Σάββατο (11.10.2025). Ομιχλώδες πρωινό και περνώντας μέσα στα στενά της Κλεισούρας φτάσαμε στην Πρεμετή, όπου θα συναντούσαμε την υπόλοιπη ομάδα.
Από κει ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το Άνω Καλούδη. Μια πανέμορφη οδική διαδρομή που σε ανταμείβει με τις ομορφιές της φύσης. Όμως, το βασικότερο αξιοθέατο σε κάθε τόπο είναι οι άνθρωποι του. Πριν καν φτάσουμε, κάναμε στάση στην «πασαρέλα» για να καλημερίσουμε έναν κτηνοτρόφο πάνω στο γαϊδούρι του. Εύθυμος, με χιούμορ και καλή διάθεση, μας μίλησε για λίγο, ανταλλάξαμε πέντε κουβέντες κι ύστερα συνεχίσαμε…
Το Άνω Καλούδη πρόσφατα προστέθηκε στο οδικό δίκτυο και ο χωματόδρομος μας ανάγκασε να αφήσουμε τα αυτοκίνητα μας στα πρώτα σπίτια του χωριού. Όσο ετοιμαζόμασταν είχαμε την τύχη να καλημερίσουμε ακόμη κάποιους από τους μόνιμους ηλικιωμένους κατοίκους. Εργατικοί και όμορφοι, με το χαμόγελο και την αυθεντία τους… γεμάτη ζωή και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε οτιδήποτε χρειαζόμασταν πριν τραβήξουν για το δάσος.
Εμείς πήραμε τον χρόνο μας γιατί η μέρα μας θα ήταν μεγάλη ορειβατικά και ξεκινήσαμε μετά την αναμνηστική φωτογραφία μας.
Μπήκαμε σε ένα μονοπάτι σχεδόν καλντερίμι, και βγήκαμε στην απάνω γειτονιά.
Έρημη, με τα σπίτια να στέκονται εκεί αμυνόμενα στο χρόνο και ανυπεράσπιστα.
Περιβόλια παρατημένα, με τα δέντρα τους γεμάτα καρπούς που πέφτουν χάμω και χάνονται κάτω από τα φθινοπωρινά φύλλα.
Γευτήκαμε λοτούς, τα ρόδια έχουν σκάσει πάνω στη ροδιά και τα λίγα καρύδια σάπιζαν στο έδαφος. Πήραμε μερικά και περνώντας δίπλα από ένα γιδομαντρί, συνεχίσαμε την ανηφόρα.
Μια ανάβαση που ξεκίνησε στα 300 μέτρα υψόμετρο και θα τελείωνε στα 2486. Στη ψηλότερη κορυφή της Νεμέρτσικας. Θα περνούσε μέσα από όλες τις υψομετρικές ζώνες του δάσους, με τελευταία αυτή των ελάτων και θα κατάληγε στα αλπικά λιβάδια. Εκεί που ξεκαλοκαιριάζουν οι λίγοι αυθεντικοί ποιμένες που απέμειναν πιστοί στην τέχνη της κτηνοτροφίας.
Περπατήσαμε για ώρες μέσα στα σκληρά λιβάδια, της πέτρας και της μοναξιάς. Περάσαμε από ανήλια και προσήλια, σάρες και βράχους ώσπου να βγούμε στο διάσελο. Από κει αγναντέψαμε το Πωγώνι μας. Απέναντι μας ο δρόμος του Χλωμού, σαν φίδι που ανέβαινε προς το Μπουρέτο και πιο δίπλα η Τσάτιστα, με το Μαυρόγερο να είναι χαμένο ανάμεσα τους.
Στα πόδια μας, μια ξυλόσομπα να καπνίζει, πρόδιδε τους Σχωριάδες.
Από το διάσελο συνεχίσαμε προς την ανεμοδαρμένη κορυφή Παπίγκη. Μέσα στα σύννεφα που άρχισαν να πλακώνουν την κορυφογραμμή και σε έναν αέρα που μύριζε φθινοπώρο. Συμπτυχθήκαμε, κινούμενοι κοντά ο ένας στον άλλον, ελπίζοντας να ανοίξει λίγο ο ουρανός για να απολαύσουμε τη θέα. Δεν έγινε, αλλά αποκαλύφθηκαν για λίγο στα καζάνια της.
Δέος!
Όσοι μπορέσαμε κάτσαμε να χαζεύουμε χωρίς να μιλάμε το πελώριο άνοιγμα που σε ρουφάει στο βάθος του.
Μείναμε σιωπηλοί, ο καθένας να το κοιτά με τον τρόπο του.
Την αναμνηστική φωτογραφία στην κορυφή της Νεμέρτσικας την περιμέναμε καιρό και έγινε πράξη, παρέα με την ομάδα μας.
Η επιστροφή ξεκίνησε με στάση για φαγητό και ανάκτηση δυνάμεων. Λίγο χαμηλότερα, βγαίνοντας από τα σύννεφα, λιαζόμασταν στον απογευματινό ήλιο. Τότε, η Νεμέρτσικα μάς χάρισε ένα άλλο θέαμα με τα παιχνίδια των σύννεφων που ανάβλυζαν μέσα από τα καζάνια της.
Χαθήκαμε στις κουβέντες και καθυστερήσαμε αρκετά. Ξέραμε κατά βάθος όλοι μας πως έχουμε βγει έξω από κάθε προβλεπόμενο χρονικό όριο.
Το σκοτάδι μας τύλιξε αθόρυβα και πονηρά όταν μπροστά μας είχαμε αρκετά χιλιόμετρα. Φορέσαμε τους φακούς μας και με τη συνοχή της ομάδας μας χαρήκαμε και αυτή την πρόκληση.
Φτάσαμε πίσω έπειτα από σχεδόν 15 ώρες.
Κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι.
Ευγνώμων και ανυπόμονοι για το αυριανό μας πρόγραμμα με ιστορικό-τουριστικό και εννοείται ορειβατικό ενδιαφέρον.
Δείτε τις φωτογραφίες στο Barutas Brothers Photography
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών