Η διαδικασία για την ανάδειξη προέδρου στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μοιάζει με εκείνα τα παλιά οικογενειακά τραπέζια όπου η γιαγιά ρωτάει «τι θα φάμε;» και μετά απαντάει μόνη της «ό,τι έχω ήδη μαγειρέψει». Δημοκρατία μεν, αλλά χωρίς περιττές εκπλήξεις.
Οι επίδοξοι αντίπαλοι πέρασαν από το φίλτρο της επιτροπής όπως περνάει το νερό από σουρωτήρι για μακαρόνια: ό,τι δεν ήταν απολύτως «αλ ντέντε» σε εμπειρία, προβολή και διαδικασίες… κατευθείαν στον νεροχύτη. Άλλοι δεν είχαν αρκετό «πολιτικό βάρος», άλλοι δεν είχαν τον σωστό τρόπο υποβολής, κι άλλοι απλώς είχαν το θράσος να νομίζουν ότι μπορούν να κατέβουν.
Το αποτέλεσμα; Ένας υποψήφιος, μηδέν άγχος και μια εκλογική διαδικασία που θυμίζει περισσότερο τελετή επιβεβαίωσης παρά αναμέτρηση. Οι κάλπες θα στηθούν, οι ψήφοι θα πέσουν, και κάπου στο βάθος θα ακούγεται ένα διακριτικό χειροκρότημα… από τον ίδιο τον νικητή.
Οι αισιόδοξοι λένε ότι αυτό δείχνει ενότητα. Οι πιο κυνικοί λένε ότι δείχνει κάτι άλλο: ότι όταν δεν έχεις αντιπάλους, δεν χρειάζεται καν να κάνεις προεκλογική εκστρατεία — απλώς περιμένεις να σε χειροκροτήσει η διαδικασία.
Πάντως, ένα είναι σίγουρο: τέτοια αγωνία για το αποτέλεσμα είχαμε να δούμε από τότε που ρωτούσαμε τον εαυτό μας αν θέλουμε καφέ… και απαντούσαμε «ναι».
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών