μια σπιθαμή τόπος και μια χούφτα άνθρωποι
έξω από τη μνήμη του κόσμου.
Η Ιστορία πέρασε κι απ’ εδώ.
Σαν τεράστιο ζώο πέρασε η Ιστορία κι απ’ εδώ.
Μας πάτησε βαριά στο στήθος.
Τότε ήταν
που κόπηκε ακόμη μια χορδή στη λύρα του Ομήρου.
Είναι πικρή η ζωή εδώ.
Κι ο θάνατος ακόμη πιο πικρός. Πάντως να ξέρετε
δεν μένουμε έξω από την πόρτα του κόσμου
να ζητιανέψουμε λίγη πατρίδα.
Οι πατησιές της Ιστορίας στάζουν αίμα.
Τρεις γενιές τώρα το μαζεύουμε στη χούφτα μας
ποτίζουμε ένα όνειρο
όπως ποτίζουμε μια λεμονιά στην πέτρινη αυλή μας.
Κι αν καμιά φορά θα χτυπήσομε την πόρτα του κόσμου
δεν είναι που κουραστήκαμε.
Είναι που θέλουμε να κολλήσουμε πάνω της
τη ματωμένη μας παλάμη
έτσι όπως θα σημαδεύαμε με κόκκινο
την πόρτα ενός προδότη.
Ανδρέας Ζαρμπαλάς
Από την ποιητική συλλογή «101 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΤΟΠΟ»
ΤΟ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ...ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ.ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΦΑΓΑΝ ΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΤΟΥ 14,ΤΟΥ 18,ΤΟΥ 40...ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ''ΜΕΣΑ'',ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΑΓΝΑΝΤΕΥΑΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΠ ΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΔΟΥΛΗΣ,ΛΕΓΑΝ ΤΟ ΣΥΝΟΡΟ ΣΕΝΤΟΝΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠ ΑΥΤΟ.ΤΩΝ ΤΥΧΕΡΩΝ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ. Όλη η ιστορία μας σε λίγους στοίχους...
ΑπάντησηΔιαγραφή