Η γλώσσα του κάθε λαού είναι πλούτος, είναι το κυριότερο στοιχείο του εθνικού του προσδιορισμού.
Ως Έλληνες έχουμε πολλούς λόγους για να είμαστε υπερήφανοι για τη γλώσσα μας. Είναι από τις αρχαιότερες γλώσσες που γράφονται, είναι μία γλώσσα που τροφοδότησε πολλές άλλες, είναι η γλώσσα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ευαγγελίου. Στοιχεία που δεν αφορούν μόνο την δική μας αλλά και την Παγκόσμια Ιστορία.
Είναι μία γλώσσα που σε γενικές γραμμές σεβάστηκε και το αλβανικό κράτος και την κοινωνία που ζούμε. Χωρίς βέβαια να λείπουν και οι εξαιρέσεις από κάποια άτομα που εκφράζουν το μίσος τους με διαφόρους τρόπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μουντζουρωμένες πινακίδες των δρόμων στην περιοχή της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Ως κοινωνία και πολιτεία, έχουμε χρέος να απομονώσουμε αυτά τα αρνητικά φαινόμενα.
Το Αλβανικό κράτος ψήφισε το 2017, Νόμο για τις Μειονότητες, ο οποίος στο άρθρο 15, προβλέπει τη χρήση της μητρικής μας γλώσσας. Υπάρχει όμως μία σημαντική εκκρεμότητα με τους Εφαρμοστικούς Νόμους που πρέπει να ψηφιστούν. Ο νόμος 96/2017 που προανέφερα είναι νόμος πλαίσιο όπου στην ουσία σήμερα δεν έχει πρακτική εφαρμογή, αλλά αποτελεί τη βάση για όλους τους Εφαρμοστικούς Νόμους. Είναι ένα θέμα που ως μειονοτικός βουλευτής με απασχολεί και το παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ελπίζω πως σύντομα θα έρθει προς ψήφιση στη βουλή.
Κλείνω το σύντομο κείμενο μου, με κάτι που είπε η τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας Έλεν Κέλερ:
«Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού.»
Νίκος Κούρης
Βουλευτής στην Περιφέρεια Αυλώνας
Διαβάστε ακόμη:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών