Γράφει ο Παναγιώτης Μπάρκας
ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ
Φίλη μου, καθηγήτρια στη Μαριούπολη, όταν της είπα ότι πρέπει να εγκαταλείψει την πόλη, λόγω της σκληρότητας του πολέμου, μου απάντησε ψύχραιμα και με αποφασιστικότητα. «Προτιμάω να χάσω τη ζωή μου παρά να εγκαταλείψω το σπίτι μου» (!!!) (Έχω μέρες χωρίς καμιά επικοινωνία μαζί της και εύχομαι να είναι καλά μαζί με την οικογένειά της, το οικείο περιβάλλον της της και όλους τους ομογενείς και γενικώς αμάχους!) Επίσης, στη χώρα της γίνεται ο πιο εξοντωτικός πόλεμος. Φεύγουν πολλοί, αλλά και πολλοί γυρίζουν για να σώσουν τον τόπο τους, την συλλογική εθνική αξιοπρέπεια! (Αυτοί, όμως, είναι ορισμοί που δεν αγγίζουν την κοινότητά μας).
ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΧΘΡΟ
Ανέφερα αυτά τα παραδείγματα για να επισημάνω κάτι πολύ σημαντικό. Την οργή με την οποία οι δικοί μας ομογενείς, οι Έλληνες της Αλβανίας, 33 χρόνια τώρα εγκαταλείπουν τον τόπο μας, τα σπίτια τους, τις ρίζες μας και φεύγουν στο ανώνυμο πλήθος στην Ελλάδα. Με τόση μανία!! Το πράττουν γιατί έχουμε βαθύ έλλειμα αγάπης για τον τόπο μας. Να παραμείνεις στον τόπο σου, να αγωνιστείς γι΄ αυτόν, να διαπρέψεις μαζί του, χρειάζεται βαθιά αγάπη για τον τόπο μας, με σύνεση και καρδιά! Είναι το αίσθημα που κάνει εύκολη κάθε θυσία, που δίνει νόημα στη ζωή.
Δυστυχώς! Η φυγή μας δηλώνει μίσος για τον τόπο μας. Επιβεβαιώνει, όλους όσους μας θέλουν εδώ κουβαλημένους, χωρίς ρίζες. Ρηχούς!
Δεν νομίζω να γνώρισε η οικουμένη άλλη φυλή, σαν τη δική μας, να φωνάζει «δεν θέλουμε να ξέρουμε για τον τόπο μας!» «μη βάζετε πέτρα πανωτή!» «πουλήστε τα όλα!» «Προτιμούμε να κοιμούμαστε νηστικοί στην Αθήνα, παρά να γυρίσουμε στον τόπο μας!» Τα ερείπια του μίσους για τον τόπο μας φαίνονται περισσότερο στο χρόνο, όσο αραιώνονται οι υπερήλικοί μας, που αποφάσισαν να έχουν τουλάχιστον έναν τάφο στον τόπο μας. (Θα πρέπει να τους σεβόμαστε ιδιαίτερα διότι με εκείνο το ποταπό επίδομα, ανανέωσαν τα σπίτια μας, τα νοικοκυριά τους, έδωσαν στον τόπο μας όψη ζωής. Αλλά το έκοψαν κι αυτό. Ή γιατί φοβήθηκαν γιατί έπαιρνε ανάσες ζωής ο τόπος μας, ή γιατί σκέφτηκαν ότι θα μείνουν έτοιμα για άλλους….!)
Στην ουσία οι σημερινοί Βορειοηπειρώτες δεν αποτελούμε μια ιστορική κοινοτική γενιά. Διότι αρνούμαστε τα πατρώα εδάφη, την ιστορία, τις παραδόσεις. Διότι σφραγίζουμε και δηλώνουμε με ελεύθερη βούληση ότι αδιαφορούμε και σκοτώνουμε τον μέλλον μας και της πατρίδας!! Συνεπώς, έτσι εξηγείται που δεν αποτελούμε μια συνεκτική κοινότητα, αλλά όχλο. Διότι ο όχλος, δεν νοιάζεται ούτε για τον τόπο του, ούτε για την ιστορία, ούτε για τον μέλλον του, πάρα μόνο να ζει καλά εφήμερα!!!
ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΔΑΧΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Και αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία του τόπου μας!
Καταστράφηκε ολοσχερώς δεκάδες φορές. Και άλλες τόσες γεννήθηκε μεγαλόπρεπα από τις στάχτες. Γεννήθηκε διότι υπήρχε η μεγάλη αγάπη για τον τόπο μας. Αυτή η αγάπη έκανε περισσότερους από 9 Ρωμαίους και Βυζαντινούς αυτοκράτορες να επενδύσουν σ΄αυτόν τον τόπο! Γιατί είχε να προσφέρει πολιτισμό, αντρεία, αυταπάρνηση, αγάπη. Το μαρτυρούν οι δεκάδες λαμπρές πόλεις μας που κείτονται κάτω από το χώμα, κάτω από το βάρβαρο βηματισμό της φυγής μας. Δεν είναι αλήθεια αυτό που ξεστομίζει «η γενιά μας», ότι ο τόπος μας είναι φτωχός, δεν έχουμε τι να κάνουμε εδώ. Φτωχοί και πάμφτωχοι είμαστε εμείς και η άρνηση της αξιοπρέπειας αυτού του τόπου, μας κάνει τιποτένιους, άθλιους!
Έτσι εξηγείται, που οι φυγάδες, από κοινού τρεις γενιές, δεν κατάφεραν να αποτελέσουν στον Ελλαδισμό όπου πήγαν, έναν ιστό, μια δική τους ιδιαίτερη ταυτότητα, έστω στο ελάχιστο των Μικρασιατών, των Ποντίων. Αλλά ο καθένας επιδιώκει την εξασφάλιση της επιβίωσης, αναζητώντας τον ελλαδίτη πολιτικό και «αναδεικνύοντας αξίες» βρίζοντας τους άλλους ομογενείς.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ…!
Η εγκατάλειψη του εδώ Ελληνισμού, συνέβη στο όνομα της αγάπης για τον Ελλαδισμό. Είναι αληθές ότι τα 50 χρόνια κομμουνισμού αποστείρωσαν κάθε βάθος εθνικής αυτογνωσίας. Αδικαιολόγητοι και απαρηγόρητοι, διότι τρεις δεκαετίες τώρα δεν καταβάλλεται καμιά προσπάθεια. Απεναντίας βολεύει στη φυγή. Απαλλάσσει από συλλογικές και εθνικές ευθύνες! (Το μέλλον ιδιαίτερα μουντό, όχι διότι η Πατρίδα άδειασε, αλλά διότι αυτό το άμορφο σύνολο Βορειοηπειρωτών δεν μπορεί να εμπεδώσει σταγόνα αγάπη για την πατρίδα στα παιδιά και τα εγγόνια τους) Έμειναν σαν το χαλίκι στην ποταμιά που περιμένει το νερό για να γυαλίσει στο ήλιο.
Το εναπομείναν εθνικό πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο δεν τους επέτρεπε περιθώρια και δυνατότητα συνοχής, οραματισμού, ενότητας, διεκδίκησης. Η όλη αγάπη για τον τόπο τους εκδηλώθηκε, δυστυχώς, σε μανία καταστροφής κάθε αξίας που δημιούργησε και επί 50 χρόνια σκοταδισμού. (Ανεξαρτήτως που ακόμα και σήμερα ζούμε με τις υποδομές που οικοδομήθηκαν την εποχή εκείνη, ενώ στα 33 χρόνια μεταπολίτευσης δεν καταφέραμε να χτίσουμε τίποτε σημαντικό και καταντήσαμε η πιο φτωχή κοινότητα σε όλη την Αλβανία.) Στην καθεστωτική μας νοοτροπία δώσαμε θάρρος στην αμορφωσιά, στην αλαζονεία, στον εγωισμό και στο κάρφωμα ο ένας του άλλου. Έτσι υιοθετήσαμε τη δημοκρατία, για να πολεμούμε τον εαυτόν μας. Ανίκανοι να παράγουμε αξίες, επιδοθήκαμε στην εξουδετέρωση κάθε αξίας και προσπάθειας δημιουργίας νέας.
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΠΟΙ ΜΑΣ … ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ
Παραδώσαμε κάθε εξουσία και αξιοπρέπεια στον πολιτικό Ελλαδισμό και επιτρέψαμε τον αλβανικό έλεγχο της κοινότητάς μας, μέχρι το μεδούλι.
30 χρόνια στην Ελλάδα σερνόμαστε στις ουρές έξω από τα γραφεία του Ελλαδισμού, για ελεύθερη επικοινωνία με τον εθνικό κορμό και αξιοπρεπή διάβαση στα σύνορα, για κάποιο επίδομα επιβίωσης, για ισότιμη ιατρική περίθαλψη, για εθνική σύνταξη, για… και ακόμα δεν καταφέραμε να αποχτήσουμε ένα καθιερωμένο στάτους στις σχέσεις με την Ελλάδα. Πότε είμαστε αλλοδαποί, πότε διασπορά, πότε ομογενείς και ποτέ αυτό που είμαστε γηγενείς !!! Για να φτάσουμε στο σημείο, να πεθαίνουμε στα σύνορα διότι η σωτηρία της ζωής μας «αποτελούσε ενδεχόμενο κίνδυνο» για τη ζωή των Ελλαδιτών Και καμιά διαμαρτυρία από μας.
30 χρονιά καμιά σοβαρή επένδυση από «τον εθνικό κορμό» παρά μόνο γελιόμαστε με τρίμματα με την απαίτηση να λέμε βαθιά υποκλινόμενοι «ευχαριστώ για το πολύτιμο ενδιαφέρον της μάνα Πατρίδας!!» (Εδώ ισχύει και η λογική της μαύρης τρύπας)
Θα πρέπει να είχαμε πρότυπα σχολεία. Συνεχιζόμενο εφοδιασμό με ηλεκτρικό ρεύμα, οδικό δίχτυο, πόσιμο νερό σε κάθε σπίτι και κήπο, βιώσιμες βιοτεχνίες και γεωργικές παραγωγές απαλλαγμένες από τις διακρίσεις των αλβανικών κρατικών δομών. Τουρισμό, προβολή του πολιτισμού μας. Θα πρέπει να είμασταν η αναπτυγμένη κοινότητα στην αλβανική επικράτεια, η εμπροσθοφυλακή στην επικράτειά της ως τμήμα της Ευρωπαϊκής ΄Ένωσης.
Είμαστε δυστυχώς σε κατάσταση που σύντομα δε θα υπάρξει ανθρώπινη παρουσία για να συγυρίσει την ταφόπετρά μας.
21 Μαρτίου 2022
Διαβάστε ακόμη:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών