H Πατρίδα μας ! Μια χούφτα κόκαλα σε σκελετούς γερόντων που κρύβουν τα μάτια τους
για να μη τους διαβάσουν …οι άλλοι το φόβο.
Η Πατρίδα μας ζει ακόμα στην ορμήνια του Αγίου Κοσμά,
Στήνει γύρω γύρω στον περίβολο των χωριών σταυρούς !!!
Να τη φυλάξουν, όπως τότε, από τους αντίχριστους. (Όταν,
οι Αλί πασάδες έκαναν την Πατρίδα δικό τους τσιφλίκι.)
Να φυλάξουν την παγωμένη ελπίδα
στα απλωμένα μάρμαρα, εκεί στα νεκροταφεία,
όπου κείτονται χαρούμενοι οι νεκροί, επειδή
η Πατρίδα δεν πέθανε όταν ήταν εκείνοι ζωντανοί…!!
Οι ελάχιστοι νέοι στην Πατρίδα μας, σαν υγρό σε φιάλη
Φτιάχνουν το ανάστημά της στα μέτρα που θέλουν οι άλλοι
Στην πατρίδα μας, τα μετρημένα βορειοηπειρωτόπουλα,
οι μικρότεροι όμηροι στην ιστορία,
αντιστέκονται στον γενιτσαρισμό.
Ψάχνουν να φυτέψουν στην ψυχή τους ένα ριζάρι αντοχής
ένα στήριγμα για να ξεθαρρέψει το χαμόγελο της ελπίδας.
Η Πατρίδα μας, ιστορία γενόμενη με στόματα πληγών
Ανοιγμένα από χέρια με νταμάρια τριχιές,
των δήμιων θηλές. Δεν μιλούν,
μόνο στάζουν αίμα, δάκρυ, πόνο, καημό, αγανάκτηση
Προσπαθούν να αποστάξουν το δηλητήριο της προδοσίας,
Χωρίς να δείξουν με το δάχτυλο τους προδότες.
Τα μελτέμια κάνουν λάδι για να κρατήσει αναμμένο
Το αιώνιο καντήλι της Πατρίδας.
Σφίγγουν τα χείλη για να κρύψουν την μητρική εγκατάλειψη.
Βογκούν απελπισμένα μήπως φοβηθούν οι μεγάλοι
Και την Πατρίδα δε σβήσουν εντελώς από το χάρτη.
Και νιώθουν να τρέμει το φυλλοκάρδι σαν θωρούν
τα τέκνα της Πατρίδας
σε ζεστούς καναπέδες εκεί στα ξένα
αναζητώντας το επόμενο ρούχο για το νέο πανηγύρι,
Και λένε, τι ειρωνεία ,
σαν εκείνα φωνάζουν μπροστά στο γυαλί
Ζήτω η Πατρίδα, ζήτω η μικρή Αδερφή!!
Λένε ότι η ποίηση λέει πολύ περισσότερα από τον πεζό λόγο, όπως λένε ότι ο πόνος σε κάνει ποιητή. Εγώ δεν είμαι ποιητής και δεν ξέρω τι από τα δύο με οδήγησαν να γράψω στίχους…
Το γεγονός όμως ότι νιώθω πως δεν τα είπα όλα στους στίχους με αναγκάζει να δώσω κι άλλες εξηγήσεις.
Χθες ακούσαμε το εθνικιστικό παραλήρημα του Σαλί Μπερίσια, αρχιτέκτονα του επεισοδίου της Επισκοπής, για την υπόθεση Κατσίφα. Ξεκάθαρο το μήνυμα. Η αλβανική πλευρά εισήλθε στο εσωτερικό της σε νέα φάση ανθελληνικού ανταγωνισμού. Που σημαίνει ταυτόχρονα ότι ελέγχει πλήρως το παιχνίδι, όπως το 1993, 94, 95, 97 98,99 κλπ Θα τα υποφέρει όλα η κοινότητα των Βορειοηπειρωτών στην Αλβανία (όχι βέβαια στην Ελλάδα). Συνεπώς, κακώς η Αθήνα αναζητάει διόδους κατευνασμού των πνευμάτων.
Από την άλλη αυτό δεν είναι πρακτικά εφικτό, διότι οι κόκκινες γραμμές που βάζουν τα Τίρανα είναι η άρνηση των ιστορικών γεγονότων και ιστορικών κεκτημένων του Ελληνισμού στην Αλβανία, μέχρι μάλιστα την άρνηση του όρου Βόρειος Ήπειρος, (το οποίο έχει μετατρέψει σε μέσο φοβίας κατά των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών) κάτι το οποίο όμως είναι αδύνατο να συμβεί, παρά τις προσπάθειες ανόητων πολιτικών στην Αθήνα.
Ωστόσο, ξεκινώντας από τα προηγούμενα παρόμοια γεγονότα και αναλύσεις συμπεραίνεται εύκολα ότι τον ελληνικό Βορειοηπειρωτικό πατριωτισμό (εθνικισμό) ή ελέγχουν και υποκινούν, ή μετέχουν και πληροφορούν, ή χειραγωγούν άτομα που δεν υπηρετούν αυτό που δήθεν πρεσβεύουν. Επί αυτού, αν προσέξουμε καλά, ο δήθεν αγώνας των ατόμων αυτών, μάλιστα σε ρόλο εμπνευστή και ηγέτη, δεν έχει ένα ξεκάθαρο όραμα, δεν έχει δηλώσει στόχους, δεν κινείται βάση συγκεκριμένης στρατηγικής. (Τουλάχιστον δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα κάτι) Πρόκειται για έναν αυθόρμητο χείμαρρο στο άφεγγο, με πάτημα απλώς τα ιστορικά δίκαια, διόλου επικαιροποιημένα, άρα ξεπερασμένα, του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Το γεγονός ως φαίνεται γλιστράει ή σε παρεξήγηση, ή σε προβοκάτσια.
Προσέχουμε την ίδια την υπόθεση Κατσίφα. Ο ηρωισμός του δεν συνδέεται, έστω και μετά θανάτου, με κάποιο υψηλό στόχο, που απόχτησε οπαδούς τουλάχιστον μετά θανάτου, διότι όσο ήταν ζωντανός τον είχαν εγκαταλείψει και καρφώσει. Απεναντίας......>>>>Διαβάστε τη συνέχεια<<<<<
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών