Η λίστα είναι μακρά και ενδεικτική. Από την Ογκέρτα Μαναστιρλίου, που πέρασε από το υπουργείο Υγείας και σήμερα κρατά το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας, μέχρι τον Πίρο Βένγκου, πρώην επικεφαλής του λιμανιού του Δυρραχίου και νυν υπουργό Άμυνας, το μοτίβο είναι το ίδιο: άνθρωποι που ανήλθαν χάρη στη στήριξη του Ράμα, σήμερα βρίσκονται στο μικροσκόπιο είτε της κοινωνίας είτε της Δικαιοσύνης. Το ίδιο ισχύει για την Όλτα Τζάσκα, τη Μιρέλα Κουμπάρο, τη Φρίντα Κρίφτσα και πολλούς άλλους, που άλλοτε κατείχαν νευραλγικές θέσεις και τώρα περιμένουν τη σειρά τους να λογοδοτήσουν.
Κάποιοι έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωποι με το SPAK, άλλοι με χειροπέδες, ενώ για τους υπόλοιπους η σκιά της έρευνας βαραίνει απειλητικά. Η κοινή γνώμη βλέπει έναν πρωθυπουργό που χρησιμοποιεί συνεργάτες σαν αναλώσιμα υλικά: τους προβάλλει, τους αφήνει να υπογράψουν, τους στέλνει στην «αρένα» και, όταν έρθει η ώρα, τους εγκαταλείπει. Ο ίδιος όμως διατηρεί προσεκτικά την εικόνα του αλώβητου ηγέτη, του ανθρώπου που δεν γνώριζε, που δεν ευθύνεται.
Αυτό δεν είναι μόνο πολιτική τακτική· είναι η ουσία μιας εξουσίας που έχει αποξενωθεί από τη λογοδοσία. Το «πολιτικό σφαγείο» που περιγράφεται δεν είναι υπερβολή: είναι η πραγματικότητα μιας χώρας όπου οι θεσμοί έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς συγκάλυψης, και οι πολιτικοί λειτουργούν ως θυσίες σε μια αέναη τελετή διάσωσης του πρωθυπουργού.
Όμως η κοινωνία δεν μπορεί να παραμένει θεατής. Η Αλβανία πληρώνει ακριβά το τίμημα: αποδυναμωμένοι θεσμοί, απαξιωμένη πολιτική ζωή, διεφθαρμένη διοίκηση. Και όσο η λίστα των «θυσιών» μεγαλώνει, τόσο φανερώνεται ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα που περιμένουν τη σειρά τους, αλλά το σύστημα που τα γεννά και τα θυσιάζει. Κι αυτό το σύστημα έχει όνομα: Έντι Ράμα.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών