίκηση των φυλακών δεν του επέτρεψε ποτέ να εργαστεί επίσημα στο ιατρείο του στρατοπέδου, εκείνος στεκόταν μέρα και νύχτα στο πλευρό των βαριά αρρώστων.
Ο λόγος του ήταν παρηγοριά και βάλσαμο· συχνά θεράπευε περισσότερο από τα ίδια τα φάρμακα. Οι κρατούμενοι τον αποκαλούσαν με σεβασμό και αγάπη «ο γιατρός με τη χρυσή καρδιά». Απολάμβανε την καθολική εκτίμηση όλων των πολιτικών κρατουμένων.
Τα χρόνια των βασανιστηρίων και οι οικογενειακές πληγές τον γέρασαν πρόωρα. Όταν εξέτισε την ποινή του, το καθεστώς τον καταδίκασε ξανά σε δέκα ακόμη χρόνια φυλακής. Φοβόταν την ελευθερία του. Ο γιατρός Μήτσος Οικονόμου έπρεπε να πεθάνει στη φυλακή.
Ύστερα από δεκαοκτώ χρόνια εγκλεισμού, σε ηλικία 72 ετών, αρρώστησε βαριά. Η διοίκηση δεν έκανε καμία προσπάθεια να τον θεραπεύσει. Πέθανε στη διαβόητη φυλακή του Μπουρέλι και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο, χωρίς τιμές, χωρίς όνομα.
Όμως το όνομά του δεν χάθηκε. Έμεινε ζωντανό στις καρδιές και στη μνήμη των πολιτικών κρατουμένων ως αιώνιο σύμβολο ανθρωπισμού, αυταπάρνησης και ηθικού μεγαλείου. Ο γιατρός Δημήτριος Οικονόμου απέδειξε ότι ακόμη και μέσα στην απόλυτη σκοτεινιά, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπορεί να λάμψει.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών