Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Human Rights Activists, τουλάχιστον 116 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και πάνω από 2.600 έχουν συλληφθεί. Οι πραγματικοί αριθμοί εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτεροι, καθώς το καθεστώς έχει επιβάλει εκτεταμένο μπλακάουτ στο διαδίκτυο και στις τηλεπικοινωνίες, επιχειρώντας να αποτρέψει την καταγραφή και τη διάδοση εικόνων από τη βίαιη καταστολή.
Αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν σκηνές ωμής βίας στους δρόμους της Τεχεράνης, με τις δυνάμεις ασφαλείας να ανοίγουν πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, από νέους μέχρι ηλικιωμένους, συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, οι οποίες ξεκίνησαν ως διαμαρτυρίες για την ακρίβεια και τον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, αλλά γρήγορα μετατράπηκαν σε ανοιχτή αμφισβήτηση της θεοκρατικής εξουσίας.
Οι διαδηλώσεις έχουν εξαπλωθεί σε περισσότερες από 100 πόλεις, συνιστώντας τη σοβαρότερη εσωτερική κρίση για το καθεστώς των αγιατολάχ εδώ και χρόνια. Αντί για πολιτικό διάλογο ή ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, η ηγεσία απαντά με στρατιωτικοποίηση της εσωτερικής ασφάλειας και με την πάγια τακτική της στοχοποίησης «ξένων εχθρών» και «τρομοκρατών».
Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης, πυλώνας της θεοκρατικής εξουσίας, αποδίδουν τις διαμαρτυρίες σε «τρομοκρατικές ομάδες» με ξένες διασυνδέσεις, επιχειρώντας να απονομιμοποιήσουν ένα αυθεντικό κοινωνικό ξέσπασμα που πηγάζει από τη φτώχεια, τη διαφθορά και την πολιτική καταπίεση. Παράλληλα, βίντεο που διακινούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης —παρά τη λογοκρισία— δείχνουν ότι οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται αδιάκοπα σε όλη τη χώρα.
Την ίδια ώρα, το καθεστώς εξάγει την κρίση στο εξωτερικό, επιχειρώντας να μετατρέψει την εσωτερική εξέγερση σε γεωπολιτική αντιπαράθεση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δηλώνουν τη στήριξή τους στους διαδηλωτές, ενώ δεν αποκλείουν ακόμη και στρατιωτικές επιλογές. Η Τεχεράνη απαντά με απειλές επιθέσεων κατά αμερικανικών βάσεων, θαλάσσιων οδών και του Ισραήλ, ενισχύοντας τον κίνδυνο γενικευμένης αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή.
Ο πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχαμάντ-Μπαγέρ Γκαλιμπάφ, πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, μίλησε ανοιχτά για στρατιωτικά αντίποινα και άφησε ακόμη και το ενδεχόμενο προληπτικού πλήγματος, αποδεικνύοντας ότι η σκληρή γραμμή εξακολουθεί να κυριαρχεί στους μηχανισμούς εξουσίας.
Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, μετά από ημέρες σιωπής, επιχείρησε να εμφανιστεί πιο συμφιλιωτικός, επαναλαμβάνοντας ωστόσο τη γνωστή ρητορική περί «τρομοκρατών» και «ξένης υποκίνησης». Οι δηλώσεις περί «ακρόασης της φωνής του λαού» έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις συλλήψεις, τους νεκρούς στους δρόμους και τη φίμωση της ενημέρωσης.
Καθώς η λαϊκή οργή εντείνεται, το θεοκρατικό καθεστώς δείχνει ανίκανο —ή απρόθυμο— να ανταποκριθεί στα κοινωνικά αιτήματα χωρίς τη χρήση βίας. Το ερώτημα που πλέον τίθεται ανοιχτά, εντός και εκτός Ιράν, δεν είναι αν η κρίση θα συνεχιστεί, αλλά μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει η ηγεσία για να διατηρήσει την εξουσία της.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών