Υπάρχουν πολιτικοί που θυμούνται τα πάντα. Υπάρχουν πολιτικοί που ξεχνούν βολικά. Και υπάρχει και η ιδιαίτερη περίπτωση του Έντι Ράμα, ο οποίος φαίνεται να έχει ανακαλύψει ένα εντελώς νέο είδος πολιτικής μνήμης: θυμάμαι ό,τι με συμφέρει και αγνοώ ό,τι έχω υπογράψει.
Με το γνωστό ειρωνικό του ύφος, ο Αλβανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν γνώριζε καν την ύπαρξη Ελλήνων στη Σβέρνιτσα. Μια δήλωση που θα μπορούσε να περάσει ως αστείο, αν δεν υπήρχε το μικρό πρόβλημα ότι η ίδια η αλβανική κυβέρνηση είχε καταγράψει στο παρελθόν εκατοντάδες μέλη της ελληνικής μειονότητας στην περιοχή.
Εδώ όμως αρχίζει το πραγματικό χιούμορ.
Διότι αν ο κ. Ράμα δεν γνώριζε για τους Έλληνες της Σβέρνιτσας, τότε υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια. Στο πρώτο, η αλβανική κυβέρνηση του 2016 γνώριζε πράγματα που αγνοούσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της. Στο δεύτερο, ο πρωθυπουργός γνώριζε πολύ καλά αλλά σήμερα προτιμά να παριστάνει τον έκπληκτο.
Και τα δύο σενάρια δεν είναι ακριβώς διαφήμιση για την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησής του.
Η εικόνα θυμίζει μαθητή που παραδίδει εργασία στο σχολείο και λίγα χρόνια αργότερα, όταν του δείχνουν το γραπτό του, απαντά: «Πρώτη φορά το βλέπω». Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για τετράδιο Ιστορίας αλλά για επίσημα κρατικά στοιχεία.
Ασφαλώς, κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να αλλάζει θέσεις. Αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα είναι τα έγγραφα. Τα έγγραφα έχουν μια κακή συνήθεια: μένουν στα αρχεία και δεν συμμετέχουν στις επικοινωνιακές ασκήσεις.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι αν υπάρχουν Έλληνες στη Σβέρνιτσα. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν αρχεία που θυμούνται καλύτερα από ορισμένους πολιτικούς.
Και κάπως έτσι ο κ. Ράμα κατάφερε το ακατόρθωτο: να βρεθεί σε δημόσια αντιπαράθεση όχι μόνο με τους επικριτές του, αλλά και με τον... παλαιότερο εαυτό του.
Αν συνεχιστεί αυτός ο διάλογος ανάμεσα στον «Ράμα του σήμερα» και τον «Ράμα των επίσημων εκθέσεων», το μόνο βέβαιο είναι ότι ο νικητής δεν θα είναι η αξιοπιστία.
Γιατί στην πολιτική μπορεί κανείς να διαφωνεί με τους αντιπάλους του. Είναι όμως αρκετά δύσκολο να διαφωνεί επιτυχώς με τα δικά του χαρτιά.
Με το γνωστό ειρωνικό του ύφος, ο Αλβανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν γνώριζε καν την ύπαρξη Ελλήνων στη Σβέρνιτσα. Μια δήλωση που θα μπορούσε να περάσει ως αστείο, αν δεν υπήρχε το μικρό πρόβλημα ότι η ίδια η αλβανική κυβέρνηση είχε καταγράψει στο παρελθόν εκατοντάδες μέλη της ελληνικής μειονότητας στην περιοχή.
Εδώ όμως αρχίζει το πραγματικό χιούμορ.
Διότι αν ο κ. Ράμα δεν γνώριζε για τους Έλληνες της Σβέρνιτσας, τότε υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια. Στο πρώτο, η αλβανική κυβέρνηση του 2016 γνώριζε πράγματα που αγνοούσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της. Στο δεύτερο, ο πρωθυπουργός γνώριζε πολύ καλά αλλά σήμερα προτιμά να παριστάνει τον έκπληκτο.
Και τα δύο σενάρια δεν είναι ακριβώς διαφήμιση για την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησής του.
Η εικόνα θυμίζει μαθητή που παραδίδει εργασία στο σχολείο και λίγα χρόνια αργότερα, όταν του δείχνουν το γραπτό του, απαντά: «Πρώτη φορά το βλέπω». Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για τετράδιο Ιστορίας αλλά για επίσημα κρατικά στοιχεία.
Ασφαλώς, κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να αλλάζει θέσεις. Αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα είναι τα έγγραφα. Τα έγγραφα έχουν μια κακή συνήθεια: μένουν στα αρχεία και δεν συμμετέχουν στις επικοινωνιακές ασκήσεις.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι αν υπάρχουν Έλληνες στη Σβέρνιτσα. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν αρχεία που θυμούνται καλύτερα από ορισμένους πολιτικούς.
Και κάπως έτσι ο κ. Ράμα κατάφερε το ακατόρθωτο: να βρεθεί σε δημόσια αντιπαράθεση όχι μόνο με τους επικριτές του, αλλά και με τον... παλαιότερο εαυτό του.
Αν συνεχιστεί αυτός ο διάλογος ανάμεσα στον «Ράμα του σήμερα» και τον «Ράμα των επίσημων εκθέσεων», το μόνο βέβαιο είναι ότι ο νικητής δεν θα είναι η αξιοπιστία.
Γιατί στην πολιτική μπορεί κανείς να διαφωνεί με τους αντιπάλους του. Είναι όμως αρκετά δύσκολο να διαφωνεί επιτυχώς με τα δικά του χαρτιά.
Διαβάστε ακόμη

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών