Η περιοχή της Χειμάρρας κατοικούνταν στην Αρχαιότητα από τους Χάονες, αρχαίο ελληνικό φύλο της Ηπείρου. Η ομώνυμη πόλη είναι κτισμένη επί της αρχαίας πόλης ‘’Χιμαίρας’’, (εξ ου και με το όνομα Χιμάρα). Εμφανίζεται στην ιστορία από τον 9ο π.χ. αιώνα. Στην αρχαιότητα η περιοχή ανήκε στο Κοινό των Ηπειρωτών και αποτέλεσε τμήμα του αρχαίου ηπειρωτικού κράτους μέχρι την ρωμαϊκή κατάκτηση . Στην περίοδο της φραγκοκρατίας η Χειμάρρα έπεσε στα χέρια των Βενετών.
Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης οι κάτοικοί της διεξήγαν σκληρούς αγώνες κατά των Τούρκων. Το 1518 ο αρνησίθρησκος Χειμαρριώτης Λιάζ-πασάς κατάφερε να πείσει τους πατριώτες του να δεχθούν την κυριαρχία των Τούρκων έναντι μεγάλων ανταλλαγμάτων με οικονομικά προνόμια, τα οποία αργότερα οι Τούρκοι αφαίρεσαν. Και ακολούθησαν τότε, και σε συνέχεια, από τους κάτοικους της πόλης και τα περίχωρα, μια σειρά εξεγέρσεις και επαναστάσεις εναντίον των Τούρκων και των Αλβανών.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι οθωμανικές αρχές έδωσαν στους Χειμαρραίους μια σειρά προνόμια, όπως να οπλοφορούν, ακόμα και όταν οι καπεταναίοι τους επισκέπτονταν τον εκπρόσωπο του Σουλτάνου στα Ιωάννινα, να μη πληρώνουν φόρους και τελωνειακούς δασμούς, να εκπροσωπούνταν στην Κωνσταντινούπολη με δικό της αντιπρόσωπο που είχε το προνόμιο της προσωπικής ακροάσεως προς την Υψηλή Πύλη. Όμως ήταν υποχρεωμένοι να συμμετείχαν στις οθωμανικές εκστρατείες.
Το 1775 περιόδευσε στην περιοχή της Χειμάρρας ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ίδρυσε σχολείο, ενώ το 1821 τμήμα Χειμαρριωτών, με επικεφαλής τον στρατηγό Σπύρο Μήλιο συμμετείχε στις ένοπλες συγκρούσεις κατά των Τούρκων στο Μεσολόγγι και Φάληρο.
Στο Καμπαναριό της εκκλησίας των Αγίων Πάντων στη Χειμάρα, τελέστηκε η δοξολογία της απελευθέρωσης το 1912.
Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, στις 5 Νοεμβρίου 1912, ο ταγματάρχης Σπύρος Σπυρομήλιος αποβιβάστηκε στην περιοχή με μικρή δύναμη Χειμαρριωτών και Κρητών εθελοντών, χωρίς να συναντήσει αρχικά ιδιαίτερη αντίσταση. Η περιοχή παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Ελληνικού Στρατού σ’ όλη τη διάρκεια των Πολέμων και τον Φεβρουάριον του 1914, κήρυξε την αυτονομία της, αντιδρώντας στην απόφαση των μεγάλων δυνάμεων για την ένταξή της στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.
Την 28 Φεβρουαρίου προχώρησε στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου, με επικεφαλής τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο. Τον Ιούλιο 1914 συγκλήθηκε Πανηπειρωτική Διάσκεψη στο Δέλβινο, για να επικυρωθούν οι όροι του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας από τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους.
Οι εκπρόσωποι της Χειμάρρας, παρ’ όλες τις πιέσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης για αποδοχή του Πρωτοκόλλου για αυτονομία εντός της αλβανικής επικράτειας, αποχώρησαν ζητωκραυγάζοντας υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα..
Οι Χειμαρριώτες διατήρησαν κατά διαστήματα τοπική αυτονομία μέχρι το 1922. Υπό αλβανική διοίκηση, οι κάτοικοι της Χειμάρρας εξεγέρθηκαν αρχικά το 1924, απαιτώντας να τους δοθούν τα προνόμια που κατείχαν από την εποχή της Τουρκοκρατίας πριν την ενσωμάτωση στην Αλβανία. Εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες ακολούθησαν επίσης το 1927 και το 1932, οι οποίες καταπνίγηκαν από τον βασιλιά Ζώγκου..
Τα Χριστούγεννα του 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε για Τρίτη φορά στη Χειμάρρα και αναγκάστηκε να αποσυρθεί μετά την γερμανική επέμβαση κατά της Ελλάδας.
Ενώ, αρχικά η περιοχή υπαγόταν στην αναγνωρισμένη μειονοτική ζώνη από τις αλβανικές αρχές, το 1945 εξαιρέθηκε από αυτήν, ως αποτέλεσμα να κλείσουν τα ελληνικά σχολεία.
Το 2006 επαναλειτούργησε ελληνικό σχολείο (υπό μορφή δίγλωσσου ιδιωτικού) μετά από 61 χρόνια, στο οποίο έχει απονεμηθεί και τιμητική διάκριση από το ελληνικό υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων.
Η σύντομη αυτή ιστορία της Χειμάρρας αποδεικνύει την ελληνικότητά της.
Όμως υπάρχει και μια άλλη εκδοχή της ιστορίας, π.χ. από την ιστοσελίδα του τωρινού Δήμου της Χειμάρρας, προσπαθεί και θέλει να δείξει την Αλβανικότητα της περιοχής.
Στην πραγματικότητα η πλειοψηφία των Χειμαρριωτών σήμερα ομολογούν την Ελληνική τους εθνικότητα.
Και βάση των σύγχρονων ορισμών και αρχών για την εθνικότητα του ατόμου και του συνόλου, είναι ο αυτοπροσδιορισμός, με την ελεύθερη βούληση του καθενός, η οποία πρέπει να γίνεται αποδεχτή από τις κρατικές αρχές, γεγονός που δε συμβαίνει στην Αλβανία και αυτό αποδείχτηκε στην περίπτωση της απογραφής του πληθυσμού που δεν το επέτρεψε, διότι δεν το είχε καθόλου στο ερωτηματολόγιο.
Τώρα έρχεται ο νόμος για την τοπική μεταρρύθμιση που ενώνει την περιοχή αυτή με Αλβανικές καθαρές περιοχές σε ένα δήμο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τίποτε από όλα που σχετίζονται με την ιστορία και την παράδοση, με τη βούληση και τα πραγματικά ζωτικά συμφέροντα των πολιτών αυτής της περιοχής, απλώς και μόνον να εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα και ατόμων στον κύκλο του πρωθυπουργού και να αλλοιώνει την ελληνικότητα της περιοχής στην αληθινή πραγματικότητα που υπάρχει. Αυτά όλα, αποτελούν ένα μεγάλο κακό που πρέπει να αποτραπεί και να μη εφαρμοστεί.
Είναι στα χέρια των Χειμαρριωτών και των πολιτικών σχημάτων που τους εκφράζουν.
Πρέπει να πούμε εδώ πως η επίδραση της Ελληνικής Κυβέρνησης στο το ζήτημα της Χειμάρρας είναι ασήμαντη και σχεδόν μηδενική, πράγμα που φάνηκε, και πρόσφατα, στη συνάντηση του Σαμαρά με τον Ράμα, όπου ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις του Αλβανού πρωθυπουργού.
Για την Ομόνοια και το ΚΕΑΔ δεν κάνουμε κανένα σχόλιο, γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Θεωρώ πως, προς το παρόν, για το πρόβλημα της Χειμάρρας, το δημοψήφισμα είναι το κατάλληλο μέσο για την καλύτερη λύση .
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΑΡΙΑΔΗΣ,
15/09/2014.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών