Διαχρονική αδιαφορία με συνέπειες για το Πωγώνι

 Παρακολουθώντας πίνακες που αναρτώνται απ’ την Κρατική αρχή της Αναγνωρίσεως και Αναπλήρωσης ή Αποζημίωσης Ακίνητης Περιουσίας που έχει δημευθεί κατά την περίοδο του κομμουνισμού έρχεται στο φως μια άλλη περίπτωση χρόνιας αμέλειας σε ορισμένα χωριά μας για την τακτοποίηση του ζητήματος της καλλιεργήσιμης γης, χωρίς να υπερβάλουμε στους κινδύνους διότι ενδεχομένως κανείς να μην προτιμήσει να πάρει άγονες γαίες στο ορεινό Πωγώνι, χωρίς όμως και να το αποκλείουμε να συμβεί από επιτήδειους, εκεί ναι υπάρχει μια μαύρη τρύπα. Και στη γειτονική Ζαγοριά από περιοχές άμεσου ενδιαφέροντος και απ’ τις μέχρι στιγμής παρατηρήσεις μας.

Πρόκειται για  αγροτικές γαίες που κατείχαν οι τότε συνεταιρισμοί, για λόγους που δεν γνωρίζουμε δεν διανεμήθηκαν στους χωρικούς όλα αυτά τα χρόνια που ο νόμος επέτρεπε (ίσως με το σκεπτικό ότι ήταν άγονα εδάφη) που τώρα όμως θεωρούνται κρατική γης και διατίθεται για την αποζημίωση σε είδος των πρώην ιδιοκτητών.

Δεν είναι λίγα, ξεπερνούν τα 400 στρέμματα στο Πωγώνι και δημιουργούν ένα πάζλ διασπαρμένο σε όλες τις εκεί κοινότητες με καλύτερη την Πολύτσανη και δευτερεύοντος της Τσάτιστα. Ακόμη μια απόδειξη ότι το περιουσιακό σ’ αυτά τα μέρη είναι Λερναία Ύδρα. Ένα πλοκάμι της κόβεις μερικά δημιουργούνται. Σε τούτο όμως οι παράγοντες των κοινοτήτων αυτών δεν είναι άμοιροι ευθυνών και το άφησαν τόσα χρόνια μέσα στη σιωπή.

Τώρα μακάρι να υπάρξουν κάτοικοι των περιοχών που με έχουν απολέσει γαίες με τις κομουνιστικές απαλλοτριώσεις και να τα πάρουν ή μακάρι να επιδείξουν οι κοινότητες αυτές αποφασιστικότητα και επιμονή ώστε να αποδοθούν στις Ενορίες και τις Μονές τους που έχουν εντελώς απογυμνωθεί περιουσιακά. Αλλά αυτά είναι ελάχιστα πιθανά. Το πιθανότερο είναι η διαχρονική τους αδιαφορία να τους χαρίσει κανένα «ιδιοκτήτη» απ’ αυτούς που τους βγάζουμε απ’ την πόρτα και μας μπαίνουν απ’ το παράθυρο.  

tachydromos