Μια ζωή γεμάτη τόλμη, έρευνα, έρωτα —και συγκρούσεις με τη δική του δυναστεία— κατέληξε σε έναν άταφο νεκρό για 340 ημέρες και σε έναν τάφο που δεν βρίσκεται στο ελληνικό χώμα που ο ίδιος ζήτησε.
Ο Πέτρος, εγγονός του Γεωργίου Α΄ και γιος του θρυλικού –για τους λάθος λόγους– πρίγκιπα Γεωργίου και της Μαρίας Βοναπάρτη, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1908. Ξανθός, χαμογελαστός, αθλητικός, όπως τον είχε περιγράψει η Ελένη Βλάχου, δεν είχε ούτε τη φιλοδοξία ούτε την αλαζονεία των συγγενών του. Είχε, όμως, ένα μεγάλο ελάττωμα κατά τη βασιλική οικογένεια: ζούσε ελεύθερα.
Σπούδασε Νομική και Ανθρωπολογία, μιλούσε γλώσσες, ταξίδεψε, ερεύνησε, εξερεύνησε. Ήταν ο μόνος από τη δυναστεία που έσκυψε πραγματικά πάνω από λαούς και πολιτισμούς, όχι από το ύψος ενός στέμματος αλλά από την ισοτιμία του επιστήμονα.
Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να θεωρηθεί «ύποπτος».
Το «ασυγχώρητο αμάρτημά» του για το Παλάτι ήταν η Ιρίνα Αλεξάντροβνα Οβτσινίκοβα — όμορφη, Ρωσίδα, διαζευγμένη δύο φορές και, το χειρότερο για τη δεκαετία του ’30, «με φήμη κομμουνίστριας».
Ο Πέτρος την ερωτεύτηκε. Την παντρεύτηκε στο Μαδράς της Ινδίας χωρίς να ενημερώσει κανέναν.
Οι γονείς του (ο πατέρας του ούτως ή άλλως απόντας από τη ζωή του) και σύσσωμη η βασιλική οικογένεια τον αποκήρυξαν. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ μάλιστα αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη σύζυγό του και διέταξε να μην της αποδίδεται ο τίτλος της πριγκίπισσας.
Ο Πέτρος δεν υποχώρησε.
Παρά την εχθρική στάση του Παλατιού, ο Πέτρος υπηρέτησε σε πολέμους, συμμετείχε σε αποστολές στη Μέση Ανατολή, στη Σικελία, στην Ιταλία. Παρήλασε στη Ρώμη επικεφαλής στρατεύματος Μαορί.
Το 1941 ο Γεώργιος Β΄ τον όρισε Αντιβασιλέα. Σύντομα όμως τον θεώρησε πιθανό αντίπαλο για τον θρόνο και τον απομάκρυνε.
Μετά τον πόλεμο, όταν ο Παύλος ανέβηκε στον θρόνο, ο Πέτρος πίστεψε πως θα αναγνωριζόταν ο γάμος του. Ο Παύλος συμφώνησε – με τον όρο να παραιτηθεί ο Πέτρος από τα δικαιώματα διαδοχής.
Ο Πέτρος αρνήθηκε.
Και εξορίστηκε.
Με τη σύζυγό του συνέχισε τις ανθρωπολογικές του έρευνες στο Θιβέτ, στις κοιλάδες του Κασμίρ, στο Αφγανιστάν. Έμαθε τις γλώσσες των λαών που μελετούσε, κατέγραψε τελετές, έθιμα, ιστορίες. Τα έργα του θεωρούνται σήμερα κλασικά στην εθνογραφία του Θιβέτ και της πολυανδρίας.
Ήταν ένας πρίγκιπας που έζησε σαν περιηγητής, όχι σαν προνομιούχος.
Το 1961 σχεδόν κέρδισε την έδρα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι καθηγητές τον ήθελαν.
Τα Ανάκτορα όχι.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, κατ’ εντολήν τους, του ζήτησε να αποσυρθεί.
Ήταν η δεύτερη φορά που στερήθηκε κάτι όχι λόγω αξίας, αλλά λόγω επωνύμου.
Το 1964, μετά τον θάνατο του Παύλου, ο Πέτρος αμφισβήτησε δημόσια την τροποποίηση του Συντάγματος που αφαιρούσε τα δικαιώματά του στη διαδοχή υπέρ του Κωνσταντίνου Β΄.
Κατηγόρησε τη Φρειδερίκη, προτάθηκε ο ίδιος ως διάδοχος – και φυσικά αγνοήθηκε.
Ύστερα ήρθε η Δικτατορία, η κατάργηση της μοναρχίας, η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία.
Το όνειρό του για τον θρόνο τελείωσε εκεί.
Ο Πέτρος πέθανε στο Λονδίνο στις 15 Οκτωβρίου 1980. Ζήτησε να ταφεί στο Τατόι δίπλα στους προγόνους του, με την προϋπόθεση ότι όταν θα πέθαινε η Ιρίνα θα ταφόταν μαζί του.
Η κυβέρνηση Ράλλη αρνήθηκε.
Το σώμα του παρέμεινε άταφο για σχεδόν ένα χρόνο ώσπου το 1981 ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της δανικής βασιλικής οικογένειας.
Δέκα χρόνια αργότερα, η Ιρίνα θάφτηκε στο πλάι του.
Έτσι έκλεισε η ζωή ενός ανθρώπου που πλήρωσε την ανεξαρτησία της σκέψης του με μοναξιά και εξορία.
Ο ιστορικός Νικόλαος Νικολούδης, που αφιέρωσε βιογραφία στον Πέτρο, τον περιγράφει ως έναν γαλαζοαίματο με σπάνια μετριοφροσύνη και παρατηρητικότητα.
Έναν άνθρωπο που καλλιέργησε γνώση, όχι εξουσία.
Που διάλεξε τον έρωτα αντί για τον θρόνο, την επιστήμη αντί για την αυλή, την αξιοπρέπεια αντί για την υπακοή.
Κι αν το Τατόι δεν φιλοξενεί το όνομά του, ίσως αυτό να είναι τελικά συμβολικό.
Ο Πέτρος έζησε και πέθανε μακριά από τα δεσμά της δικής του δυναστείας. Ήταν ο μοναδικός πρίγκιπας που αρνήθηκε συνειδητά το κλουβί του χρυσού αίματος.
Όπως θα έλεγε και ο Σεντ Εξιπερί, τα λουλούδια βγάζουν αγκάθια για να προστατεύονται.
Ο Πέτρος όμως ανακάλυψε πως μερικά «αγκάθια» –οι βασιλιάδες της οικογένειάς του– ήταν πιο επικίνδυνα από τον άνεμο.
Διαβάστε ακόμη
👉Ακολουθήστε μας στο twitter
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών