Του Telnis Skuqi
Το Αργυροκάστρο χτίστηκε από τους Αργυροκόστριτες για τους Αργυροκαστριτες. Πέτρα-πέτρα, γενιά με γενιά. Χτισμένο με αγώνα, ευφυΐα και πάθος. Πρόθυμα, αλλά και πονηρά. Με μια φιλοσοφία που το ξεχώριζε από όλα τα άλλα. Με ανθρώπους που κατάλαβαν την αξία του λόγου και της σιωπής. Στους σοφούς που άκουγαν πολύ και μιλούσαν λίγα.
Και μετά ήρθαν. Το κράτος. Η εξουσία. Οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές. Αυτοί που δεν έχτισαν τίποτα, αλλά αποφάσισαν να κυβερνούν τα πάντα. Κομμουνιστές του παρελθόντος και σοσιαλιστές του σήμερα. Και τα δύο, βασικά τα ίδια. Το ίδιο και στην άσκηση της εξουσίας. Ο τρόπος που βλέπουν την πόλη. Σαν ιδιωτική περιουσία. Σαν λάφυρο.. Σαν μια όμορφη καρτ ποστάλ που εξυπηρετεί την προπαγάνδα τους.
Το Αργυρόκαστρο δεν χτίστηκε για να είναι μέρος του παιχνιδιού τους. Ούτε για να γεμίσουν τις τσέπες μια χούφτα άνθρωποι. Αλλά αυτό ακριβώς κάνουν. Με διαγωνισμούς. Με έργα βιτρίνας. Με καταστροφή και μπετόν.
Οι Αργυροκαστρίτες κάποτε έχτισαν την πόλη. Σήμερα, οι σημερινοί σοσιαλιστές το χρησιμοποιούν για τα συμφέροντά τους. Το αδειάζουν. Το πουλάνε κομμάτι κομμάτι. Τσιμεντώνουν αυτό που πρέπει να προστατευθεί με φανατισμό. Διώχνουν μακριά αυτούς που το αγαπούν. Φέρνουν αυτούς που δεν καταλαβαίνουν. Εισβάλλουν με χρήματα στους θεσμούς, βγάζοντας έξω τους πραγματικούς Αργυροκαστρίτες από την λήψη αποφάσεων. Σκοτώνουν την ταυτότητα της πόλης εκ των έσω.
Οι σοσιαλιστές δήμαρχοι κατά συνέπεια έχουν γίνει οι πιο επικίνδυνοι εκτελεστές του χαρακτήρα της πόλης. Ειδικά ο τελευταίος, που όχι μόνο καταστρέφει τη φιλοσοφία του Αργυροκάστρου, αλλά προωθεί έναν προσωπικό υποψήφιο, καταστρέφοντας ό,τι ακριβότερο στην πόλη: τον χαρακτήρα της.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Δεν είναι σύμπτωση. Δεν θα σταματήσει αν δεν το προστατεύσουν αυτοί που το αγαπούν πραγματικά.
Γιατί το Αργυρόκαστρο ή θα ανήκει στους Αργυροκαστρίτες, ή δεν θα υπάρχει.
Το Αργυροκάστρο χτίστηκε από τους Αργυροκόστριτες για τους Αργυροκαστριτες. Πέτρα-πέτρα, γενιά με γενιά. Χτισμένο με αγώνα, ευφυΐα και πάθος. Πρόθυμα, αλλά και πονηρά. Με μια φιλοσοφία που το ξεχώριζε από όλα τα άλλα. Με ανθρώπους που κατάλαβαν την αξία του λόγου και της σιωπής. Στους σοφούς που άκουγαν πολύ και μιλούσαν λίγα.
Και μετά ήρθαν. Το κράτος. Η εξουσία. Οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές. Αυτοί που δεν έχτισαν τίποτα, αλλά αποφάσισαν να κυβερνούν τα πάντα. Κομμουνιστές του παρελθόντος και σοσιαλιστές του σήμερα. Και τα δύο, βασικά τα ίδια. Το ίδιο και στην άσκηση της εξουσίας. Ο τρόπος που βλέπουν την πόλη. Σαν ιδιωτική περιουσία. Σαν λάφυρο.. Σαν μια όμορφη καρτ ποστάλ που εξυπηρετεί την προπαγάνδα τους.
Το Αργυρόκαστρο δεν χτίστηκε για να είναι μέρος του παιχνιδιού τους. Ούτε για να γεμίσουν τις τσέπες μια χούφτα άνθρωποι. Αλλά αυτό ακριβώς κάνουν. Με διαγωνισμούς. Με έργα βιτρίνας. Με καταστροφή και μπετόν.
Οι Αργυροκαστρίτες κάποτε έχτισαν την πόλη. Σήμερα, οι σημερινοί σοσιαλιστές το χρησιμοποιούν για τα συμφέροντά τους. Το αδειάζουν. Το πουλάνε κομμάτι κομμάτι. Τσιμεντώνουν αυτό που πρέπει να προστατευθεί με φανατισμό. Διώχνουν μακριά αυτούς που το αγαπούν. Φέρνουν αυτούς που δεν καταλαβαίνουν. Εισβάλλουν με χρήματα στους θεσμούς, βγάζοντας έξω τους πραγματικούς Αργυροκαστρίτες από την λήψη αποφάσεων. Σκοτώνουν την ταυτότητα της πόλης εκ των έσω.
Οι σοσιαλιστές δήμαρχοι κατά συνέπεια έχουν γίνει οι πιο επικίνδυνοι εκτελεστές του χαρακτήρα της πόλης. Ειδικά ο τελευταίος, που όχι μόνο καταστρέφει τη φιλοσοφία του Αργυροκάστρου, αλλά προωθεί έναν προσωπικό υποψήφιο, καταστρέφοντας ό,τι ακριβότερο στην πόλη: τον χαρακτήρα της.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Δεν είναι σύμπτωση. Δεν θα σταματήσει αν δεν το προστατεύσουν αυτοί που το αγαπούν πραγματικά.
Γιατί το Αργυρόκαστρο ή θα ανήκει στους Αργυροκαστρίτες, ή δεν θα υπάρχει.
Μετάφραση /apenadi.blogspot.com
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών