Όπως στο παρελθόν, η εμφάνιση αυτή έχει και σήμερα επίσημη αφετηρία. Δεύτερον, δεν αναφέρεται ως εναλλακτική λύση η αντιπαραβολή απόψεων για τον καλύτερο αυτό-προσδιορισμό της αλβανικής εθνικής ταυτότητας.
Σαν μύθο, χρησιμοποιείται το «τσάμικο πρόβλημα», το οποίο καλλιεργεί, χωρίς επιχειρήματα, ένα κλίμα εικονικών, ανύπαρκτων και ανέφικτων προβλημάτων, προσδίδοντάς τους, όμως, πάντα ανθελληνικό χαρακτήρα.
Μ΄ αυτού του είδους το περίβλημα, το πρόβλημα παρουσιάζεται, πολιτικά και μιντιακά, ως εθνικό ζήτημα. Τρίτον, τα προβλήματα, τα οποία είτε έχουν ξεπεραστεί, είτε έχουν μια απλή λύση, είτε γι΄ αυτά την ευθύνη φέρει και η αλβανική πλευρά, επιδιώκουν να τα φορτώσουν στην ελληνική πλευρά. Τέταρτον, η σημερινή ανθελληνική προσέγγιση επιβεβαίωσε κατά τον καλύτερο τρόπο ότι εκείνο που ενδιαφέρει τους εσωτερικούς χειραγωγείς του ανθελληνισμού είναι να καλλιεργήσουν στην εσωτερική κοινή γνώμη, με κάθε μέσο και τρόπο, ανθελληνικά αισθήματα. Πέμπτο, αποδείχθηκε ότι πίσω από αυτή την πολιτική συμπεριφορά, που την παρουσιάζουν ως εθνική, κρύβονται ένας ή περισσότεροι τρίτοι παράγοντες.
Ο Αλβανός ΥΠΕΞ τοποθετεί την αφετηρία αυτή της παλινδρόμησης στις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες και συνδέει το μέλλον τους με το νόμο του Εμπολέμου κατά της Αλβανίας, τον οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα διατηρεί ακόμα. Για το πρόβλημα αυτό, σε περίπτωση που δεν αποδεχθούμε ότι έχει επιλυθεί και ότι είναι παρωχημένο, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει η αλβανική πλευρά.
Πρώτον, (1) ο Υπουργός και όσοι τον σιγοντάρουν, θα πρέπει να αποδεχθούν το γεγονός ότι δεν πρόκειται για νόμο Εμπολέμου που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, αλλά πρόκειται για βασιλικό Διάταγμα που μονογραφήθηκε από τον τότε Π/Θ της Ελλάδος. Δεύτερον, (2) το ελληνικό βασιλικό Διάταγμα, αρ. 2623, ημερ. 10 Νοεμβρίου 1940, αποτελούσε νομική πράξη του ελληνικού κράτους για την αντιμετώπιση του πολέμου που κήρυξε η φασιστική Ιταλία με την οποία νομικά είχε ενωθεί και η Αλβανία. Τρίτον, (3) το Διάταγμα αυτό ήταν ανταπάντηση της απόφασης του Αλβανικού Κοινοβουλίου (που εκλέχθηκε πριν την ιταλική κατοχή) της 15ης Ιουνίου 1940, το οποίο με χειροκροτήματα (και όχι δια της επιβολής), μετέτρεψε σε νόμο το Διάταγμα του Βίκτωρα Εμμανουήλ, σύμφωνα με τον οποίο η Αλβανία θα έμπαινε σε πόλεμο με οποιοδήποτε κράτος ήταν σε πόλεμο η Ιταλία (!). Τέταρτον, (4) η επίθεση της 28ης Οκτωβρίου 1940 κατά της Ελλάδος, ξεκίνησε από αλβανικό έδαφος και σύμφωνα με τον Jakomoni, τοποτηρητή του Βίκτωρα Εμμανουήλ στην Αλβανία, ξεκίνησε με το πρόσχημα ότι η Ελλάδα παραχώρησε διευκολύνσεις, από ξηράς και θαλάσσης, στις βρετανικές δυνάμεις, ότι συνέχιζε την προκλητική πολιτική σε βάρος των Τσάμηδων και ότι είχε προκαλέσει επεισόδια στη μεθόριο με το Ιταλο-Αλβανικό βασίλειο. Στο εσωτερικό πλαίσιο, ο πόλεμος, σύμφωνα με το δοσίλογο Π/Θ των Αλβανών Σεφκέτ Βερλάτσι, γινόταν για την επέκταση των εδαφών του Βασιλείου, αποσπώντας από την Ελλάδα την Τσαμουριά και τη Νότιο Ήπειρο. Αυτός ήταν ο λόγος, σύμφωνα με τον Jakomoni, που στο πλευρό του ιταλικού στρατού, παρατάχθηκαν και 19.039 Αλβανοί στρατιώτες, από τους οποίους οι 3.114 Αλβανοί αυτομόλησαν με την πρώτη επαφή με το μέτωπο. Πέμπτον, (5) τον Αύγουστο του 1940, ο Jakomoni ενημέρωνε χαρούμενος τον κόμη Ciano ότι οι προκλητικές ενέργειες των Αλβανών στην Τσαμουριά δημιουργούσαν το κατάλληλο έδαφος για να δικαιολογήσουν την κήρυξη του πολέμου εναντίον της Ελλάδος. Για όλα αυτά και πολλά άλλα, ζήτησε τουλάχιστον συγγνώμη καμιά φορά η αλβανική πλευρά; (!!).
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αντίθετη πλευρά, την άρση δηλαδή του νόμου του Εμπολέμου από τις δύο πλευρές, ή και από τις τρεις πλευρές, αν λάβουμε υπόψη και την Ιταλία. Πρώτον, (1) δεν υπάρχει από την αλβανική πλευρά καμία καθαρά νομική πράξη από ομόλογο θεσμό, που να ακυρώνει το νόμο της 15/06/1940 του Αλβανικού Κοινοβουλίου.
Όσον αφορά στο ελληνικό βασιλικό Διάταγμα, όπως προαναφέραμε, αυτό είχε ως αντικείμενο πολέμου το ενωμένο Ιταλο-Αλβανικό βασίλειο και όχι μόνο την Αλβανία. Η εμπόλεμη κατάσταση ανάμεσα στα δύο βασίλεια, του ελληνικού από τη μία και του ιταλο-αλβανικού από την άλλη, τερματίστηκε στην πράξη το 1943 με τη συνθηκολόγηση της φασιστικής Ιταλίας. Συνεπώς, και οι νομικές πράξεις που έχουν σχέση με το συγκεκριμένο αντικείμενο έχασαν την αξία τους από το 1943. Με αυτή την έννοια, μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι απώλεσε την αξία της και η νομική πράξη του Αλβανικού Κοινοβουλίου της 15ης Ιουνίου 1940.
Το 1947, η Ελλάδα υπέγραψε Σύμφωνο Ειρήνης με την Ιταλία. Η πράξη αυτή σήμανε το νομικό και πρακτικό τέλος της εμπόλεμης κατάστασης ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελλάδα. Από τότε τα δύο κράτη, είναι σύμμαχοι σε σειρά ευρω-ατλαντικών οργανισμών και δομών, χωρίς να διεκδικούν κάτι το ένα από το άλλο. Η πραγματικότητα αυτή ανάμεσα σε Ελλάδα και Αλβανία, επετεύχθη το 1996, όταν οι δύο χώρες υπέγραψαν το ίδιο Σύμφωνο Φιλίας και Συνεργασίας. Τρίτον, (3) το ελληνικό διάταγμα του Εμπολέμου, ήταν του Βασιλιά και μονογραφήθηκε από τον Π/Θ, χωρίς ποτέ να έχει επικυρωθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Στην Ελλάδα ο θεσμός του Βασιλιά έχει καταργηθεί.
Συνεπώς το βασιλικό διάταγμα του 1940 απέμεινε μόνο με την υπογραφή του Π/Θ της Ελλάδας (είτε το πολύ και με την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας). Το 1987, ο Π/Θ της Ελλάδος κατάργησε και επίσημα αυτό το Διάταγμα. Επομένως, που στηρίζονται οι διεκδικήσεις της αλβανικής πλευράς; (!!!). Γιατί ο Αλβανός ΥΠΕΞ βιάστηκε να απορρίψει την πρόταση του σημερινού Έλληνα Π/Θ, που σε τελευταία ανάλυση, συνιστούσε να ζητηθεί από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας να καταργήσει με διάταγμα το Διάταγμα του μακρινού έτους 1940. Γιατί η αλβανική πλευρά επιμένει να λάβει την απόφαση η Ελληνική Βουλή, όταν γνωρίζει ότι πρακτικά είναι ανέφικτο και νομικά απαράδεκτο; Συνεπώς, ο νόμος του εμπολέμου, για τον οποίο η αλβανική πλευρά ισχυρίζεται ότι η ελληνική πλευρά διατηρεί ακόμα, είναι απλώς και μόνο προπαγάνδα που προορίζεται μόνο για την καλλιέργεια μίας ανθελληνικής αλβανικής κοινής γνώμης. Τα πραγματικά στοιχεία ωστόσο, καταλογίζουν μεγαλύτερη ευθύνη στην αλβανική πλευρά.
Προπαγάνδα είναι και ο ισχυρισμός ότι ο ανύπαρκτος πλέον αυτός νόμος έχει σχέση με τις περιουσίες των Τσάμηδων στην Ελλάδα. Πράγματι, στην Ελλάδα, βάσει του προαναφερόμενου Διατάγματος, υποβλήθηκαν στο καθεστώς κατάσχεσης των περιουσιών τους πολίτες χωρών εχθρικές προς την Ελλάδα. Οι Τσάμηδες όμως, την περίοδο εκείνη ήταν Έλληνες πολίτες. Συνεπώς, το καθεστώς κατάσχεσης, τόσο από νομικής όσο και από πρακτικής άποψης, δεν μπορούσε να ισχύσει σε βάρος των Ελλήνων πολιτών της Τσαμουριάς. Στην Αλβανία γίνεται κατάχρηση, σε μια προσπάθεια να συνδέσουν τα δύο αυτά θέματα. Στην πραγματικότητα όμως, επιδιώκουν να κρύψουν άλλους, αντικειμενικούς και ουσιώδεις λόγους, να αποκρύψουν τα πραγματικά αίτια του γιατί κατασχέθηκαν οι περιουσίες των Τσάμηδων. Κατασχέθηκαν με δικαστικές αποφάσεις για ποινικά αδικήματα που διαπράχθηκαν εν καιρώ πολέμου.
Το στοιχείο αυτό ακυρώνει και τον άλλο ισχυρισμό του ΥΠΕΞ Μπουσάτι, που συνδέει τον ανύπαρκτο νόμο του Εμπολέμου με την ανέγερση των ελληνικών κοιμητηρίων. Η ανέγερσή τους διευθετείται από διεθνείς πράξεις για τους πεσόντες ξένων στρατευμάτων σε τρίτες χώρες. Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει κάποια σχέση ανάμεσα στην ύπαρξη ή όχι του νόμου του Εμπολέμου, και το μη σεβασμό των διεθνών πράξεων και της Συμφωνίας του 2009 για αυτό το θέμα.
Σε αυτό το πλαίσιο, το αλβανικό κράτος θα πρέπει να τοποθετηθεί επίσημα: Πως τη θεωρεί την πρώτη νίκη των λαών του κόσμου εναντίον του φασισμού, που σημειώθηκε στην αλβανική επικράτεια, τη θεωρεί ως νίκη κατά του φασισμού, ή θεωρεί τον Ελληνικό Στρατό ως κατακτητή επί αλβανικών εδαφών; Η διευκρίνιση αυτή είναι απαραίτητη, διότι στη δεύτερη περίπτωση, εάν δηλαδή ο στρατός του ελληνικού λαού θα θεωρείτο κατακτητικός και όχι απελευθερωτικός στρατός, τότε έμμεσα θα πρέπει ακόμα και σήμερα στην Αλβανία να παραδεχθούν ότι στον Ε – Ι πόλεμο, η Αλβανία ήταν στο πλευρό της φασιστικής Ιταλίας.
Το επιχείρημα αυτό, ταυτόχρονα απορρίπτει και την ισχυριζόμενη και αβάσιμη αμοιβαιότητα που έχει ζητήσει ο Shpetim Idrizi – Σπετίμ Ιντρίζι, ο οποίος μας λέει μια αλήθεια που δεν την λένε οι άλλοι. Το εμπόδιο δηλαδή, που η Συμφωνία του 2009 για τα κοιμητήρια των Ελλήνων στρατιωτών δεν γίνεται σεβαστή, έχει σχέση με τις διεκδικήσεις του Ιντρίζι για ανάλογα νεκροταφεία των Τσάμηδων στην Ελλάδα. Εδώ όμως προκύπτουν ορισμένα ερωτηματικά. Τι στρατό είχαν συγκροτήσει οι Τσάμηδες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Θεσπρωτία, σύμμαχοι ποιανού ήταν και εναντίον ποιανού πολεμούσαν;! Εδώ δεν θα πρέπει να γίνει σύγχυση, όπως γίνεται σήμερα, ανάμεσα στις μαχητικές μονάδες των Τσάμηδων που ζούσαν στην Αλβανία με των Τσάμηδων που ζούσαν στην Ελλάδα.
Εάν ψάξουμε πιο βαθιά αυτό το επιχείρημα, θα ανακαλύψουμε τους πραγματικούς λόγους της προβολής σε τέτοια επίπεδα του ΄΄τσάμικου προβλήματος΄΄ . Η προβολή αποδεικνύει στην πραγματικότητα, ότι το θέμα αυτό χρησιμοποιείται τόσο για την καλλιέργεια του ανθελληνισμού στην αλβανική κοινωνία, ως τροφή στους Αλβανούς, προκειμένου να ξεχάσουν την φτώχεια, την ανεργία, την εγκληματικότητα, όσο και για ψηφοθηρία, για την οποία μοναδικός δρόμος πλέον έχει απομείνει η εθνικιστική έξαρση, αλλά και προς συμφέρον ΄΄τρίτων παραγόντων΄΄.
Ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας, παρουσιάζει το ΄΄Τσάμικο΄΄ ως πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν φέρνει όμως κανένα επιχείρημα ως προς τι εννοεί με αυτό. Ενώ ο Shpetim Idrizi από πλευράς του, προωθεί την ιδέα ότι μια μέρα, θα εισάγει στην Ελλάδα την αλβανική μειονότητα της Τσαμουριάς. Αυτό το κάνει διότι γνωρίζει ότι για λογαριασμό του, δεν έχει πολιτικά οφέλη από την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι τα μέλη της τσάμικης κοινότητας που έχουν περιουσίες στην Ελλάδα, και που δεν έχουν νομικά κολλήματα στην χώρα αυτή ή που δεν έχουν εκδηλώσει αλυτρωτικές τάσεις ή ιδέες, μπορεί να τις κερδίσουν.
Δεν βγάζω κάποιο μυστικό στη φόρα ενημερώνοντας ότι σύντομα, ομάδα Ελλήνων καθηγητών θα δώσουν στη δημοσιότητα, έγγραφα και ντοκουμέντα από γερμανικά και βρετανικά αρχεία και μαρτυρίες Ελλήνων, που θα αποκαλύψουν όλη την αλήθεια. Θα αποκαλύψουν ότι από τις αρχές του περασμένου αιώνα, τρίτοι παράγοντες και για δικά τους συμφέροντα, οι οποίοι παραμένουν οι ίδιοι, υπέθαλπαν αυτό το ζήτημα, με αποτέλεσμα να το πληρώσουν ακριβά οι Αλβανοί και οι Έλληνες της Τσαμουριάς και οι καλές σχέσεις ανάμεσά τους, και σήμερα να το πληρώνουν οι δύο χώρες.
Ο Υπουργός Εξωτερικών μας λέει επίσης ότι η Συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα ήταν ένα λάθος της αλβανικής πλευράς και επιδιώκει να το φορτώσει στην ελληνική πλευρά. Στο μεταξύ όμως προέκυψε, και από τις δηλώσεις του μάλιστα, ότι τρίτοι παράγοντες ώθησαν το κόμμα του, να λάβει την απόφαση για την ακύρωση της Συμφωνίας και να παρουσιάσει αυτή την απόφαση ως πράξη υπέρ των εθνικών συμφερόντων .
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΑΡΚΑΣ
παράθεση από: omonoia-deeem.org
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών