Πιο περήφανοι και από τους Έλληνες Ελλαδίτες

205 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821!

Γράφει ο Τηλέμαχος Λαχανάς

Αξιοσέβαστοι αναγνώστες! Επειδή λάβατε γνώση για τις δραστηριότητες του εναπομείναντα πληθυσμού και της νεολαίας στις περιοχές τις Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας και κυρίως στο Κεφαλοχώρι της Δερβιτσάνης, και επειδή από χρόνια πριν προσπαθώ να φωτίσω πτυχές της ένδοξης ιστορίας των περιοχών μας, καθώς η Αλβανία με τον όρο «Κολίγοι» μας την απορρίπτει και η Ελλάδα μας την αποκρύπτει, για να μη επαναλαμβάνω το ίδιο μοτίβο, έστω και αν με διαφορετικό περιεχόμενο, μη αναρωτηθείτε όπου επαναλαμβάνω τις προσπάθειες που έκανα στην Επιτροπή «Ελλάδα 2021», όπως στη συνέχεια:


ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ «ΕΛΛΑΔΑ 2021»

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το 1821 τα σύνορα του υπόδουλου ελληνισμού προς Βορά ξεπερνούσαν τα όρια των σημερινών συνόρων, καθώς τότε η Ήπειρος ήταν ενιαία και αδιαίρετη, φυσικό ήταν η αφρόκρεμα των Άνω Ηπειρωτών αγωνιστών να ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του ξεσηκωμού, ευελπιστώντας ότι έστω ένας πυρήνας ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους θα άπλωνε τα ατσάλινα χέρια του, αγκαλιάζοντας και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, την εσχατιά του Ελληνισμού.
Υπό αυτό το σκεπτικό λοιπόν περίπου 5.000 εμπειροπόλεμοι αγωνιστές από την Άνω Ήπειρο βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, από τους οποίους οι περίπου 1.000 πότισαν με το αίμα τους κάθε σπιθαμή γης της επαναστατημένης Ελλάδας. Εννοείται για να συνδράμει τον αγώνα του ξεσηκωμού δεν έμεινε περιοχή της Άνω Ηπείρου να μην έχει στείλει τους πιο εμπειροπόλεμους αγωνιστές, κυρίως όμως οι περιοχές της Δρόπολης, της Χιμάρας και του Δελβίνου, απ τις οποίες υπήρξαν και οι περισσότεροι πεσόντες, τα οστά των οποίων δε γύρισαν ποτέ στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Γι’ αυτούς δε χτύπησαν ποτέ λυπηρά οι καμπάνες, ούτε τους έκλαψαν μανάδες, αδερφές και συγγενείς, ούτε και τιμήθηκαν από τις περιοχές που γεννήθηκαν!

Επ’ ευκαιρία μνημόνευσης των 200 χρόνων ελληνικής επανάστασης θα ήταν αδιανόητο να μην μνημονευθεί και η συμμετοχή τους σε αυτό τον αγώνα, επειδή το 1912 οι γενέτειρες τους έμειναν εκτός ορίων του ελληνικού κράτους. Αδιανόητο καθώς, όπως έγινε αναφορά και πιο πάνω, γίνεται λόγος για περίοδο που ο υπόδουλος ελληνισμός ξεπερνούσε ακόμα και τα όρια των περιοχών του, αν και στην παρούσα γίνεται λόγος για περιοχές αναγνωρισμένες ως «Ελληνική Εθνική Μειονότητα»!
Και επειδή από χρόνια η πλειοψηφία των κατοίκων αυτών των περιοχών, κυρίως η νέα γενιά, ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, εύλογο είναι η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» να τιμήσει (έστω με τιμητικές διακρίσεις) συγκεκριμένες περιοχές, απ’ όπου κατάγονταν η πλειοψηφία των αγωνιστών. Για την νέα γενιά θα σημαίνει βράβευση, αλλά και ενθάρρυνση για να μη νιώθει στην Μητέρα Πατρίδα της ως ενός κατώτερου Θεού, θα σημαίνει ότι η συνδρομή των προγόνων της για την ανεξαρτησία του Έθνους ήταν εξίσου σημαντική, όσο και οι άλλες περιοχές της επαναστατημένης Ελλάδας.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ!
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες στην «Φιλική Εταιρία» υπήρξαν και 19 μυημένοι από την Άνω Ήπειρο. Επίσης ο αριθμός των συμμετεχόντων στην επανάσταση του 1821 ξεπερνούσε τις 4.500 αγωνιστές, από τους οποίους οι (περίπου) 1.000 έπεσαν μαχόμενοι στα παιδία μαχών και συγκεκριμένα:

Στις 17 του Μάη του 1828 στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης 338 αγωνιστές, υπό τους Χατζημιχάλη Νταλιάνη Αργυροκαστρίτη και Κυριακούλη Αργυροκαστρίτη, έπεσαν μαχόμενοι εναντίον 8.000 Τούρκων και Αιγυπτίων.

Στις 27 Ιουλίου του 1823 στα Αντριαλά παρά τον Παγόντα της Εύβοιας (μετά από 2 χρόνια συνεχόμενων αγώνων), περίπου 50 από τους 300 εμπειροπόλεμους αγωνιστές, από την Δρόπολη και το Αργυρόκαστρο, έπεσαν μαχόμενοι εναντίον 7.000 Τούρκων για την απελευθέρωση του νησιού. Και οι 300 είχαν ανταποκριθεί από αρχής επανάστασης στο κάλεσμα του συμπατριώτη τους Μητροπολίτη Ευβοίας Γρηγορίου Αργυροκαστρίτη.

Στις 10 Απριλίου του 1826 οι 190, από τους 200 Χιμαριώτες με επικεφαλής τα αδέρφια Μήλιου, έπεσαν μαχόμενοι στην έξοδο του Μεσολογγίου, προασπίζοντας τον άμαχο πληθυσμό, μαζί και ο Νικόλας Σπυρομήλιος.

Στις 6 Ιουνίου του 1821 περίπου 400 αγωνιστές (οι 150 από το Χόρμοβο) με επικεφαλής τον εμπειροπόλεμο Διαμαντή Χορμόβα, στην έφοδο για να διώξουν τους Τούρκους που ήταν καλά οχυρωμένοι εντός του φρουρίου του Αντιρρίου, θρήνησαν τον πρώτο πεσόντα, τον αρχηγό τους Διαμαντή Χορμόβα! Αργότερα οι 150 από αυτούς συμμετείχαν και στην έξοδο του Μεσολογγίου!

Γνωστός ο Κωνσταντίνος Δαλλαρόπουλος ή Λαγουμιτζής! Χάριν αυτού το 1826, στην δεύτερη πολιορκία της Ακρόπολης Αθηνών, παραμένει όρθιος ο βράχος με τα μνημεία της! Θαυμαστά τα κατορθώματά του, καθώς όπου και αν βρέθηκε είχε τρομοκρατήσει τους Τούρκους με τα λαγούμια του! «Πατρίδα του χρωστάς πολύ αυτουνού του αγωνιστή. Θησαυρούς του δίνει ο Κιτάγιας (ο Κιουταχής) να γυρίσει, δια σένα πατρίδα όλα τα καταφρονεί»! Αυτό γράφει στα απομνημονεύματά του ο Στρατηγός Μακρυγιάννης!

Και μόνο τα παραπάνω παραδείγματα, μη συμπεριλαμβάνοντας και αγωνιστές οι οποίοι, όντας διασκορπισμένοι σε άλλες μονάδες επαναστατών έπεσαν μαχόμενοι σε όλα τα πεδία μαχών, είμαι βέβαιος ότι ως πρώτο βήμα αρκούν να εισηγηθούμε στην επιτροπή «Ελλάδα 2021», όχι μόνο να αναφερθεί για την συνδρομή των Άνω Ηπειρωτών αγωνιστών στον αγώνα του 1821, αλλά (έστω) με τιμητικές διακρίσεις να τιμήσει τις περιοχές απ’ όπου κατάγονταν οι αγωνιστές, όπως:
  • Την οργάνωση της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» ως τον μοναδικό εκφραστή όλων των περιοχών απ’ όπου κατάγονταν οι αγωνιστές.
  • Τον Δήμο Δροπόλεως Αργυροκάστρου απ όπου κατάγονταν οι περισσότεροι αγωνιστές και οι πεσόντες!
  • Τον Δήμο Χιμάρας της Αυλώνας.
  • Τον Δήμο «Φοινικαίων» Δελβίνου.
  • Την διασκορπισμένη ανά την Ελλάδα αδελφότητα Χορμοβιτών, διαμέσου του Αθηναίου δικηγόρου Νικόλαου Λαγουμιτζή, ως απόγονος του Κωνσταντίνου Λαγουμιτζή. Επίσης αν υπάρχουν στοιχεία για τυχόν απογόνους άλλων πεσόντων, οι οποίοι προτιμούν την αφάνεια.
Στη συνέχεια η αφιέρωσή μου στις ψυχές των δικών μας αγωνιστών με το παρακάτω ποιηματάκι. Επαναλαμβάνω: Eνώ έπρεπε να διεκδικήσουμε από την Ελλάδα να συμπεριλάβει στην ιστορία της και τους αγώνες των δικών μας προγόνων, μνημονεύουμε μεν τις επετείους μνήμης για τους αγώνες των Ελλήνων αγωνιστών, καθώς χρέος μας, αλλά (το τονίζω αυτό) δεν διεκδικούμε τα αυτονόητα, την αναγνώριση των από κοινού αγώνων μας!

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΩΝ «ΨΥΧΩΝ» ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΜΑΣ ΤΟΥ 1821!
«Ελλάδα «2021» 
νέο μήνυμα σου στέλλω
πέρασαν 200 χρόνια 
και δεν ήρθες στο Καστέλο.

Πως με ξέχασες εμένα 
τον Χατζημιχάλ Νταλιάνη
που με την καβαλαρία 
την Τουρκιά είχα τρελάνει;

Εξακόσιοι εμείς ακρίτες
Καστρινοί και Δροπολίτες
πολεμήσαμε στην Κρήτη 
στα Σφακιά, στον Ψηλορείτη.

Δεν συνέδραμαν οι Κρήτες 
άφαντοι κι’ οι κυβερνήτες
μόνοι μας μ’ οκτώ χιλιάδες 
Τούρκους κι’ Αλβανο-πασάδες.

Χίλιους δυο και παραπάνω 
κόψαμε με τα σπαθιά μας
κι’ από μας τρακόσαράντα
στο μουράγιο τα κορμιά μας.

Έλα βρες μας στο Καστέλο 
υποκλίσου στα παιδιά μας
πέρασαν 200 χρόνια
μη ξεχνάς την προσφορά μας.

Κι’ από δω πέρνα στην Εύβοια
κάπου δίπλα στον Παγώντα/
βρες τον Λιάκο τον Καστρίτη
που δε γύρισε στο σπίτι.

Βρες τον Καπετάν Χαλάστρα 
από του Σελλειού τα Κάστρα
τον Γρηγόρη ιερέα
που ορκίσθη στη σημαία.

Βρες όσους για σένα πέσαν
και σε τάφους δεν χωρέσαν.
Πήγαινε στο Μεσολόγγι
να υποκλιθείς στον Μίλιο
και σε όσους Χιμαριώτες
δεν ξανάδαν πια τον ήλιο.

Τρέξανε απ’ τη Χιμάρα
να γλιτώσουνε την πόλη
τρέξανε για σένα Ελλάδα 
να σε δουν λεύτερη όλη.

Πως και ξέχασες Ελλάδα
τους ακρίτες της Ηπείρου
Πέσαμ’ όλοι στις αυλές σου
σαν πολεμιστές του Πύρρου.

Πήγαινε στους Δροπολίτες
και στου Βούρκου τους ακρίτες
πήγαινε στους Χιμαριώτες
σε τιμούν όπως και τότες.

ΕΛΛΑΔΑ του 21»
νέο μήνυμα σου στέλλω
θες να σε τιμούν αιώνια;
μη περάσουν κι’ άλλα χρόνια!

Στήσε σύνθετο μνημείο
μες της Κακαβιάς τον λόφο
ή πιο πέρα οβελίσκους
όπου εσύ θ’ αποφασίσεις
ποιες πατρίδες θα τιμήσεις…


Από Τηλέμαχο Λαχανά 
26/07/2021

Διαβάστε ακόμη

Σχόλια