Και το δεύτερο Φώτο οι παρόντες στην ανακήρυξη της «Αυτόνομης Δημοκρατίας» της Βορείου Ηπείρου! Άλλο αν οι περιοχές μας με τους 220.000 κάτοίκους στερήθηκαν του δικαιώματος να έχουν την Ελλάδα σπίτι! Της μοίρας ειρωνεία! Μετά από 90 χρόνια αγώνων Κρητικός ο πρωθυπουργός που τους άφησε θυσιαστήριο, έξωθεν των συνόρων της μητρός Ελλάδας!
Ε λοιπόν! Όπως ο κάθε συμπατριώτης αναρωτιέμαι και εγώ: H επίσημη Ελλάδα και η Κοινότητά μας έξωθεν των συνόρων, δεν οφείλουμε να μνημονεύουμε αυτές τις επετείους; Ασχέτως αν επαιτείες διαμαρτυρίας! Οφείλουμε γιατί συμβολίζουν τους αγώνες των προγόνων μας ενάντια της τουρκοκρατίας και της απάρνησης του δικαιώματος να συμπεριληφθούμε στην επικράτεια για την οποία αγωνίστηκαν! Οφείλουμε γιατί εξυμνούν την δικιά μας ιστορία, τους αγώνες μας υπέρ ενιαίου Έθνους και ενιαίας Πατρίδας!
Αν μέχρι το 1990 δικαιολογημένη η αποσόβηση της δικιάς μας Κοινότητάς, καθώς στην αλβανική επικράτεια δεν χαίραμε το προνόμιο να γνωρίζουμε περί της ένδοξης ιστορία μας, μας θεωρούσε (και συνεχίζει) απόγονους κολίγων, η σημερινή αποσόβηση δικαιολογείται; Το αν εκ μέρους της «μητέρας πατρίδας» σιγή ιχθύος ή και τρικλοποδιές, χρέος μας κάθε χρόνο να διεκδικούμε την μνημόνευση τέτοιων ιστορικών επετείων, μέχρι να συμπεριληφθούν στην επίσημη ιστορία της, μέχρι να γίνει συνήθεια κάθε 5 χρόνια να μνημονεύονται και οι αγώνες των προγόνων μας, ως αγώνες του Ελληνικού Έθνους! Μήπως το να συνεχίζουμε να διεκδικούμε θεωρείται αναθεωρητισμός;
Παρακολουθώντας κατά διαστήματα την «ταινία» του θρυλικού «Παπαφλέσσα» και των 300 πεσόντων στο Μανιάκι της Μεσσηνίας, τον Μάη του 1825, όπως οι απανταχού Έλληνες και εμείς, ως απόγονοι κληρονόμοι της ιστορίας και των αγώνων εκείνης της γενιάς, νοιώθουμε υπερήφανοι. Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο για τους δικούς μας πεσόντες στις δικές τους αυλές για την ανεξαρτησία τους; Για τους 338 Άνω Ηπειρώτες, οι οποίοι μετά από πολλούς αγώνες σε κάθε γωνιά της επαναστατημένης Ελλάδας, έπεσαν μαχόμενοι πολύ μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα, έπεσαν στο Φραγκοκάστελλο της Κρήτης, ώστε και η Κρήτη να έχει την Ελλάδα σπίτι;
Μήπως για τους σημερινούς Έλληνες δεν μετρούν τα κατορθώματα του θρυλικού Χατζημιχάλη Νταλιάνι Αργυροκαστρίτη και των άλλων οπλαρχηγών της Καβαλαρίας του, οι οποίοι όταν δίπλα στους άλλους αρχηγούς της Επανάστασης, Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη και λοιπούς, «στεφάνωναν» με το γιαταγάνι τους την έκβαση κάθε νίκης;
Ποιος άλλος Έλληνας αγωνιστής συγκρίνεται με την γενναιότητα του Κυριακούλη Αργυροκαστρίτη και των 100 συμπολεμιστών του, οι οποίοι περικυκλωμένοι εντός του κεντρικού προμαχώνα του Φραγκοκάστελλου από 20πλάσιο αριθμό Τούρκων όταν τους τελείωσαν τα πολεμοφόδια και τους έμειναν μόνο τα γιαταγάνια, ορκισμένοι «ή να νικήσουν ή να αποθάνουν», συνέδεσαν μεταξύ τους τα πόδια με λωρίδες και «θέριζαν» δεξιά και αριστερά τους Τούρκους με τα γιαταγάνια, μέχρι που σκοτώθηκαν όλοι;
Μήπως δεν αξίζουν να μνημονεύονται οι 300 Αργυροκαστρίτες και Δροπολίτες, οι οποίοι ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του τότε Μητροπολίτη Γρηγορίου Αργυροκαστρίτη, από το 1821 και μέχρι την 27η Ιουλίου του 1823 πολεμούσαν τους Τούρκους δίπλα στους Ευβοείς αγωνιστές, πολλοί από τους οποίους έπεσαν μαχόμενοι στα Ανδριαλά παρά τον Παγώντα;
Μήπως δεν αξίζουν να μνημονεύονται οι 190 πεσόντες από τους 200 Χιμαριώτες, οι οποίοι τον Απρίλη του 1826 έπεσαν μαχόμενοι στην Έξοδο του Μεσολογγίου; Όποιος παρακολούθησε πρόσφατα την επέτειο μνήμης της εξόδου, στην οποία σκοτώθηκε και ο αδερφός του στρατηγού Σπυρομήλιου, ο Νικόλαος, άκουσε μήπως να αναφέρεται ο ηρωισμός αυτών των πεσόντων που έσπευσαν από τη Χιμάρα με τα πλοιάριά τους για να συνδράμουν το επιχείρημα της εξόδου;
- Έστω από το 1821 και μετά τόσοι αγώνες και τόσο αίμα των προγόνων μας κύλησε στην ελληνική γη, επίσης από 1914 μέχρι το 1941, κατά διαστήματα και μέχρι το 1990, όταν πλειάδα Βορειοηπειρωτικών οικογενειών βρίσκονταν στην Ελλάδα, προπολεμικά και μεταπολεμικά, ακούστηκε κάποιο όνομα Βορειοηπειρώτη να συμμετάσχει σε κυβέρνηση, στην Βουλή ή σε ανώτερα αξιώματα;
- Δικαιολογημένος ο «μη αναθεωρητισμός», αλλά αν λάβουμε υπόψη και τις ευεργεσίες των Βορειοηπειρωτών που απομυζούνται συνέχεια, μήπως μετά το 1990 και αυτές έπρεπε να στρέφονταν για να ορθοποδήσει και η γενετήρια γη των προγόνων μας, για να μη εγκαταλείπονταν από τους απογόνους;
- Σε όλες τις εθνικές παρελάσεις που γίνονταν, έστω μετά το 1990, είδε κανένας μας να παρελαύνει και εκπροσώπηση από την Ελληνική Εθνική Μειονότητα;
Έστω και αν ολίγα τα παραπάνω δεν δικαιούμαι να ερωτώ; Γιατί παρ’ όλες τις προσπάθειες μου με επιστολές σε αναφερθέν Δημαρχεία, περί θυσιών των προγόνων μας για την ανεξαρτησία τους, επίσης επιστολές και στην (άλλοτε) Επιτροπή «Ελλάδα 2021», επιστολές τεκμηριωμένες, γιατί «σιγή ιχθύος»; Μάλιστα για την εν λόγο Επιτροπή με είχαν συνδράμει με επιστολές και οι τότε Δήμαρχοι Δρόπολης και Φοινίκης!
Μήπως διακατέχομαι από λανθασμένες απόψεις επειδή πιστεύω ότι δεν χρωστάμε εμείς στην Ελλάδα, αλλά είναι η Ελλάδα που μας χρωστάει;
Ασφαλώς τίθεται και το ερώτημα ποιον εκπροσωπώ. οπότε απαντώ. Αν μέχρι το 1990 αγωνιζόμουν να επιβιώσω ως κυνηγημένος εξαιτίας βιογραφίας, μετά το 1990, περίοδος που εκπροσώπησαν την Κοινότητα εκείνοι που ήταν αρεστοί και στους δύο γείτονες, εγώ ως αυτοδίδαχτος μελέτησα, ασχολήθηκα με τα της ιστορίας μας, τόσο που έγραψα και ιστορικά βιβλία. Εκτός του ότι ο ελληνισμός της πόλης, περίπου 7.000 κάτοικοι, με τίμησε να τον εκπροσωπώ, εκτός του ότι δημοσιογραφούσα σχεδόν σε όλες τις τοπικές εφημερίδες Χάρη στον δικό μου τσαμπουκά βγάλαμε στην πόλη δικό μας δήμαρχο, οπότε για 4 χρόνια υπήρξα και δημοτικός σύμβουλος, επόπτευα τα πολιτιστικά μας μνημεία στους Αγίους Σαράντα και το Δέλβινο κ.λ.π. Αλλά στο ερώτημα αυτό για την ιστορία μας μήπως όφειλαν να απαντήσουν οι Έλληνες ιστορικοί; Αν γνωρίζουν λεπτομερώς την γενικότερη ιστορία του τού έθνους, και όχι εντός των ορίων που κληρονομούν ή υπό άνωθεν προϋποθέσεις!
Δε γνωρίζω αν για την φετινή επέτειο μνήμης θα υπάρξει κάποια δραστηριότητα στο Δελβινάκι της Ηπείρου, επειδή υποτίθεται είναι η γενέτειρα του Χατζημιχάλη Νταλιάνι Αργυροκαστρίτη! Αν υπάρξει ευελπιστώ όχι μόνο για την μνημόνευση του Χατζημιχάλη Νταλιάνι, αλλά για τους 338 πεσόντες! Εκτός αν δεν μνημονεύονται καθώς αναφέρονται ως Αργυροκαστρίτες, όπως θα γίνει αναφορά και πιο κάτω τους είχαν στιγματίσει ως ετερόχθονες!
Πάντως Θεϊκή βούληση αν ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος εκείνη την ημέρα βρεθεί στο Δελβινάκι. Αν ο συλλογισμός μου είναι αλάνθαστος ευελπιστώ θα πράξει το χρέος του, ίσως και δέηση για την ανάπαυση των ψυχών των πεσόντων, καθώς η εκκλησία αγνοεί κονδυλοφόρους και πολιτικούς, οι οποίοι όταν γράφονταν η ιστορία αγνοούσαν αγωνιστές και πεσόντες, επειδή η προβολή τους θα εκθάμβωνε την φήμη άλλων με λιγότερη προσφορά στα μέτωπα του αγώνα! Ευελπιστώ, καθώς γνωρίζω ότι ο αείμνστος Μητροπολίτης Σεβαστιανός δεν πρόλαβε να τον οδηγήσει στα μονοπάτια που εκείνος, ως Μητροπολίτης (και) της αλλοτινής Δρϋινουπόλεως, θα του άνοιγε προς ενσωμάτωση στην γενικότερη ιστορία της Ελλάδας και την δικιά μας ιστορία, καθώς εξαιτίας ενός ανόητου διατάγματος του 1843, περί «αυτοχθόνων και ετεροχθόνων» η ιστορία μας συνεχίζει να βρίσκεται στο περιθώριο!
Η ΑΛΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ, η 17 του Μάη του 1914 συμβολίζει την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, πρωτόκολλο το οποίο οι Χιμαριώτες με επικεφαλής τον αλλοτινό νεότερο Σπυρομίλιο, αρνούμενοι να το αναγνωρίσουν, απομακρύνθηκαν με συνθήματα υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα! Άποψή μου: H επέτειος να λαμβάνεται μεν υπόψη, αλλά ως επέτειος διαμαρτυρίας και μόνο! Εκτός του ότι εξαιτίας της κήρυξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το πρωτόκολλο έμεινε στα χαρτιά! Λήφθηκε μεν υπόψη με την αναγνώριση Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, αλλά απουσιάζουν πολλά σημαντικά άρθρα, όπως π.χ. το ιδιοκτησιακό, άλλες παρατυπίες και διαστρεβλώσεις, εκτός του ότι στο Πρωτόκολλο δεν συμπεριλαμβάνονται και οι πόλεις πρωτεύουσες των περιοχών!
Τέλος ερωτώ ξανά, ως απόγονοι εκείνων των γενεών δεν έχουμε χρέος να μνημονεύουμε κάθε επέτειο και να διεκδικούμε από την επίσημη Ελλάδα να αναθεωρήσει την ιστορία της συμπεριλαμβάνοντας και την δική μας ιστορία, που σημαίνει να μη θεωρεί τις περιοχές μας έξωθεν των άλλων περιοχών της, επειδή εκχωρήθηκαν σε άλλη επικράτεια «συναινέσει» της; Καθώς μας αναγνωρίζει μεν ως Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία, αλλά όντας σήμερα στην Επικράτειά της ακόμα μας θεωρεί αλλοδαπούς!
Φταίμε μεν και εμείς (η εκπροσώπησή μας), καθώς εύπλαστοι όπως μας είχε μετατρέψει το δικτατορικό καθεστώς κάποιοι ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να διακατέχονται από ραγιαδισμό! Ακούσατε π.χ. να διεκδικούμε επίσημα τα παραπάνω; Πρόβλημα που ίσως ενοχλεί, αλλά πρέπει κάποιοι εκπρόσωποι να ταρακουνηθούν, καθώς, ίσως και απερίσκεπτα, βοηθούν στο να ξεχαστεί το πρόβλημα με την ιστορία μας. Γιατί τόση αδιαφορία από την Κοινότητά μας σε σύγκριση με το Κόσοβο;
Ευελπιστώ οι απόψεις μου να βρουν απήχηση και να μη μείνουν απόψεις και μόνο! Στα έσχατα της ηλικίας μου, αν και μοναχικός, κάνω έκκληση αυτές οι απόψεις να υιοθετηθούν από την ηγετική μας εκπροσώπηση, την οργάνωση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και των δύο κομμάτων, την τοπική αυτοδιοίκηση και τους βουλευτές που εκλέγονται στις περιοχές μας, τους διδάσκοντες και όλους τους διανοούμενους κ.α. στοχεύοντας την διεκδίκηση και την υλοποίησή τους!
Εκτός αυτού ας έχουμε υπόψη και το θέμα με την αναθεώρηση της ιστορίας της Αλβανίας, η οποία μας θεωρεί απόγονους κολίγων, ερχόμενοι στις πατρογονικές μας εστίες επί περιόδου Αλί Πασά! Επειδή αναμένεται να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Οικογένειας μαζί με την διεκδίκηση περιουσιακών και άλλων εκκρεμοτήτων πρέπει να διεκδικήσουμε και την επίλυση του παραπάνω ζητήματος. Δεν είναι προσβολή για τους δικούς μας διανοούμενους που σήμερα έγιναν (αν έγιναν) γνώστες της ένδοξης ιστορία μας;
Κλείνοντας τον συλλογισμό μου με τα όσα πιο πάνω ευελπιστώ η μνήμη περί ένδοξης ιστορίας των προγόνων μας να μείνει ανά τους αιώνες, όσο και αν η μητέρα Πατρίδα αγνοεί τις προσπάθειές μας!
Τηλέμαχος Λαχανάς
Μάης 2026
Διαβάστε ακόμη
* Χρήστος Χριστοβασίλης: Τα 89 χρόνια της αποδήμησής του
* Το πρώτον αδελφικόν αίμα εχύθη εις τους «Γεωργουτσάτες»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών