Το δικό μου στεφάνι για το ΟΧΙ των ηρώων!

Γράφει ο Παναγιώτης Μπάρκας

Χρόνια πολλά το ΌΧΙ!

Αυτή είναι η επίκαιρη σημερινή ευχή! Σήμερα όμως η ευχή αυτή είχε πολύ την εικόνα της ρουτίνας που κουράζει και σκοτώνει. Οπότε έκρυβε και την πραγματικότητα της ευχής που μοιάζει να λέει : Να γιορτάζουμε ακόμα για πολλά χρόνια το ΌΧΙ!!! (Γιατί εγκυμονεί κινδύνους κάποια στιγμή να το λησμονήσουμε !!!)
Το ΌΧΙ ! Πρόκειται για γεγονός που στέκει πάνω από όλα τα εθνικά χαρακτηριστικά . Τα λόγια, ακόμα και της τόσο πλούσιας μητρικής μας γλώσσας αδυνατούν να το αποδώσουν. Η στροσιά των οστών των ηρώων του Έπους του 40 δεν έδεσαν απλώς τις όλες τις θυσίες στην μακρόχρονη ιστορία του Γένους, αλλά σφυρηλάτησε την εθνική μας ταυτότητα και ενέπνευσαν την σύγχρονη αναγέννησή του.

Εδώ ακριβώς εστιάζεται και ο μεγάλος κίνδυνος. Μετά από ολόκληρα 80 χρόνια θυμηθήκαμε να βρούμε τα σκόρπια στα φαράγγια των αλβανικών βουνών οστά τους . Θυμηθήκαμε να τους δώσουμε έναν τάφο. Τι πιο ανθρώπινο! (Και ξανά σήμερα ξεχάσαμε κάποιους ανθρώπους που αψηφώντας κάθε δυσκολία και υπερπηδώντας κάθε εμπόδιο, εργάζονται αθόρυβα μέρα νύχτα να εντοπίσουν όσο περισσότερους ήρωες!)
Στην Ελλάδα τιμούν τους ήρωες με τις τρανές επισημότητες, αλλά από μέσα φαίνεται ότι απουσιάζει η καρδιά του Μεγάλου Έπους. Και το χειρότερο, η εθνική μνήμη λίγη σημασία δίνει για τον τόπο που το αίμα των ηρώων έγραψε σπιθαμή την σπιθαμή το έπος του 40!

Ακριβώς εδώ εστιάζεται και ο μεγάλος κίνδυνος. Πριν από λίγα χρόνια οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες κατέκλυζαν την ημέρα αυτή το Βουλιαράτι, τουλάχιστον ως μια προσπάθεια να επιβεβαιώσουν τον Ελληνισμό τους. Σήμερα έδειξαν ότι είχαν λιγοστέψει πολύ και ήταν εκεί όσοι έχουν υποχρεώσεις προς την επίσημη Ελλάδα. Ελάχιστοι και οι Έλληνες συγγενείς και φίλοι των ηρώων που τα τελευταία χρόνια ερχότανε με δεκάδες λεωφορεία! Τους κούρασε αυτή η ρουτίνα, τόσα χρόνια. Τα ίδια και τα ίδια ! Οι επίσημες τελετές δεν κατάφεραν να συμπεριλάβουν και τον πόνο τους. Άλλη παράσταση η επίσημη τελετή και άλλο το δικό τους κομμάτι, το ανθρώπινο με το πραγματικό ενδιαφέρον απότισης τιμής, την πραγματική διάσταση.
Προσωπικά αρνήθηκα να καταθέσω στεφάνι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πίστεψα βαθιά μέσα μου ότι δεν πρέπει να μοιάσω σε εκείνους που με ένα στεφάνι στους ήρωες ζητούν για λόγο τους λίγη δόξα από τη δική τους . Όταν θέλουν να αποχτήσουν περισσότερη ισχύ για να μη αναγνωρίσουν αξίες και έργο στον τόπο μας!

Για το Έπος του 40 εγώ έχω το δικό μου στεφάνι. Το ντοκιμαντέρ που λέει ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες, το οποίο τόσο πολύ ενόχλησε αλβανικούς και λοιπούς κύκλους που κατάφεραν να το κατεβάσουν από το διαδίκτυο. Μάλιστα και από την προσωπική μου ιστοδελίδα. Αλλά και οι δικοί μας βαριούνται να μαθαίνουν κάτι πραγματικό για το Έπος των ηρώων ! Δεν με στενοχωρεί επειδή με τρομάζει!