Η Διάσκεψη ανέδειξε την ανάγκη για μακροπεριφερειακά έργα υψηλής προστιθέμενης αξίας, τονίζοντας ότι η γεωγραφία από μόνη της δεν φτάνει. Χρειάζεται υποδομή, στρατηγικός σχεδιασμός και δέσμευση.
Η Ήπειρος ως γέφυρα και ευκαιρία
Η Ήπειρος – ιστορικά και γεωγραφικά κομβικό σημείο – αναδείχθηκε ως περιοχή με δυνατότητες να παίξει ηγετικό ρόλο στη σύνδεση της Ελλάδας με τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες. Όμως, αυτή η προοπτική, όπως φάνηκε καθαρά, δεν είναι δεδομένη.
Ο Κροάτης εκπρόσωπος, περιγράφοντας το προσωπικό του ταξίδι δύο ημερών με δύο αεροπορικές πτήσεις για να φτάσει στα Ιωάννινα, έκανε την κατάσταση πιο απτή από οποιοδήποτε θεωρητικό επιχείρημα: χωρίς υποδομές, η συνεργασία μένει στα λόγια.
Το παρελθόν δείχνει τον δρόμο – και τα κενά του παρόντος
Η ιστορική αναφορά του Κροάτη αξιωματούχου στην εποχή της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου υπενθύμισε ότι πριν από δύο χιλιετίες υπήρχαν πιο αποτελεσματικές ναυτικές διασυνδέσεις από ό,τι σήμερα. Οι πόλεις-λιμάνια όπως η Πάτρα, η Ηγουμενίτσα, η Κέρκυρα, το Δυρράχιο, το Σπλιτ και η Τεργέστη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απομονωμένες μεταξύ τους.
Η μεταφορική διασύνδεση — οδική, σιδηροδρομική και θαλάσσια — δεν είναι απλώς υποδομή· είναι προϋπόθεση για την οικονομική σύγκλιση, την τουριστική ανάπτυξη, τη διατήρηση του γεωστρατηγικού ρόλου της περιοχής και, τελικά, για την πραγματική ευρωπαϊκή ένταξη των Βαλκανίων.
Με τα πόδια πιο γρήγορα;
Το εύστοχο, αν και χιουμοριστικό, σχόλιο του Νικήτα Κακλαμάνη – «με τα πόδια θα είχατε έρθει πιο γρήγορα» – ίσως συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την πρόκληση που αντιμετωπίζει η περιοχή. Η καλή πρόθεση υπάρχει, το πολιτικό πλαίσιο επίσης. Αυτό που λείπει είναι το πρακτικό υπόβαθρο.
Η Διάσκεψη των Ιωαννίνων μάς υπενθύμισε ότι χωρίς δρόμους, λιμάνια και σιδηροδρόμους, καμία ευρωπαϊκή οικογένεια δεν μπορεί να είναι πραγματικά ενωμένη.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών