Ο αυταρχικός κατήφορος του Έντι Ράμα: Πώς η κυβέρνηση επιχειρεί να «ποινικοποιήσει» τις φοιτητικές διαδηλώσεις
Η εισαγωγή της περιβόητης δέσμης μέτρων «Όποιος σπάει, πληρώνει» δεν αποτελεί μέτρο προστασίας της δημόσιας περιουσίας, όπως διατείνεται η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά μια απροκάλυπτη απόπειρα φίμωσης της αντίθετης γνώμης. Το γεγονός ότι θεσπίζονται εξοντωτικά πρόστιμα ύψους έως και 500.000 νέων λεκ για όποιον απλώς παρίσταται σε μια διαδήλωση —ακόμα και χωρίς να ασκεί βία— αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία «εφεύρεσης» συλλογικής ευθύνης.
Με τον νόμο αυτό, η κυβέρνηση Ράμα μετατρέπει τη συμμετοχή σε μια ειρηνική διαμαρτυρία σε ρωσική ρούλετα: αν μια ομάδα προβοκατόρων προκαλέσει επεισόδια, κάθε πολίτης, φοιτητής ή γονέας που βρίσκεται στο σημείο κινδυνεύει με οικονομική καταστροφή επειδή αρνήθηκε να υπακούσει στις εντολές μιας συχνά πολιτικά κατευθυνόμενης αστυνομίας. Ακόμη πιο σκοτεινή πτυχή του νόμου είναι η μετακύλιση της οικονομικής ευθύνης στους γονείς για τις πράξεις των ανηλίκων, μια μέθοδος που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα του παρελθόντος που επεδίωκαν να ελέγξουν τις οικογένειες μέσω του φόβου.
Παράλληλα, οι γεωγραφικοί περιορισμοί γύρω από δημόσια κτήρια και η απόπειρα ελέγχου των αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν τον πανικό μιας πολιτικής ελίτ που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Ο Έντι Ράμα, εμφανώς θορυβημένος από την έκταση της φοιτητικής εξέγερσης, επιχειρεί να απονομιμοποιήσει το κίνημα, χαρακτηρίζοντας τους διαδηλωτές «στοιχεία με ποινικό μητρώο» και «υποκινούμενους από ξένες ατζέντες». Πρόκειται για την κλασική ρητορική κάθε αυταρχικού ηγέτη που αδυνατεί να αποδεχτεί ότι η κοινωνία αντιδρά στην κακοδιαχείριση.
Η ελευθερία του συνέρχεσθαι και η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι παραχωρήσεις της κυβέρνησης προς τους πολίτες, αλλά θεμελιώδη δικαιώματα κατοχυρωμένα από το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις. Η μετατροπή της Αλβανίας σε ένα κράτος-αστυνομικό τμήμα, όπου η διαμαρτυρία κοστολογείται και τιμωρείται, απομακρύνει τη χώρα από τις ευρωπαϊκές αξίες και την οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Οι φοιτητές δεν ζητούν βία· ζητούν μέλλον. Και η απάντηση του Έντι Ράμα με πρόστιμα και απειλές επιβεβαιώνει απλώς ότι η κυβέρνησή του έχει χάσει κάθε ηθική νομιμοποίηση.
Με τον νόμο αυτό, η κυβέρνηση Ράμα μετατρέπει τη συμμετοχή σε μια ειρηνική διαμαρτυρία σε ρωσική ρούλετα: αν μια ομάδα προβοκατόρων προκαλέσει επεισόδια, κάθε πολίτης, φοιτητής ή γονέας που βρίσκεται στο σημείο κινδυνεύει με οικονομική καταστροφή επειδή αρνήθηκε να υπακούσει στις εντολές μιας συχνά πολιτικά κατευθυνόμενης αστυνομίας. Ακόμη πιο σκοτεινή πτυχή του νόμου είναι η μετακύλιση της οικονομικής ευθύνης στους γονείς για τις πράξεις των ανηλίκων, μια μέθοδος που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα του παρελθόντος που επεδίωκαν να ελέγξουν τις οικογένειες μέσω του φόβου.
Παράλληλα, οι γεωγραφικοί περιορισμοί γύρω από δημόσια κτήρια και η απόπειρα ελέγχου των αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν τον πανικό μιας πολιτικής ελίτ που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Ο Έντι Ράμα, εμφανώς θορυβημένος από την έκταση της φοιτητικής εξέγερσης, επιχειρεί να απονομιμοποιήσει το κίνημα, χαρακτηρίζοντας τους διαδηλωτές «στοιχεία με ποινικό μητρώο» και «υποκινούμενους από ξένες ατζέντες». Πρόκειται για την κλασική ρητορική κάθε αυταρχικού ηγέτη που αδυνατεί να αποδεχτεί ότι η κοινωνία αντιδρά στην κακοδιαχείριση.
Η ελευθερία του συνέρχεσθαι και η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι παραχωρήσεις της κυβέρνησης προς τους πολίτες, αλλά θεμελιώδη δικαιώματα κατοχυρωμένα από το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις. Η μετατροπή της Αλβανίας σε ένα κράτος-αστυνομικό τμήμα, όπου η διαμαρτυρία κοστολογείται και τιμωρείται, απομακρύνει τη χώρα από τις ευρωπαϊκές αξίες και την οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Οι φοιτητές δεν ζητούν βία· ζητούν μέλλον. Και η απάντηση του Έντι Ράμα με πρόστιμα και απειλές επιβεβαιώνει απλώς ότι η κυβέρνησή του έχει χάσει κάθε ηθική νομιμοποίηση.
Διαβάστε ακόμη
👉Ακολουθήστε μας στο twitter
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών