Αρχές της δεκαετίας του 1990.. Το κύμα φυγής από την Αλβανία υποχρεώνει την Ελλάδα να κινητοποιηθεί και να αναπτύξει μέσα σε χρόνο ρεκόρ ένα δίχτυ αλληλεγγύης και βοήθειας.
Στον Κατσικά ετοιμάζονται εγκαταστάσεις για την υποδοχή χιλιάδων ταλαιπωρημένων.. Τα τολ, μετατρέπονται σε σπίτια για οικογένειες, σε καταφύγιο για ανήμπορους και ταλαιπωρημένους.
Η τοπική κοινωνία είναι η πρώτη που σπεύδει να βοηθήσει.
Εικοσιπέντε χρόνια μετά...
Περίπου η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται.
Δίπλα ακριβώς στα τολ, στο χώρο του παλιού στρατιωτικού αεροδρομίου, ξεκίνησαν οι εργασίες για τη λειτουργία του Κέντρου Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών.
Σε μία έκταση πενήντα στρεμμάτων θα στηθούν εφτακόσιες περίπου σκηνές, για να βρουν καταφύγιο όσοι έρχονται κυνηγημένοι από τον τόπο τους.
Ο στρατός προχωρά την διαμόρφωση του χώρου, ο οποίος όμως απαιτεί σημαντικές υποδομές, όπως ύδρευση και αποχέτευση, για να μπορέσει να γίνει στοιχειωδώς ανθρώπινος.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά..
«Οι συνθήκες σήμερα στον τόπο μας είναι εντελώς διαφορετικές», λέει ο πρόεδρος της δημοτικής ενότητας Κατσικάς Δημήτρης Μπούτσης, που θυμάται ακόμη τα γεγονότα του ενενήντα.
«Τότε ήταν άλλη η οικονομική κατάσταση. Τους φιλοξενήσαμε, τους αγκαλιάσαμε. Πολλοί βρήκαν δουλειά εδώ. Έμειναν, έφτιαξαν σπίτια, έχουν οικογένειες..»
Όμως και τώρα, σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, συμπληρώνει «υπάρχει αγάπη, αλληλεγγύη και κατανόηση. Όλα κυλούν ήρεμα και οι κάτοικοι περιμένουν να συγκεντρώσουν ρούχα και τρόφιμα για να βοηθήσουν».
epiruspost
Στον Κατσικά ετοιμάζονται εγκαταστάσεις για την υποδοχή χιλιάδων ταλαιπωρημένων.. Τα τολ, μετατρέπονται σε σπίτια για οικογένειες, σε καταφύγιο για ανήμπορους και ταλαιπωρημένους.
Η τοπική κοινωνία είναι η πρώτη που σπεύδει να βοηθήσει.
Εικοσιπέντε χρόνια μετά...
Περίπου η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται.
Δίπλα ακριβώς στα τολ, στο χώρο του παλιού στρατιωτικού αεροδρομίου, ξεκίνησαν οι εργασίες για τη λειτουργία του Κέντρου Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών.
Σε μία έκταση πενήντα στρεμμάτων θα στηθούν εφτακόσιες περίπου σκηνές, για να βρουν καταφύγιο όσοι έρχονται κυνηγημένοι από τον τόπο τους.
Ο στρατός προχωρά την διαμόρφωση του χώρου, ο οποίος όμως απαιτεί σημαντικές υποδομές, όπως ύδρευση και αποχέτευση, για να μπορέσει να γίνει στοιχειωδώς ανθρώπινος.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά..
«Οι συνθήκες σήμερα στον τόπο μας είναι εντελώς διαφορετικές», λέει ο πρόεδρος της δημοτικής ενότητας Κατσικάς Δημήτρης Μπούτσης, που θυμάται ακόμη τα γεγονότα του ενενήντα.
«Τότε ήταν άλλη η οικονομική κατάσταση. Τους φιλοξενήσαμε, τους αγκαλιάσαμε. Πολλοί βρήκαν δουλειά εδώ. Έμειναν, έφτιαξαν σπίτια, έχουν οικογένειες..»
Όμως και τώρα, σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, συμπληρώνει «υπάρχει αγάπη, αλληλεγγύη και κατανόηση. Όλα κυλούν ήρεμα και οι κάτοικοι περιμένουν να συγκεντρώσουν ρούχα και τρόφιμα για να βοηθήσουν».
epiruspost
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών