Γράφει ο Παναγιώτης Μπάρκας
Μη νομίσετε ότι θα αναζητήσω κάποια απευθείας, άμεση, χτυπητή και επίκαιρη σχέση ανάμεσα στις εμπόλεμες εξελίξεις που βιώνει ο Ελληνισμός στην Μαριούπολη με τον Ελληνισμό στην Αλβανία, ή κάπου αλλού, έστω και στην Κύπρο.
Την σχέση αυτή θέλω να εξετάσω στο πλαίσιο της διαχρονικής λογικής στην «εθνική» πολιτική του κράτους των Ελλήνων, του Ελλαδισμού. Δλδ στο συσχετισμό ανάμεσα στον Ελληνισμό, ως συνιστώσα οικουμενικότητας και ανωτερότητας, ασφαλώς από αρχαιοτάτους χρόνους, εκδηλώνοντας διαρκώς τις δύο όψεις του. Τον Ελληνισμό ως οικουμενική ιδέα και τους άμεσους φορείς του. Επικράτησε ανά τους αιώνες, αδιαφορώντας για κρατικά όρια (νιώθει εγκλωβισμένος σ΄αυτά), εκδηλώνοντας ανωτερότητα, αυτάρκεια ανεξαρτησία. Αποτέλεσε τους πυλώνες του Ευρωπαϊκού Ουμασμού, Αναγέννησης και διαφωτισμού και, κατά τον ΧΙΧ ανέλαβε πρωτοποριακή δράση, σε Δύση και ανατολή για την αναμόρφωση του κόσμου της νέας τάξης πραγμάτων, σε οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο. Αυτοπροσδιορίζεται ως Ελληνισμός και οι φορείς του, Έλληνες, διατηρώντας ανά τους αιώνες βιώσιμες ισχυρές κοινότητες γηγενών Ελλήνων, ή αποτελώντας το ζωντανό και ενεργό υπόστρωμα άλλων λαών. Σφραγίζοντας γενικώς μια πραγματικότητα ότι τους ισχυρούς φτιάχνουν η αφοσιωμένη εξυπηρέτηση υψηλών στοχασμών, ιδεών, οραμάτων και όχι η εξυπηρέτηση ποταπών συμφερόντων.
Από την άλλη είναι ο Ελλαδισμός που εκπροσωπείται από «πολιτικούς» στο σύγχρονο αθηναϊκό κράτος. Στα 200 χρόνια περίπου του βίου του, οι πολιτικοί του δεν κατάφεραν να συμβάλλουν σε τίποτε ουσιαστικό υπέρ του Ελληνισμού. Απεναντίας, αξιοποίησαν αυτόν για τα πολιτικά τους οφέλη, τα οποία προκύπτουν σε τελική ανάλυση προσωπικά. Σε τέτοιο σημείο σκαρφάλωσε αυτή η εκμετάλλευση του Ελληνισμού από τον Ελλαδισμό, που όσες φορές ο δεύτερος, ο Ελλαδισμός, ως Πολιτεία, είχε ανάγκη την ενίσχυση της κρατικής του γεωγραφικής επικράτειας, αμολούσε κομμάτια από τη γεωγραφική οντότητα και οικουμενικότητα του Ελληνισμού. Ή, συχνά, όπως στο πρόσφατο παρελθόν και το παρόν, η λαιμαργία εφήμερων και πεζών συμφερόντων του Ελλαδισμού, (εκπροσώπων και μηχανισμών του), που αντιβαίνουν τη φύση του Ελληνισμού, αλλά αναπτύσσονται στο όνομά του, προκαλούν στο εφάμιλλο περιβάλλον γειτονικών λαών ανθελληνικές αντιδράσεις τις συνέπειες των οποίων πληρώνει ο Ελληνισμός. (Θυμηθείτε πόσο ακριβά πλήρωσε ο Ελληνισμός στη Χερσόνησο του Αίμου, την προσπάθεια των Φαναριωτών για να επιβληθούν στα εθνικά κινήματα των τοπικών λαών με το θρησκευτικό ορθόδοξο δόγμα μέσω φθαρμένων στα διαπλεκόμενα και αυθαιρεσίες εκπροσώπων του κύκλου τους).
Συνεπώς και δυστυχώς, διαχρονικά και ειδικά σήμερα ο Ελλάδισμός δεν κατάφερε να δει και να αξιοποιήσει αυτές τις οικουμενικές ιδιαιτερότητες του Ελληνισμού. Δεν μπόρεσε, τουλάχιστον, να τις αξιοποιήσει ως γεωπολιτικές ψηφίδες και γεωστρατηγικά αντίβαρα. Αλλά, τα αντιμετώπισε ως βαρίδια του Ελλαδισμού, από τα οποία έπρεπε να απαλλαγεί, ή να τα αξιοποιήσει ως ανταλλάξιμα μέσα, ή ακόμα για καθαρά εσωτερικούς πολιτικούς λόγους, όπως ψηφοθηρικούς…!
Υπάρχουν ωστόσο, δύο κατηγορίες στις απώλειες σε βάρος του Ελληνισμού, υπό γεωγραφική ή κοινοτική οντότητα. (Η ιδέα του οικουμενικού Ελληνισμού έχει παραμείνει απλώς ιστορική συνιστώσα)
Η απώλεια ως τραγικό τέλος, όπως στη σύγχρονη ιστορία ο Ελληνισμός στην Κωνσταντινούπολη, στη Μικρά Ασία, στην Κύπρο και τώρα στη Μαριούπολη και εκείνη του αργού θανάτου, όπως οι Πόντιοι, οι Βορειοηπειρώτες…!
ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΣΜΟΥ
Η ιστορική μνήμη, από τότε, την μακρινή δεκαετία του 1820, με τη γνωστή άρνηση του Μαυροκορδάτου και της τότε ελληνικής πολιτείας να ανταποκριθούν στο αίτημα του κορυφαίου λόγιου και διαφωτιστή Αθανάσιου Ψαλίδα για την απελευθέρωση της Ηπείρου, ως κορυφαίο εθνικό γεγονός, μας διδάσκει ότι στον Ελλαδισμό επικρατεί η ψύχωση της παραμέλησης και εγκατάλειψης της Ηπείρου, κυρίως του Βόρειου Τμήματος. Για το Βόρειο Τμήμα θα ακολουθήσουν και άλλες πικρές ιστορικές μνήμες, όπως η επανάσταση του Λυκουρσιού, 1878, το αυτονομιακό κίνημα 1914, οι πολιτικές ζυμώσεις στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος, 1920-30, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, (Συνέδριο της Ειρήνης), οι δηλώσεις στον ΟΗΕ 1971, σε βάρος του εδώ Ελληνισμού , ως αντάλλαγμα για την αποκατάσταση των διακρατικών σχέσεων κλπ. Και να σκεφτείς ότι, αν σήμερα ο Ελλαδισμός μας κατηγορεί για φτώχεια, είναι διότι, όλα τα πλούτη και αξίες μας, γρόσια, γράμματα, άρματα, τα δώσαμε για να απελευθερωθεί, ορθοποδήσει και διαπρέψει ο Ελλαδισμός, ο οποίος σήμερα αρνείται επίμονα να ανοίξει και εφαρμόσει έστω και μία διαθήκη των δικών μας εθνικών ευεργετών για την ιδιαίτερη πατρίδα τους!
Η απουσία από την επίσημη τράπεζα της Αθήνας ενός σχεδίου για την αντιμετώπιση του Ελληνισμού την επόμενη της ανατροπής του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία, 1990, έδειξε από την μία ότι η Αθήνα είχε ηρεμήσει (με την έννοια της απαλλαγής) για την τύχη του εγκλωβισμένου και απομυζημένου εδώ Ελληνισμού. Από την άλλη η 32χρονη περίοδο μεταπολίτευσης στην Αλβανία έδειξε ότι η Αθήνα ακολούθησε την ίδια ιστορική ταχτική έναντι του εδώ Ελληνισμού.
Επανάληψη μέχρι σαρκασμού της ρητορικής ότι βρίσκεται στο πλευρό των Βορειοηπειρωτών. Την ίδια στιγμή οι ουσιαστικές ενέργειες της Αθήνας επιβεβαιώνουν ότι αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εθνικής κοινότητας του Ελληνισμού. Είτε μέσω επιβολής των δικών της ηγετικών επιλογών. (Δυστυχώς, η ανάγκη για την επικράτηση των οποίων ενθάρρυνε τον αυταρχισμό, τον στραγγαλισμό των δημοκρατικών αρχών, τροφοδοτούσε το κλίμα διάσπασης και αντιπαράθεσης.) Είτε, έλεγχο μέσω σχηματισμού ελεγχόμενων πολλαπλών θεσμών. (100 συλλόγους έχει γεννήσει ο κατάθλιος Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός, αλλά δεν μπορούν σε τίποτε να βρουν κοινή γλώσσα, να ενωθούν. Η κάθε ηγεσία τους αναζητεί να τα έχει καλά με την πολιτική για να επωφεληθεί προσωπικά, ταχτική που κακώς ακολουθεί τώρα και ο κάθε Βορειοηπειρώτης.)
Δυστυχώς για την Αθήνα, εκ΄του αποτελέσματος βεβαιώνεται ότι τον έλεγχο της εκπροσώπησης του Ελληνισμού στην Αλβανία, η Αθήνα πετυχαίνει μέσω ανθρώπων που υποδεικνύουν τα Τίρανα. Για την επικράτησή τους ωστόσο, η Αθήνα κάνει παραχωρήσεις σε βασικά εθνικά δικαιώματα. Κραυγαλέα περίπτωση η συγκεκριμένη ηγεσία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ-ΚΕΑΔ. Τη συγκεκριμένη ηγεσία, χρεώνεται το εθνικό ολέθριο του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Γι΄αυτό και καταψηφίζει 20 χρόνια στη σειρά από το σύνολο του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Όμως στηρίζεται με κάθε κόστος από την Αθήνα. Τα δύο πολιτικά κέντρα, ανεξαρτήτως από τα διαφορετικά κίνητρα και θέσεις ενώνονταν στο κοινό αποτέλεσμα. Στην απονεύρωση, την αποδυνάμωση και την εξασθένιση της κοινότητας του του εδώ Ελληνισμού.
19 Μαρτίου 2022
Διαβάστε ακόμη:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών