Ο Σαλί Μπερίσα αξιοποιεί με κάθε τρόπο τη σύγκρουση που έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό της πλειοψηφίας, ανάμεσα στον Έντι Ράμα και τον Εριόν Βελιάι. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη περίπτωση, αφού αν η πλειοψηφία δεν δεχθεί τώρα το μεγάλο πλήγμα, αργότερα θα είναι δυσκολότερο να την πλήξει. Παράδοξο είναι ότι ο ίδιος ο Μπερίσα, άμεσα ή έμμεσα, έχει συμβάλει στη δημιουργία της εξουσίας του Ράμα, με το να γίνει μέρος της επίθεσης στον Βελιάι. Αν το έκανε συνειδητά ή όχι, ο χρόνος θα το δείξει.
Ωστόσο, ο Μπερίσα σφάλλει όταν ισχυρίζεται ότι ο Ράμα φοβάται απλώς το ενδεχόμενο ο Βελιάι να «μιλήσει», να ανοίξει δηλαδή το «κουτί της Πανδώρας» για όσα γνωρίζει σχετικά με τα κυβερνητικά παρασκήνια. Ο Ράμα έχει αποδείξει, όπως στην περίπτωση του Άρμπεν Αχμέταϊ, ότι μπορεί να εξουδετερώσει τέτοιες απειλές είτε με πολιτικά μέσα είτε με μεθόδους πίεσης που αγγίζουν τα όρια της μαφιόζικης πρακτικής. Άρα, η ανησυχία του δεν είναι ο κίνδυνος αποκαλύψεων.
Αυτό που πραγματικά τον προβληματίζει είναι η πολιτική διάσταση της στάσης του Βελιάι. Το αίτημα του δημάρχου να μιλήσει ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου δεν είναι απλή διαδικαστική κίνηση, αλλά μια ευθεία πολιτική πρόκληση. Ο Ράμα είχε ήδη εξασφαλίσει τη δέσμευση των συμβούλων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, παρουσιάζοντάς τους τετελεσμένα. Με αυτόν τον τρόπο έστειλε μήνυμα στον Βελιάι ότι οι «δικοί του άνθρωποι» δεν του ανήκουν πια.
Ο Βελιάι, πιεσμένος πολιτικά και προσωπικά, επιλέγει να απαντήσει. Δεν έχει πολλά να χάσει· όμως το να αρθρώσει δημόσιο λόγο, έστω και αμυντικό, δημιουργεί πολιτικό ρήγμα. Γιατί ο πραγματικός φόβος του Ράμα δεν είναι η ποινική υπεράσπιση του δημάρχου, αλλά η πιθανότητα να γεννηθεί μέσα από αυτήν μια νέα πολιτική αφήγηση.
Εάν αυτή η αφήγηση αποκτήσει διάρκεια και περιεχόμενο, μπορεί να εξελιχθεί σε εσωτερικό ρεύμα, ικανό να σπάσει το μονοπώλιο του Ράμα στην τέταρτη του θητεία. Δεν θα μοιάζει με την οργισμένη αλλά σπασμωδική διάσπαση της LSI το 2004, αλλά με μια οργανωμένη εναλλακτική που μπορεί να προσελκύσει σταδιακά στελέχη και ψηφοφόρους εγκλωβισμένους στο πλαίσιο εξουσίας του Ράμα.
Αυτό είναι το αληθινό «κουτί της Πανδώρας» που μπορεί να ανοίξει ο Εριόν Βελιάι: όχι ο εκβιασμός, αλλά η απειλή μιας νέας πολιτικής δυναμικής.
Ωστόσο, ο Μπερίσα σφάλλει όταν ισχυρίζεται ότι ο Ράμα φοβάται απλώς το ενδεχόμενο ο Βελιάι να «μιλήσει», να ανοίξει δηλαδή το «κουτί της Πανδώρας» για όσα γνωρίζει σχετικά με τα κυβερνητικά παρασκήνια. Ο Ράμα έχει αποδείξει, όπως στην περίπτωση του Άρμπεν Αχμέταϊ, ότι μπορεί να εξουδετερώσει τέτοιες απειλές είτε με πολιτικά μέσα είτε με μεθόδους πίεσης που αγγίζουν τα όρια της μαφιόζικης πρακτικής. Άρα, η ανησυχία του δεν είναι ο κίνδυνος αποκαλύψεων.
Αυτό που πραγματικά τον προβληματίζει είναι η πολιτική διάσταση της στάσης του Βελιάι. Το αίτημα του δημάρχου να μιλήσει ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου δεν είναι απλή διαδικαστική κίνηση, αλλά μια ευθεία πολιτική πρόκληση. Ο Ράμα είχε ήδη εξασφαλίσει τη δέσμευση των συμβούλων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, παρουσιάζοντάς τους τετελεσμένα. Με αυτόν τον τρόπο έστειλε μήνυμα στον Βελιάι ότι οι «δικοί του άνθρωποι» δεν του ανήκουν πια.
Ο Βελιάι, πιεσμένος πολιτικά και προσωπικά, επιλέγει να απαντήσει. Δεν έχει πολλά να χάσει· όμως το να αρθρώσει δημόσιο λόγο, έστω και αμυντικό, δημιουργεί πολιτικό ρήγμα. Γιατί ο πραγματικός φόβος του Ράμα δεν είναι η ποινική υπεράσπιση του δημάρχου, αλλά η πιθανότητα να γεννηθεί μέσα από αυτήν μια νέα πολιτική αφήγηση.
Εάν αυτή η αφήγηση αποκτήσει διάρκεια και περιεχόμενο, μπορεί να εξελιχθεί σε εσωτερικό ρεύμα, ικανό να σπάσει το μονοπώλιο του Ράμα στην τέταρτη του θητεία. Δεν θα μοιάζει με την οργισμένη αλλά σπασμωδική διάσπαση της LSI το 2004, αλλά με μια οργανωμένη εναλλακτική που μπορεί να προσελκύσει σταδιακά στελέχη και ψηφοφόρους εγκλωβισμένους στο πλαίσιο εξουσίας του Ράμα.
Αυτό είναι το αληθινό «κουτί της Πανδώρας» που μπορεί να ανοίξει ο Εριόν Βελιάι: όχι ο εκβιασμός, αλλά η απειλή μιας νέας πολιτικής δυναμικής.
Διαβάστε ακόμη

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών