ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
ΑΣΧΕΤΩΣ ΑΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΧΩΝΙΑΣΤΕΙ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821!
Γράφει ο Τηλέμαχος Λαχανάς
Όσο και αν η «Επίσημη» Ελλάδα αποφεύγει να τους συμπεριλάβει, στο «πάνθεον» των Ηρώων και Πεσόντων της, ως Έλληνες, εμείς θα τους μνημονεύουμε, καθώς θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο Έλληνες, από τους σημερινούς Έλληνες!
Όταν ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός και οι εθελοντές, από κάθε γωνιά της απειλούμενης Ελλάδας, βιάζονταν αυθόρμητα να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των αμυνόμενων από τον Ιταλό καταχτητή, και οι 438 βορειοηπειρώτες εθελοντές, όπου και αν βρίσκονταν στην Ελλάδα, άρπαξαν τα όπλα και δημιούργησαν στην 5η Μεραρχία της Κρήτης, τον δικό τους λόχο!
Μήπως αυτό δεν έπραξε και ολόκληρος ο βορειοηπειρωτικός ελληνισμός; Αν και στα πατρώα του, εντός των συνόρων της Αλβανίας, εκτός του ότι ξεσηκώθηκε σύσσωμος και περίμενε ως απελευθερωτές του, τους Έλληνες φαντάρους, άνοιξε διάπλατα τα σπίτια του και τους συμπαραστάθηκε ως δικά του τέκνα. Γεγονός που μαθαίνοντας οι Έλληνες φαντάροι το γιατί αυτός ο ελληνικός πληθυσμός βρέθηκε εκτός συνόρων, αγωνίζονταν με τέτοιο πείσμα και τέτοια αφοσίωση, λες και ο εχθρός βρίσκονταν στις αυλές του. Περίεργο! Ακόμα και όταν τους καιροφυλακτούσε η δικτατορία, γι΄ αυτούς οι τάφοι των πεσόντων και τα ονόματα πολλών εν τη ζωή, κυκλοφορούσαν από γενιά σε γενιά!
Στη συνέχεια απόσπασμα άρθρου από την εφημερίδα «Ηπειρωτικό Μέλλον», την 10η Δεκεμβρίου του 1940 !
Εκείνες τις μέρες του 1940, ο βορειοηπειρωτικός πληθυσμός περίμενε με κομμένη την ανάσα τους Έλληνες ελευθερωτές. Κόπτονταν να τους προσφέρουν στέγη στα δικά τους σπίτια και να τους προσφέρουν τρόφιμα από το δικό τους μερίδιο, επίσης να υγιάνουν τις πληγές τους, οι Βορειοηπειρώτισσες μανάδες! Και οι 438 Βορειοηπειρώτες που βρίσκονταν στην Ελλάδα άρπαξαν τα όπλα, για ν’ ακουστεί και η βορειοηπειρωτική ιαχή: «αέρας»! Δημιούργησαν ξεχωριστό λόχο στην 5η Μεραρχία της Κρήτης. Ζούσαν όλοι με τον παλμό του αγώνα. Με την ελπίδα της ελευθερίας. Σε κάθε παράθυρο ανέμιζε από μια ελληνική σημαία. Τις είχαν υφάνει στους αργαλειούς και τις φύλαγαν στην κασέλα γι’ αυτήν την ημέρα. Με αυτόν το βαθιά κρυφό πόθο ζούσαν οι Βορειοηπειρώτες. Ας αναφερθούμε καλύτερα στις αναμνήσεις του Δημήτριου Μαστέλλου, αγωνιστή από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας. «Μαζί με τον Κώστα, και οι δυο πληγωμένοι βρήκαμε καταφύγιο στο σπίτι της Αμαλίας Ζιώγκα στους Βουλιαράτες. Μόλις μας είδε η κυρα-Αμαλία, συγκινημένη γονάτισε, έσκυψε το αρχοντικό της μαντηλο-φορεμένο κεφάλι και φίλησε τα πόδια μας. “Μα τι κάνετε”, είπαμε και οι δυο μ’ ένα στόμα! «Είχα ορκιστεί να φιλήσω τα πόδια των ελευθερωτών μας. Τα πόδια των πρώτων Ελλήνων στρατιωτών που θα έφθαναν στο χωριό μας, στο σπιτικό μας», μας είπε! Τα μάτια της έσταζαν δάκρυα…
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών