Γιατί ο Βαγγέλη Τάβος φαγώθηκε να διώξει άρον-άρον τον Γκάρο από τη θέση του διεθυντή

Βιάστηκε λοιπόν ο βουλευτής Τάβος, μέσω τρίτου «έμπιστου» προσώπου να μηνήσει στον Κώστα Γκάρο πως ο ίδιος ουδέ μία σχέση έχει με την αποπομπή του από τη θέση του Διευθυντή και πως αυτός ως έντιμος άνθρωπος και άξιος πολίτικος ουδέ ποτέ θα μπορούσε να έχει δάχτυλο σε μια τέτοια βρωμερή υπόθεση.

Και καλά ρε Βαγγέλη, ας πούμε πως τα πράγματα είναι έτσι όπως τα λες: γιατί δεν έπαιρνες ο ίδιος τον Κώστα να τα πείτε;! Τι χρειάζονταν ο μεσάζοντας μεταξύ δυο παλιών φίλων;!
Προσωπικά πίστευα από την πρώτη στιγμή και τώρα είμαι εκατό τις εκατό σίγουρος πως όντως δεν είχε δάκτυλο ο Γκιέλης σε όλη αυτή την ιστορία. Εδώ έχει δίκιο, διότι έχει ολόκληρο το χέρι και όχι μόνο ένα δάχτυλο.

Αυτή η Ταβεïκή φιλοσοφία είναι παλιά και γνωστή σε μένα, για να μην πω πως κατά κάποιον τρόπο εγώ σου την δίδαξα πρώτος. Απλώς εσύ, για λόγους που δεν είναι στο χέρι σου, έμεινες στο ενενήντα έξι και δεν μπόρεσες εξελιχθείς και να τελειοποιήσεις την τεχνική.

Δεν λες ψέματα, αλλά κρύβεις τη μισή αλήθεια κι έτσι τη γλυτώνεις, τα πλήθη σε χειροκροτούν εκστασιασμένα από τη φοβερή λογική και πυγμή του πολιτικού σου λόγου. Αυτό όντως Βαγγέλη πιάνει στις διαδηλώσεις, στα μίτινγκ και στα κομματικά ακροατήρια, όταν όμως το χρησιμοποιείς και σε κατ’ ιδίαν επικοινωνία υπάρχει πρόβλημα διότι είναι σαν να θέλεις να πλύνεις τα σκατά κατουρώντας τα.

Η αλήθεια είναι πως εκείνα τα χρόνια, όταν κι εγώ πάλευα για την πολιτική καταξίωση της αριστεράς και κατά συρροή και του Βαγγέλη, άλλες ελπίδες είχαμε, άλλα σχέδια κάναμε και άλλα ονειρευόμασταν.

Πίστευα κι εγώ όπως πολλοί άλλοι πως το νεαρό της ηλικίας του θα τον βοηθούσε ώστε μετά από λίγα χρόνια θα ωρίμαζε, θα μελετούσε, θα εντρυφούσε πάνω στην επιστήμη της πολιτικής και θα γινόταν κάποιος ρε παιδί μου, κάτι το αξιόλογο. Είχαμε υπολογίσει όμως χωρίς τον ξενοδόχο και αντ’ αυτού έχουμε το σημερινό φαινόμενο. Ο Νγκιέλης μας, αντί να γίνει Βαγγέλης με κεφάλαιο Βήτα, προτίμησε να χάσει και το Νι, να επιστρέψει στις ρίζες του και να καταλήξει σε Γκιέλης, κόκορας, κατά το κακό βαλκανικό πρότυπο της πολιτικής του εξευτελισμού και της μιζέριας. Αυτό του αρέσει: να ‘ναι ο κεχαγιάς της περιοχής, να κόβει και να ράβει με τα δικά του μετρά και σταθμά, να βοηθάει και να στηρίζει τους «δικούς του», να κυνηγάει ανελέητα όποιον δεν πάει με τα νερά και τα πιστεύω του.

Αυτό είναι το μπόι του ανδρός και πιο πέρα δεν πάει όσο και να το τεντώσεις.
Είναι λυπηρό, θλιβερό, αποκαρδιωτικό αλλά είναι ταυτοχρόνως και η πικρή αλήθεια. Αυτός είναι σήμερα ο Γκιέλης.

Ο διορισμός του Κώστα του Γκάρου σε μια θέση Διευθυντή δεν ήταν στα σχέδια του Βαγγελάκη. Όχι γιατί τη θέση εκείνη την κατείχε κάποιος φίλος του. Μην τα πιστεύετε αυτά, ο Γκιέλης δεν έχει τέτοιες ευαισθησίες, αυτά τα συναισθήματα είναι για μας τους «μαλάκες» τους «ποιητές» και όχι για τους σκληροτράχηλους πολίτικους που γνέθουν με τα στιβαρά τους χέρια τις μοίρες του τόπου και του κοσμάκη.

Εάν είναι να κινδυνεύει το συμφέρον του, ο βουλευτής Τάβος έχει αποδείξει περίτρανα πως δεν χαμπαριάζει για φίλους, συγγενείς και αλλά τέτοια κουραφέξαλα.

Το βουλευτιλίκι, η εξουσία η αυθαίρετη δύναμη που πηγάζει εξ αυτών, είναι αυτά που διεγείρουν τα ένστικτα του Μέγα Πολιτικού από το Γιωργουτσάτες της Βορείου Ηπείρου.

Απλώς, ο άνθρωπος που είχε διοριστεί στη θέση αυτή, παρ’ ότι, τυπικά, έπαιζε το σοσιαλιστή, έρεπε προς το ταβεïκο για άλλους λόγους ασχέτους με την πολιτική. Άρα δεν αποτελούσε ούτε εμπόδιο ούτε κίνδυνο για το Γκιέλη μας.

Ο διορισμός του Γκάρου όμως, σε ένα τέτοιο πόστο, χαλούσε τα σχέδια του Κεχαγιά της Δερόπολης, Πωγωνίου και Περίχωρων. Και η εξήγηση είναι απλή. Ο Γκάρος δεν φαινόταν διατεθειμένος να μπει στο μαντρί του Βαγγέλη και αυτό το γνώριζε καλά ο βουλευταράκος μας. Το όνομά του και η ιστορία τις οικογένειάς του δεν του επέτρεπαν να γίνει τσιράκι στο ταβεïκο όπως πολλοί άλλοι.
Άσε που υπήρχε και ο άλλος κίνδυνος. Να ξεκινούσε ο Γκάρος και οι πέριξ αυτού έναν αγώνα για την ανασυγκρότηση του κατακερματισμένου σοσιαλιστικού ιστού, που αφού τον έκανε το Βαγγελάκη βουλευτή και μετά δεν τον χρειαζόταν πια, τον πέταξε στα σκουπίδια.

Αυτό κι αν ήταν φόβος! Όποιος ξέρει το Γκιέλη όπως τον γνωρίζω εγώ, καταλαβαίνει τη λέω. Το «παιδί του λαού», ο λαοπρόβλητος ηγέτης του ελληνισμού, έπαψε να χαμογελάει. Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Και ο Βουλευτής μετατράπηκε ξανά σε Γκιέλη. Ψυχρός, αδίστακτος, αγνώμων, ανιστόρητος, αυτός, το ανθρωπάκι που διαολόστελνε, αστράφτε και βρόνταγε, κεραυνοβολούσε Ντούλε και Ξέρα όταν έδιωχναν από τη δουλειά Έλληνες και διόριζαν στη θέση τους Αλβανούς, έβγαλε διάπλατα τη γλώσσα, έγλυψε με ευχαρίστηση ότι είχε φτύσει και ξεράσει όλα αυτά τα χρόνια και έλαβε τη μεγάλη απόφαση. Να καρατομήσει το γιο του Θωμά Γκάρου πριν γίνει αργά. Με κάθε μέσο με κάθε τρόπο και μηχανορραφία, (αυτό ας το μεταφράσει κάποιος στον ηγέτη). Και επειδή, όπως όλοι οι λαμπροί πολιτικοί του είδους, όταν λένε κάτι το κάνουν και πράξη, το σχεδίασε και το ‘κανε. Τόσο απλά.

Και για να καταλάβετε πόσο βλαξ ήμουν μέχρι τότες: Εάν μου το ‘λέγε κάποιος ότι ο Τάβος θα εκδιώξει το γιο του Θωμά από τη δουλειά, θα είχαμε γίνει βίδες. Τέτοιο μέγεθος, τέτοια μαεστρία είχε η υποκρισία του όταν ζούσε ο Θωμά Γκάρος, που είχα κι εγώ πεισθεί πως ήταν ειλικρινής σεβασμός και εκτίμηση στο πρόσωπό του.

Και, άκου τώρα τι θα πω ο αθεόφοβος: «Ευτυχώς» που δεν ζει ο αδελφός μου διότι και να γλύτωνε τότε θα το ‘χει πάθει τώρα το εγκεφαλικό.

Αυτά τα ολίγα είχα να σας πω και έπεται συνέχεια για τα κατορθώματα του ηγέτη μας.

Αχ! Παρ’ ολίγο να το ξεχάσω. Άσχετο άλλα καλό.

Μια μέρα, τα παλιά τα χρόνια, εκεί κατά το ογδόντα πέντε και βάλε, στο κλιούπι, στο Γιωργουτσάτι είχα κάτσει με τον καλό μου φίλο τον αείμνηστο Τίλη Νίνη και πίναμε από ένα ποτήρι. Περνάει ο Πίπη Ντέτσικας, φίλος και αυτός και λέει πειράζοντας εμένα.
- Γκάρο, κοτζάμ σκηνοθέτης εσύ και κάθεσαι τα πίνεις με το γύφτο;
- Μας ενώνει η τέχνη, - λέω εγώ. Έλα κάτσε!

Και αφού γέμισε και ο Πίπης το ποτήρι λέει ο Τίλης το νόστιμο.
- Εγώ είμαι «δηλωμένος» με ξέρει όλος ο ντουνιάς. Τι να κάμεις με τους γύφτους που την κρύβουν τη γυφτιά τους. Όταν βγούνε αυτοί μπροστά τότε θα με θυμηθείτε…

Εγώ σε θυμήθηκα καλέ μου φίλε ο Θεός να σε Συγχωράει εις στους αιώνες των αιώνων!
Δες τι σου είναι κάτι αδήλωτα γυφτάκια.

Και για να είμαι ειλικρινείς μην παρεξηγηθώ. Το γεγονός αυτό με τον Τίλη δεν έχει να κάνει με τα πολύχρωμα σακάκια και παντελόνια που φοράει τώρα τελευταία ο ακατανόμαστος. Αυτό είναι θέμα μόδας, το καταλαβαίνω και εγώ, δεν είμαι τόσο οπισθοδρομικός.
Η γυφτιά μαυρίζει μέσα, στην ψυχή του ανθρώπου.


Αχιλλέας Γκάρος
Ιωάννινα, 05 Ιουνίου 2016