Πριν από λίγο καιρό, ο καταξιωμένος ζωγράφος Γιώργος Μήτσης ευχαρίστησε δημόσια τον Δήμο Δρόπολης για την παραχώρηση χώρου στους εικαστικούς δημιουργούς, ώστε να στεγαστούν και να αναδειχθούν τα έργα τους. Πρόκειται αναμφίβολα για μια σημαντική πρωτοβουλία, που δίνει ανάσα στον πολιτισμό της περιοχής. Όμως, όπως εύστοχα επισημαίνει, με δημοσίευσή του, ο ιστορικός Σταύρος Ντάγιος, ο Δήμος έχει την ίδια –αν όχι μεγαλύτερη– υποχρέωση να στραφεί και προς την ιστορική διάσταση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρίσκεται το Εκπαιδευτικό Μουσείο της Βόδριστας, έργο και παρακαταθήκη του αείμνηστου δασκάλου Ιωάννη Ανδρούτσου. Ο Ντάγιος τονίζει πως η ανασύστασή του δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτιστικό εγχείρημα, αλλά ένα καθήκον απέναντι στη μνήμη, στην ταυτότητα και στις επόμενες γενιές.
Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Τα αρχεία, οι κατάλογοι μαθητών, τα τεκμήρια των σχολείων που λειτουργούσαν επί δεκαετίες, χάνονται ανεπιστρεπτί αν δεν περισυλλεχθούν άμεσα. Η πρόταση είναι σαφής: να υπάρξει οργανωμένη προσπάθεια από τον Δήμο ώστε να συγκεντρωθεί το σωζόμενο εκπαιδευτικό υλικό, να φυλαχθεί με επιμέλεια και να αρχίσει η συστηματική αποδελτίωση και καταγραφή του. Έτσι, το Μουσείο θα αποκτήσει έναν διπλό ρόλο: όχι μόνο εκθεσιακό, αλλά και αρχειακό, λειτουργώντας ως ζωντανό εργαστήρι ιστορίας.
Ο ίδιος ο Σταύρος Ντάγιος δηλώνει έτοιμος να προσφέρει εθελοντικά την επιστημονική του γνώση και εμπειρία για να επιβλέψει την όλη διαδικασία. Μια τέτοια πρωτοβουλία, αν υλοποιηθεί, θα αποτελέσει σπουδαία παρακαταθήκη για τους μελετητές του μέλλοντος και ένα σημείο αναφοράς για την πολιτιστική αυτοσυνειδησία της Δρόπολης.
«Αύριο, θα είναι αργά», προειδοποιεί ο ιστορικός. Και πράγματι, η διάσωση της ιστορικής μνήμης δεν μπορεί να περιμένει. Είναι ώρα ο Δήμος να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, τιμώντας όχι μόνο την τέχνη, αλλά και την ίδια την ιστορία του τόπου.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρίσκεται το Εκπαιδευτικό Μουσείο της Βόδριστας, έργο και παρακαταθήκη του αείμνηστου δασκάλου Ιωάννη Ανδρούτσου. Ο Ντάγιος τονίζει πως η ανασύστασή του δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτιστικό εγχείρημα, αλλά ένα καθήκον απέναντι στη μνήμη, στην ταυτότητα και στις επόμενες γενιές.
Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Τα αρχεία, οι κατάλογοι μαθητών, τα τεκμήρια των σχολείων που λειτουργούσαν επί δεκαετίες, χάνονται ανεπιστρεπτί αν δεν περισυλλεχθούν άμεσα. Η πρόταση είναι σαφής: να υπάρξει οργανωμένη προσπάθεια από τον Δήμο ώστε να συγκεντρωθεί το σωζόμενο εκπαιδευτικό υλικό, να φυλαχθεί με επιμέλεια και να αρχίσει η συστηματική αποδελτίωση και καταγραφή του. Έτσι, το Μουσείο θα αποκτήσει έναν διπλό ρόλο: όχι μόνο εκθεσιακό, αλλά και αρχειακό, λειτουργώντας ως ζωντανό εργαστήρι ιστορίας.
Ο ίδιος ο Σταύρος Ντάγιος δηλώνει έτοιμος να προσφέρει εθελοντικά την επιστημονική του γνώση και εμπειρία για να επιβλέψει την όλη διαδικασία. Μια τέτοια πρωτοβουλία, αν υλοποιηθεί, θα αποτελέσει σπουδαία παρακαταθήκη για τους μελετητές του μέλλοντος και ένα σημείο αναφοράς για την πολιτιστική αυτοσυνειδησία της Δρόπολης.
«Αύριο, θα είναι αργά», προειδοποιεί ο ιστορικός. Και πράγματι, η διάσωση της ιστορικής μνήμης δεν μπορεί να περιμένει. Είναι ώρα ο Δήμος να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, τιμώντας όχι μόνο την τέχνη, αλλά και την ίδια την ιστορία του τόπου.
Διαβάστε ακόμη

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών