Εάν ψάχνουμε σημεία και αποδείξεις οι καθημερινοί γεμάτοι ελλείψεις στην πίστη κι αμφιβολίες για το αληθές του Λόγου του Ευαγγελίου, μια έστω επιδερμική και ως αφορμή πιο ενδελεχούς περισυλλογής και μελέτης, θα ήταν η περίπτωση της ανασύστασης της ιστορικής πλην όμως απολύτως αφανισθείσας Μητροπόλεως Αργυροκάστρου.
Εξ άλλου αφενός η περίοδος (Ιούλιος 1991) έλευσης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου στο χώρο της Αλβανίας, Αύγουστος 1991 η ιστορικής πλέον αξίας αρχιερατική περιοδεία του στο Αργυρόκαστρο, Πρεμετή, Αγίους Σαράντα, Δέλβινο και Χιμάρα – κι αφετέρου η οφειλόμενη τιμή στον μακαριστό πρώτο μετά την κανονική ανασύσταση της Μητροπόλεως οικείο Ιεράρχη κυρό Δημήτριο (Νοέμβριος 2006 – Ιούνιος 2026), προσφέρεται για κάποιες έστω επιδερμικές σκέψεις.
Όχι σαν νοσταλγία αλλά επειδή περιστάσεις και εξελίξεις επιβάλουν την ακριβή επισήμανση γεγονότων ως απόδειξη έστω ότι οφείλουμε ευγνωμοσύνη στην πρόνοια του Θεού που έστειλε κοντά για την πνευματική μας ανεπάρκεια, την θεραπεία των ελαττωμάτων μας και την τόνωση του Ορθόδοξου Ελληνικού φρονήματος ποιμένες σοφούς.
Με μέσα περιορισμένα, με συνοδό την γνωστή μόχλευση ιστορικών τεχνητά παρασκευασμένων και αβάσιμων παρεξηγήσεων, με γνωστή την εχθρότητα κατά της Ορθοδοξίας, ο μακαριστός Μητροπολίτης Δημήτριος, έχοντας ωστόσο πλούσια την πίστη στον Θεό, την ολοκληρωτική αφιέρωση του στο θέλημα Του, την αμέριστη και πληθωρική στήριξη από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, με κίνητρο βέβαια την αγάπη για το υπό δοκιμασίες λόγω ιστορικών συγκυριών ποίμνιο των Βορειοηπειρωτών, κατόρθωσε όσα αντικειμενικά θα μπορούσαν να θεωρηθούν αδύνατα και ανέφικτα στην περιοχή που κλήθηκε να ποιμάνει πνευματικά και διοικητικά.
Το βασικό βέβαια επίτευγμα είναι η εκ του μη όντως ανασύσταση της Μητροπόλεως, αυτοτελή διοικητικά και επαρκή πνευματικά στην κάλυψη των αναγκών των Ενοριών, σύμφωνα πάντα με το όραμα και την καθοδήγηση του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου που σήκωσε το βάρος του Τοποτηρητή Μητροπολίτη έως τον Νοέμβριο του 2006.
Ενισχύοντας το έργο των κληρικών σε όλο το γεωγραφικό χώρο της Μητροπόλεως έγινε εφικτό παρά τον περιορισμένο αριθμό έναντι των πραγματικών αναγκών να αναγεννηθεί η λατρευτική ζωή σε όλες σχεδόν τις Ενορίες. Το ότι κατασκευάστηκαν νέοι ναοί ή αποκαταστάθηκαν λειτουργικά σχεδόν το σύνολο τους είναι η αντικειμενική πτυχή της ιστορίας. Αυτή που ευκολότερα μπορούμε να αντιληφθούμε. Υπάρχει όμως και η αόρατη, αυτή για την οποία υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες που θέλουν χώρο πολύ να περιγραφούν.
Ιδιαίτερο βέβαια υπήρξε το μεράκι και η φροντίδα για τη νέα γενιά. Ο μακαριστός Μητροπολίτης Δημήτριος έχοντας βιώσει τα πρώτα χρόνια του ανοίγματος της Αλβανίας όπου τα χωριά και οι ενορίες είχαν έντονη δημογραφική δυναμική, έζησε και το δράμα της εγκατάλειψης των πατρογονικών εστιών από τους πιστούς. Γι αυτό και υπήρξε αρωγός με ποικίλους τρόπους όσους εκ των γηγενών θέλησαν να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής.
Με πολύ μεράκι μερίμνησε την εκπαίδευση. Με την στήριξη των πρωτοβουλιών του Αρχιεπισκόπου ώστε να πραγματωθούν κατά το δικό του όραμα και επιθυμία. Με τους κύκλους κατήχησης, τις ημερίδες και σεμινάρια σε διάφορους τομείς, με την στήριξη ποικίλων δραστηριοτήτων που αφορούν στην τεκμηρίωση της ιστορίας του τόπου και των Ενοριών. Ειδικά δε με επιμονή για την απόδοση τιμής για τους κληρικούς, τους απλούς πιστούς, το σύνολο εξ άλλου των ανθρώπων που μαρτύρησαν διωγμούς και εξορίες λόγω της πίστεως και της εθνικής τους ταυτότητας.
Ειδικά δε θα μείνει στην ιστορία η συμβολή του ώστε να λάβει σάρκα και οστά η φροντίδα για τους Πεσόντες Έλληνες στο Μέτωπο του Πολέμου με την φασιστική Ιταλία κατά το 1940 - ’41.
Έχοντας επίγνωση της ανεπάρκειας και των ελλείψεων υπήρξε παράγοντας στην όσμωση που οι συνθήκες καθιστούν επιβεβλημένη για συνεργάτες από την Ελλάδα. Ουσιαστικά ίδρυσε όπως ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος οραματίζονταν ένα εργαστήρι αφορμών ζυμώσεων και συνεργατικών σε διάφορα πεδία: επιστημονικής έρευνας, προβολής και συντήρησης του ιστορικού πνευματικού και πολιτιστικού αποθέματος, παιδείας, υγείας για την κοινότητα, αγροτικής ανάπτυξης κ.α.
Το αποτύπωμα είναι ζωντανό και η πρόκληση για λεπτομερή περιγραφή αφορά στους ειδικούς της εκκλησιαστικής ιστορίας.
Η δε ανταπόκριση σε όσα με το παράδειγμα του και με τις πρωτοβουλίες άφησε παρακαταθήκη απαιτούν περισσότερη συμμετοχή και θυσίες…
***
Εάν κάτι άφησε ισχυρά ως παρακαταθήκη ο μακαριστός κυρός Δημήτριος είναι αυτό το έως την τελευταία πνοή του μεράκι για τον χειμαζόμενο Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό. Η ειδική του διάσταση στο ποιμαντικό του καθημερινό αγώνα και αγωνία εάν θέλει κανείς για την προοπτική της μαρτυρίας δεν αφορούσε απλά σε ευαισθησίες εθνοτικής απόχρωσης. Ενέχει βάση πνευματική και πατερικής ευθύνης. Εκτιμώντας ότι πρόκειται για το στοιχείο που ουσιαστικά βάλλεται στην σύγχρονη Αλβανική πραγματικότητα και ως μέριμνα κι ευθύνη της Εκκλησίας για την προστασία του πιο ευάλωτου και αδύναμου χρήζει ειδικής μέριμνας και προστασίας. Εξ άλλου που αλλού να προσδοκά ο διωκόμενος Έλληνας.
Επί το πλείστον δε η βαθιά επίγνωση και βιωματική εμπειρία του εύρους και του βάθους που η Ελληνική γλώσσα δύναται προσφέρει σε όσους αναζητούν την Θεολογία άλλο τόσο την αφιέρωση στο τάγμα των Ορθοδόξων Λειτουργών, ο Μητροπολίτης Δημήτριος συνδραμούμενος αφειδώλευτα από τον πνευματικό του καθοδηγητή Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, δεν αρκέστηκε απλά στην επισήμανση αυτή. Προσέφερε από τις πρώτες κιόλας ώρες της δραστηριοποίησης του στο χώρο της Μητροπόλεως Αργυροκάστρου πλείστες όσες δυνατότητες κι ευκαιρίες διδασκαλίας κι εκμάθησης της Ελληνικής.
Ο εφησυχασμός ότι τέτοια αποστολή, χρέος και υποχρέωση της Εκκλησίας αποτελεί στοιχείο που αυτομάτως διαιωνίζεται δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία και πρόσχημα αυτονόητου και πραγμάτωσης στην προοπτική. Απαιτεί συνεχές ζητούμενο μάλλον και η υπενθύμιση των παραδειγμάτων βοηθά στην θεμιτή και συνεπή αυτή συνέχεια…
Διαβάστε ακόμη
👉Ακολουθήστε μας στο twitter
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών