Ο μύθος «Ελληνισμός», ως άλλοθι στην καταστροφή του περιουσιακού στη Χιμάρα

Με νέο άρθρο επανέρχεται ο Παναγιώτης Μπάρκας, για το περιουσιακό στη Χιμάρα μέσα από την φιλοκυβερνητική εφημερίδα "TEMA" κι αυτή τη φορά.

Τα συμπεράσματα δικά σας...



Η επιλογή του ορεινού χωριού Κούτσι για την έγκριση από το δημοτικό συμβούλιο της Χειμάρρας, του πολεοδομικού σχεδίου αυτού του δήμου και η χρήση μέχρι και των ειδικών δυνάμεων για την διασφάλιση της συνεδρίασης του δε θα πρέπει να ερμηνευτεί ως φόβος του κράτους στις αντιδράσεις προς το σχέδιο αυτό κάποιων τοπικών εκπροσώπων της ΟΜΟΝΟΙΑΣ-ΚΕΑΔ. Περισσότερο πρέπει να αντιληφθεί στο πλαίσιο των προσπαθειών δημιουργίας ενός πολυσύνθετου μύθου, στην εξυπηρέτηση των πλευρών με αντικρουόμενα συμφέροντα στην τουριστική περιοχή της Χειμάρρας, συμφέροντα που διέπουν όχι μόνο οικονομικά και πολιτικά νήματα, τα οποία, η εφαρμογή του πολεοδομικού σχεδίου θα οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση.

Πιο απλά. Σκοπός του μύθου είναι να αποκρύψει την ουσία της σύγκρουσης που ακούει στο όνομα εκ νέου αλλοίωση των περιουσιών των Χειμαρριωτών, ως αλλαγή χεριών, από τους πρώτους υφαρπακτές της συμμορίας Μπερίσα, στους «στρατηγικούς επενδυτές» του Ράμα, με συνέπεια την τελική εξάλειψη του δικαιώματος των Χειμαρριωτών επί των νόμιμων περιουσιών τους.

Το πολυσύνθετο του μύθου (διαφέρει από την πολυσημία των συνηθισμένων μύθων) θα πρέπει να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα:

Α. Την υπεράσπιση των συμφερόντων της μίας πλευράς, που δημιουργήθηκαν πρόσφατα καταχράζοντας και αλλοιώνοντας τις περιουσίες στην Χειμάρρα,
β. Την απόκρυψη των αμαρτιών έναντι των δικαιωμάτων των Χειμαρριωτών και την πολιτική αποκατάσταση μιας άλλης πλευράς,
γ. Την υλοποίηση των επιδιωκόμενων συμφερόντων μιας τρίτης πλευράς, αλλοιώνοντας εκ νέου «εξ ονόματος του νόμου" τις ίδιες περιουσίες και
δ. Τον αποκλεισμό των Χειμαρριωτών για να επικαλεστούν αυτόν (όχι ως μύθο, αλλά ως πραγματικό θεσμό), για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του

Ο μύθος αυτός κωδικοποιείται με μια μόνο λέξη «Ελληνισμός». Σε μια πρώτη ερμηνεία της καλλιέργειας και χρήσης του, μπορεί να αναφερθεί ότι οι δύο πρώτοι τον αξιοποιούν αυτόν ως αμυντικό σύστημα. (Καταχράζοντας σε διάφορα επίπεδα τα νόμιμα δικαιώματα των Χειμαρριωτών ελληνικής και αλβανικής ιθαγένειας). Η τρίτη πλευρά χρησιμοποιεί το μύθο ως τροφή για τον ανθελληνισμό του αλβανικού εθνικισμού, για να απαλλαγεί από κάθε εμπόδιο για οποιαδήποτε πράξη, μέχρι και την πιο παράνομη.

Θύμα αυτής της λογικής γίνεται και η Αθήνα, ανεξαρτήτως ότι αυτό συμβαίνει στις συνθήκες έλλειψης πλήρους ενημέρωσης, των υποχρεώσεων όσον αφορά της συνέπειας με την αρχή σεβασμού των μειονοτικών δικαιωμάτων, αλλά κατά τη φόρμουλα που θέλει την αντιπαράθεση με την αλβανική πλευρά, που σερβίρεται στην Αθήνα από «Έλληνες» παράγοντες, που αποβλέπουν στην ικανοποίηση των συμφερόντων τους. Τα στοιχεία της ανάλυσης δείχνουν ότι η φόρμουλα αυτή συμφέρει και τα Τίρανα και την υποθάλπει.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι σύνθετο και περίπλοκο. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να το λύσει ούτε η βιαιότητα και στο όνομα του νόμου και, ακόμη χειρότερα, είτε να προσελκύσει λαογραφικά προϊόντα του ανθελληνισμού.

Στο κουβάρι των πλευρών θα πρέπει πρώτα να ξεχωρίσουμε την Κυβέρνηση, ως «υπεύθυνη» για την δραστηριοποίηση των αντιδράσεων. Εκείνη, με το επιχείρημα του «υψηλού επιπέδου τουρισμού» «με σχέδιο και προοπτική» «από στρατηγικούς επενδυτές» κλπ, επιδιώκει να αντιταχτεί σε μια 20χρονη πραγματικότητα δημιουργημένη επί το πλείστο από τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Η δεύτερη πλευρά ταυτίζεται με την αντιπολίτευση, αυτής της αντιπολίτευσης που αντιπροσωπεύει τον κύκλο του Σαλί Μπερίσα στην πρώτη και τη δεύτερη διακυβέρνησή του. Σύμφωνα με τον Π/Θ Ράμα, για πολιτικές διαφθορές και όχι μόνο, άνθρωποι που δεν είχαν δει την θάλασσα με τα μάτια τους, έγινα ιδιοκτήτες οικοπέδων στην ακτή, υφαρπάζοντας δεκάδες χιλιάδες εκτάρια τουριστικής γης. Στον δήμο Χειμάρρας, τα υφαρπαγμένα εδάφη, με τη συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που ανήκε στην ΟΜΟΝΟΙΑ-ΚΕΑΔ, ανήκουν κυρίως στους αυτόχθονες Χειμαρριώτες ιδιοκτήτες. Με χρήματα που δικαιολογούνται μόνο από βρώμικες πηγές, αυτοί οι "νέοι ιδιοκτήτες" επένδυσαν τεράστια ποσά σε κατασκευές, ενώ οι μεγαλύτερες εκτάσεις κατέχονται με κρατικά έγγραφα που έχουν ληφθεί με μίζες, δωροδοκία και παραποίηση.

Η υφαρπακτική ορμή τους ήταν τέτοια που ανάγκασε δύο διεθνείς οργανισμούς να παραιτηθούν από την προσπάθειά τους να βάλουν τάξη στα ακίνητα στην παραθαλάσσια περιοχή. (Πρόκειται για την Παγκόσμια Τράπεζα και τον ΟΑΣΕ). Δηλαδή εκείνοι δημιούργησαν πολύ ισχυρά συμφέροντα, τα οποία δεν θα επέτρεπαν να τεθούν σε κίνδυνο από τα σχέδια του Ράμα. Αλλά, υπό τις συνθήκες παρανομίας, η προστασία αυτών των συμφερόντων απαιτεί ένα μέσο που υπερβαίνει την ισχύ του Νόμου και τις φιλοδοξίες του Ράμα.

Το πιο αποτελεσματικό μέσο προστασίας για αυτούς είναι να μπουν υπό την προστατευτική ομπρέλα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ-ΚΕΑΔ με σύστημα αναφοράς τον "Ελληνισμό". Στην ανάλυσή μας, ο πολιτικός αυτός παράγοντας αποτελεί την τρίτη πλευρά, αλλά όχι σε ότι αφορά στο ρόλο του αυτουργού στο πρόβλημα στη Χειμάρρα. Η πλευρά αυτή επιδιώκει τη στήριξη του Ελληνισμού επιμένοντας στο επιχείρημα του κινδύνου που αποτελεί η εξουσία Ράμα έναντι των περιουσιακών δικαιωμάτων των Χειμαρριωτών. Από πολιτικής πλευράς, αυτή η ταύτιση θέσεων με την αντιπολίτευση (Δημοκρατικό Κόμμα) είναι πλέον δηλωμένη και υλοποιημένη. Όμως, μια τέτοια ταύτιση, προσδιόρισε, μεταξύ των άλλων και η συνεργασία τους, ιδιαίτερα στη Χειμάρρα, στην αποκατάσταση των εποίκων και των συμφερόντων τους μέσω της υφαρπαγής των περιουσιών των Χειμαρριωτών. Τα στοιχεία είναι τρανταχτά και εξουδετερώνουν τη διεκδίκηση ρόλου προστάτη, από μέρους της ηγετικής αυτής ομάδας, των δικαιωμάτων της κοινότητας των Χειμαρριωτών.

(Επί οχτώ χρονιά στη σειρά οι αυθαιρεσίες του Μπερίσα στην υφαρπαγή των περιουσιών στη Χειμάρρα, πραγματοποιούνταν με σχέδια που εφαρμόζονταν σε συνεργασία με την ηγετική αυτή ομάδα, επικεφαλής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όσες φορές χρειάζονταν στο Μπερίσα περισσότερος λαϊκίστικος ενθουσιασμός για καλύτερη απόδοση στο έργο του, η ηγεσία αυτή πέταγε στην αγορά της κοινής γνώμης κάποια «ελληνική» θέση και τόσο αρκούσε για την πυρπόληση του ανθελληνικού εθνικισμού, ο οποίος υλοποιούνταν στην υφαρπαγή των οικοπέδων των Χειμαρριωτών. Στην αλλοίωση των οικοπέδων των οικογενειών Νίνα, Ρούτση, Μπίφσα, Ντούνι, Λάτη κλπ. στους Δρυμάδες και Παλάσα, όπου σήμερα είναι υπό κατασκευή τα δύο πρώτα τουριστικά συγκροτήματα στρατηγικών επενδύσεων, τα οποία προκάλεσαν τις έντονες αντιδράσεις της ηγεσίας αυτής και της αντιπολίτευσης, έχουν δάκτυλο άνθρωποι δεξί χέρι αυτής της ηγεσίας και άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του Σαλί Μπερίσα. Στις 73 παράνομες άδειες δόμησης, πράξη ποινικού δικαίου υπό εξέταση στην εισαγγελική αρχή του Αυλώνα, τις οποίες επωφελήθηκαν άνθρωποι των ανωτέρω συμφερόντων, πρωταγωνιστές ήταν ξανά η ίδια ηγεσία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις εξελίξεις στη Μονή του Προφήτη Ηλία στην Παλάσα και για πολλές άλλες περιπτώσεις. Είναι αυτός ο λόγος, που στην τωρινή εκστρατεία κατηγοριών κατά του Ράμα, ως η απειλή για την Χειμαρριώτικη κοινότητα ελληνικής ιθαγένειας, η ηγεσία αυτή δε φέρει και δεν παρουσιάζει κανένα συγκεκριμένο επιχείρημα.)

Υπό αυτές τις συνθήκες βαρύτατων ενοχών, η ρητορική της σε υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Χειμαρριωτών, βλάπτει την αξιοπιστία και ελαχιστοποιεί τη δέσμευση και των υπολοίπων παραγόντων, ιδιαίτερα του διεθνή, όπως των ΗΠΑ, της Ε.Ε κλπ, επιφέροντας έτσι ανεπανόρθωτη ζημιά στην εν λόγω υπόθεση.

Από την άλλη πλευρά, με τις πράξεις που τροφοδοτούν τον ανθελληνισμό μεταξύ του αλβανικού λαού, η ηγετική αυτή ομάδα εμποδίζει τον σωστό προσανατολισμό της Ελλάδας στην υπόθεση αυτή. Περισσότερο, προκαλεί πιέσεις και καταστάσεις που εμποδίζουν τους Χειμαρριώτες να αποταθούν στο ελληνικό κράτος, υπήκοοι του οποίου και της Ε.Ε, είναι, ή σε άλλους διεθνείς παράγοντες που συνδέονται με την Ελλάδα. Αυτή την πραγματικότητα εξυπηρετεί και η πρόσφατη εκστρατεία της ηγετικής αυτής ομάδας, για να αφαιρέσει στους Χειμαρριώτες, τους πολιτικούς της αντιπάλους, την ελληνική ιθαγένεια. (Αυτό συμβαίνει και εσκεμμένα, λόγω των διασυνδέσεων με αλβανικούς παράγοντες, ώστε μέσω του μύθου του ανθελληνισμού να υποθάλψουν την επιχείρηση αλλοίωσης του Χειμαρριώτικου παράγοντα, πράγμα το οποίο δεν έχει καταφέρει ούτε η Τουρκία, ούτε ο Ζώγου και ούτε ο Ενβέρ). Αυτό σημαίνει ότι η ιδιαίτερα θιγομένη πλευρά σ’ αυτή την ιστορία, οι Χειμαρριώτες, είναι εγκλωβισμένοι και απαλλαγμένοι των δυνατοτήτων υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους. (Έχουμε εδώ υπόψη και τις πράξεις και μη πράξεις του αλβανικού κράτους εις βάρος τους)

Όμως, είναι δικαιολογημένος ο φόβος από την «τουριστική στρατηγική» του Ράμα στη Χειμάρρα; Τα στοιχεία δεν επιτρέπουν αμφισβήτηση.

Είναι αληθές ότι υπό την ευθύνη του ο Ράμα έθεσε σε λειτουργία την Task-Force για την διαπίστωση της νομιμότητας και του τρόπου αλλοίωσης των ακίνητων περιουσιών, κρατικών και ιδιωτικών στην παραθαλάσσια περιοχή με τη δημόσια δέσμευση για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης όσον αφορά στις παραβιάσεις και τους παραβάτες. Αληθές είναι επίσης ότι η Task-Force αποκάλυψε πειστικά τις γιγάντιες διαστάσεις του εγκλήματος. Αλλά η δικαιοσύνη λησμονήθηκε. Όπως φαίνεται η μελέτη και γνώση της πραγματικότητας αφορούσε προσωπικούς σκοπούς του Πρωθυπουργού.

Περίπου 6 μήνες μετά την ανάληψη των πρωθυπουργικών καθηκόντων, ο Ράμα παραχώρησε τις άδειες για τα δύο πρώτα τουριστικά συγκροτήματα στην περιοχή Δρυμάδων - Παλάσας, (“Green Coast” του ομίλου Balfin και Eurocol sh.p.k). Οι δύο άδειες παραχωρήθηκαν σε οικόπεδα για τα οποία η Task-Force είχε αποφανθεί ότι ήταν προϊόν αλλοίωσης μέσω πλαστογράφησης και ότι ανήκαν στους νόμιμους ιδιοκτήτες που πιο πάνω αναφέρουμε και επιπλέον, παραχωρήθηκαν όταν η υπόθεση ήταν υπό εξέταση από την εισαγγελία Αυλώνα. Ταυτόχρονα, κατά την Task-Force, ένας από τους ιδιοκτήτες μέσω πλαστογράφησης του οικοπέδου του συγκροτήματος “Green Coast” προκύπτει ότι διώκεται ποινικά από την Εισαγγελία Κακουργημάτων των Τιράνων για πλαστογραφίες για την απόκτηση τίτλων ιδιοκτησίας (στο υποθηκοφυλακείο) στην περιοχή Αυλώνα - Χειμάρρας) (!)
Ένα χρόνο αργότερα ο Ράμα εξασφάλισε τη νομική βάση για τις στρατηγικές επενδύσεις όπου συμπεριλαμβάνεται και ο τουρισμός. Εκτός από τις ελλιπείς διατυπώσεις και διφορούμενες νομικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν καταχρήσεις, η νομοθεσία αυτή επιτρέπει στο κράτος να επέμβει σε όφελος του ιδιώτη επενδυτή για την απαλλοτρίωση της ιδιωτικής περιουσίας, όπως στην περίπτωση δημοσίου οφέλους. Το γεγονός, από κοινού με τις άλλες διευκολύνσεις που το κράτος αναλαμβάνει σε όφελος της «στρατηγικής επένδυσης», αποτελούν αδιαμφισβήτητους παράγοντες αποκλεισμού του ντόπιου παράγοντα στις τουριστικές υποδομές και δομές.

Υποψίες προκαλεί και το γεγονός ότι τα δύο «στρατηγικά» σχέδια υπό εξέλιξη στη Χειμάρρα, παρουσιάζουν δυνατότητες υποδοχής τουριστών πολλές φορές μεγαλύτερες από τις πραγματικές δυνατότητες που παρέχει η θαλάσσια περιοχή και γενικότερα το περιβάλλον. Που σημαίνει ότι επρόκειτο για μεγάλο ρίσκο όσον αφορά την απόκτηση κέρδους ως τουριστική υποδομή. Ενισχύει την άποψη αυτή και η παρόμοια πρακτική στην ευρύτερη περιοχή του Ιονίου. Τότε, μήπως μια τέτοια υποδομή στέγασης, μάλιστα με ευνοούμενες συνθήκες, οι πόροι του βρόμικου χρήματος και ο αυξημένος τουριστικός προσανατολισμός, επιτρέπει το συμπέρασμα ότι θα πρέπει να εξεταστεί ως μια προσπάθεια δημογραφικών αλλοιώσεων, αλλά διαφορετικά από τη χαώδη περίοδο του Μπερίσα, τώρα πια μια περισσότερο δομημένη και αποτελεσματική οργάνωση!;

Μήπως δε μιλάει γι’ αυτό και η αλλοίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αλλά και η προσπάθεια αλλοίωσης της ταυτότητάς της στην περιοχή!;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην αλβανική εφημερίδα "ΤΕΜΑ"
στις 2 Σεπτεμβρίου 2017
παράθεση από: pelasgoskoritsas.gr

Διαβάστε επίσης: Κακόγουστο παιγνίδι της ηγετικής ομάδας ΟΜΟΝΟΙΑ-ΚΕΑΔ σε βάρος της μειονότητας και των ελληνοαλβανικών σχέσεων