Ο κ. Bido, αντί να σταθεί στο ύψος του θεσμικού του ρόλου, επιλέγει για ακόμη μία φορά την εύκολη οδό του υπαινιγμού και της εθνικής φόρτισης. Στοχοποιεί τον ευρωβουλευτή Φρέντι Μπελέρη και τους Βορειοηπειρώτες, όχι στο πλαίσιο μιας σοβαρής πολιτικής ανάλυσης, αλλά ως εργαλείο για να πλήξει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Sali Berisha.
Πρόκειται για μια τακτική που μυρίζει εσωτερική κατανάλωση. Όταν τα μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά — από τη φυγή των νέων μέχρι τη διαφθορά και τις καθυστερήσεις στις μεταρρυθμίσεις — η κατασκευή «εθνικού κινδύνου» λειτουργεί ως βολικός αντιπερισπασμός.
Η ρητορική αυτή δεν είναι απλώς επιθετική· είναι ανεύθυνη. Η ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία αποτελεί θεσμικά αναγνωρισμένο κομμάτι της χώρας. Η εργαλειοποίησή της για μικροκομματικό όφελος υπονομεύει τη συνοχή και ενισχύει την καχυποψία. Όταν ένας κυβερνητικός βουλευτής καλλιεργεί τέτοιο κλίμα, δεν πλήττει μόνο τον πολιτικό του αντίπαλο· πλήττει τη διεθνή εικόνα της ίδιας του της χώρας.
Ο κ. Bido εμφανίζεται να ανασύρει εθνικά αντανακλαστικά κάθε φορά που χρειάζεται να συσπειρώσει το ακροατήριό του. Αντί να προτείνει λύσεις, παράγει πόλωση. Αντί να αναλαμβάνει ευθύνη, μεταθέτει τη συζήτηση σε συμβολικές συγκρούσεις. Αυτή η στάση δεν συνάδει με τον ρόλο ενός κυβερνητικού βουλευτή που οφείλει να υπηρετεί όλους τους πολίτες — ανεξαρτήτως εθνικής ή πολιτικής ταυτότητας.
Εάν πράγματι θεωρεί πως έχει επιλύσει τα ουσιαστικά προβλήματα των Αλβανών πολιτών και των Βορειοηπειρωτών εντός της αλβανικής επικράτειας, τότε η επιλογή του να «επενδύει» χρόνο σε δηλητηριώδεις αναρτήσεις δημιουργεί εύλογες απορίες. Διότι η σοβαρή πολιτική δεν εξαντλείται σε διαδικτυακές επιθέσεις ούτε σε πατριωτικές κορώνες.
Η Αλβανία βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι ως προς την ευρωπαϊκή της πορεία. Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική ηγεσία —κυβερνητική και αντιπολιτευόμενη— οφείλει να επιδεικνύει θεσμική ωριμότητα. Ο εθνικιστικός υπαινιγμός και η στοχοποίηση μειονοτήτων μπορεί να αποφέρουν πρόσκαιρα κομματικά οφέλη, αλλά μακροπρόθεσμα κοστίζουν στη δημοκρατική ποιότητα και στη διεθνή αξιοπιστία.
Η κριτική στην αντιπολίτευση είναι θεμιτή. Η καλλιέργεια ανθελληνικού κλίματος ως μέσο πολιτικής πίεσης, όμως, δεν είναι απλώς επιθετική ρητορική — είναι πολιτική οπισθοδρόμηση. Και αυτή η επιλογή βαραίνει προσωπικά τον Ardit Bido.
Διαβάστε ακόμη
* Ο εθνικισμός ως καταφύγιο: Η πολιτική παγίδα του Έντι Ράμα και το δίλημμα του Κινήματος Αυτοδιάθεσης
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών