Ο παπα-Μιχάλης γεννήθηκε το 1918 στη Δερβιτσάνη Δρόπολης, ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά χωριά της Βορείου Ηπείρου. Μεγαλώνοντας μέσα σε μια κοινωνία βαθιά δεμένη με την Ορθόδοξη παράδοση, ακολούθησε τον δρόμο της ιεροσύνης. Το 1952 χειροτονήθηκε διάκονος και δύο χρόνια αργότερα πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Αργυροκάστρου Δαμιανό, υπηρετώντας στο χωριό του με αυταπάρνηση.
Η πορεία του, ωστόσο, άλλαξε δραματικά το 1967. Το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα κήρυξε την Αλβανία αθεϊστικό κράτος, απαγορεύοντας κάθε θρησκευτική δραστηριότητα. Με την Απαγόρευση της θρησκείας στην Αλβανία το 1967, ναοί έκλεισαν, μοναστήρια διαλύθηκαν και οι ιερείς εξαναγκάστηκαν να αποσχηματιστούν. Ο παπα-Μιχάλης ξυρίστηκε και στερήθηκε το ράσο του. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε κρυφά να διασώσει το Ευαγγέλιο και το Άγιο Δισκοπότηρο του ναού του πριν αυτός μετατραπεί σε αποθήκη.
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες έζησε υπό επιτήρηση, χωρίς να μπορεί να τελέσει καμία ιεροπραξία. Όμως η επιθυμία του να λειτουργήσει ξανά δεν έσβησε ποτέ. Το 1990, καθώς το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρεε, ο γέροντας ιερέας πήρε μια τολμηρή απόφαση.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1990, ανήμερα της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος, ανέβηκε στο ξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής πάνω από τη Δερβιτσάνη. Εκεί, μπροστά σε λίγους θαρραλέους χωριανούς, τέλεσε την πρώτη Θεία Λειτουργία στη Βόρειο Ήπειρο μετά από 23 χρόνια απαγόρευσης. Η στιγμή εκείνη θεωρείται ιστορική για την επανεμφάνιση της Ορθόδοξης λατρείας στην περιοχή.
Λίγο αργότερα, με τη βοήθεια ανθρώπων από την Ελλάδα και την ευλογία του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανού, φόρεσε ξανά το ράσο του και επέστρεψε στη διακονία του. Τα επόμενα χρόνια αφιερώθηκε στην ανασυγκρότηση της εκκλησιαστικής ζωής στα χωριά της Δρόπολης, βαπτίζοντας παιδιά που είχαν μείνει αβάπτιστα επί δεκαετίες και λειτουργώντας ξανά σε ναούς που είχαν κλείσει.
Η ζωή του έκλεισε με έναν τρόπο που πολλοί θεώρησαν συμβολικό. Στις 8 Μαρτίου 1998, λίγο πριν αρχίσει τη Θεία Λειτουργία στον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Δερβιτσάνη, βρέθηκε μέσα στο ιερό σκυμμένος πάνω στην Αγία Τράπεζα, αγκαλιά με τον Σταυρό του Χριστού. Έφυγε από τη ζωή μέσα στην προσευχή.
Σήμερα, ο παπα-Μιχάλης Ντάκος παραμένει μια μορφή βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη όλων μας. Η ζωή του θυμίζει πως, ακόμη και όταν η πίστη διώκεται και η ελευθερία περιορίζεται, υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν αναμμένη τη φλόγα της παράδοσης και της ελπίδας
Διαβάστε ακόμη
👉Ακολουθήστε μας στο twitter
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών