Στην Αυλώνα οι κάτοικοι του Ζβερνέτς πήγαν να μιλήσουν για τις περιουσίες τους. Ο πρωθυπουργός πήγε να μιλήσει για το έργο. Από την πρώτη κιόλας στιγμή έγινε φανερό ότι επρόκειτο για δύο παράλληλα σύμπαντα που δεν είχαν καμία πρόθεση να συναντηθούν.
«Μου άρπαξαν τη γη με πλαστά έγγραφα», λέει ο ένας κάτοικος.
«Δεν είναι δική μου δουλειά», απαντά ο πρωθυπουργός.
«Η δικαιοσύνη είναι διεφθαρμένη», λέει η άλλη κάτοικος.
«Δεν είναι δική μου δουλειά», ξαναλέει ο πρωθυπουργός, με τη σταθερότητα ανθρώπου που έχει βρει τη λύση σε όλα τα πολιτικά προβλήματα της χώρας.
Αν κάποτε ανακαλυφθεί ότι η Αδριατική μετακινήθηκε πιο δυτικά, ότι εξαφανίστηκε μια πόλη ή ότι προσγειώθηκε εξωγήινο διαστημόπλοιο στην Αυλώνα, η απάντηση είναι ήδη έτοιμη:
«Δεν είναι δική μου δουλειά».
Βέβαια, όταν η συζήτηση πλησιάζει στο έργο, τότε ξαφνικά όλα γίνονται δική του δουλειά. Οι διαδικασίες είναι σωστές, οι υπηρεσίες έλεγξαν τα χαρτιά, η κτηματολογική υπηρεσία είπε ότι όλα είναι εντάξει, οι φορείς έκαναν τη δουλειά τους. Μόνο το μικρό ζήτημα του ποιος είναι πραγματικός ιδιοκτήτης μένει να λυθεί κάπου ανάμεσα στον Θεό, τα δικαστήρια και την επόμενη χιλιετία.
Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται σχεδόν ως θύμα της κατάστασης. Οι κάτοικοι ζητούν λύση από το κράτος και εκείνος τους εξηγεί με υπομονή ότι το κράτος είναι κάτι μυστηριώδες, μακρινό και ανεξάρτητο από τον ίδιο. Θα νόμιζε κανείς ότι παρακολουθεί έναν περαστικό σχολιαστή της πολιτικής ζωής και όχι τον επικεφαλής της κυβέρνησης.
Σε κάποια στιγμή ο διάλογος αποκτά και φιλοσοφικές διαστάσεις. Ο κάτοικος λέει ότι τρέχει στα δικαστήρια από το 2006. Ο πρωθυπουργός απαντά ότι η δύναμή του τελειώνει εκεί που αρχίζει η δύναμη της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για μια συγκινητική ομολογία αυτοπεριορισμού. Τόσο συγκινητική που σχεδόν ξεχνάς ότι ακούγεται από έναν πολιτικό που εδώ και χρόνια εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Η κορυφαία στιγμή έρχεται όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι είναι έτοιμος να βρίσει τους δικαστές, αλλά δεν το κάνει για να μη χαλάσει τις σχέσεις με την Ευρώπη. Πρόκειται για μια σπάνια στιγμή αυτοθυσίας: κρατά μέσα του όλη αυτή την επιθυμία για σύγκρουση, μόνο και μόνο για το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας.
Στο τέλος της συζήτησης οι κάτοικοι εξακολουθούν να μην ξέρουν ποιος τους πήρε τη γη, ποιος θα τους τη δώσει πίσω και πότε θα τελειώσει η δικαστική περιπέτεια. Έχουν όμως μάθει κάτι πολύ σημαντικό: ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια απάντηση.
Και η απάντηση είναι:
«Δεν είναι δική μου δουλειά».
Μια φράση τόσο απλή, τόσο ευέλικτη και τόσο χρήσιμη, που θα μπορούσε άνετα να γίνει το ανεπίσημο σύνθημα.
«Μου άρπαξαν τη γη με πλαστά έγγραφα», λέει ο ένας κάτοικος.
«Δεν είναι δική μου δουλειά», απαντά ο πρωθυπουργός.
«Η δικαιοσύνη είναι διεφθαρμένη», λέει η άλλη κάτοικος.
«Δεν είναι δική μου δουλειά», ξαναλέει ο πρωθυπουργός, με τη σταθερότητα ανθρώπου που έχει βρει τη λύση σε όλα τα πολιτικά προβλήματα της χώρας.
Αν κάποτε ανακαλυφθεί ότι η Αδριατική μετακινήθηκε πιο δυτικά, ότι εξαφανίστηκε μια πόλη ή ότι προσγειώθηκε εξωγήινο διαστημόπλοιο στην Αυλώνα, η απάντηση είναι ήδη έτοιμη:
«Δεν είναι δική μου δουλειά».
Βέβαια, όταν η συζήτηση πλησιάζει στο έργο, τότε ξαφνικά όλα γίνονται δική του δουλειά. Οι διαδικασίες είναι σωστές, οι υπηρεσίες έλεγξαν τα χαρτιά, η κτηματολογική υπηρεσία είπε ότι όλα είναι εντάξει, οι φορείς έκαναν τη δουλειά τους. Μόνο το μικρό ζήτημα του ποιος είναι πραγματικός ιδιοκτήτης μένει να λυθεί κάπου ανάμεσα στον Θεό, τα δικαστήρια και την επόμενη χιλιετία.
Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται σχεδόν ως θύμα της κατάστασης. Οι κάτοικοι ζητούν λύση από το κράτος και εκείνος τους εξηγεί με υπομονή ότι το κράτος είναι κάτι μυστηριώδες, μακρινό και ανεξάρτητο από τον ίδιο. Θα νόμιζε κανείς ότι παρακολουθεί έναν περαστικό σχολιαστή της πολιτικής ζωής και όχι τον επικεφαλής της κυβέρνησης.
Σε κάποια στιγμή ο διάλογος αποκτά και φιλοσοφικές διαστάσεις. Ο κάτοικος λέει ότι τρέχει στα δικαστήρια από το 2006. Ο πρωθυπουργός απαντά ότι η δύναμή του τελειώνει εκεί που αρχίζει η δύναμη της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για μια συγκινητική ομολογία αυτοπεριορισμού. Τόσο συγκινητική που σχεδόν ξεχνάς ότι ακούγεται από έναν πολιτικό που εδώ και χρόνια εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Η κορυφαία στιγμή έρχεται όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι είναι έτοιμος να βρίσει τους δικαστές, αλλά δεν το κάνει για να μη χαλάσει τις σχέσεις με την Ευρώπη. Πρόκειται για μια σπάνια στιγμή αυτοθυσίας: κρατά μέσα του όλη αυτή την επιθυμία για σύγκρουση, μόνο και μόνο για το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας.
Στο τέλος της συζήτησης οι κάτοικοι εξακολουθούν να μην ξέρουν ποιος τους πήρε τη γη, ποιος θα τους τη δώσει πίσω και πότε θα τελειώσει η δικαστική περιπέτεια. Έχουν όμως μάθει κάτι πολύ σημαντικό: ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια απάντηση.
Και η απάντηση είναι:
«Δεν είναι δική μου δουλειά».
Μια φράση τόσο απλή, τόσο ευέλικτη και τόσο χρήσιμη, που θα μπορούσε άνετα να γίνει το ανεπίσημο σύνθημα.
Διαβάστε ακόμη

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών