Για τον παπά Στράτη, κατά κόσμον Ευστράτιο Συρίγο, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Τον γνώρισε όταν ο Μαζωνάκης ήταν ακόμη ένας νεαρός τραγουδιστής που πάλευε να κάνει το όνομά του γνωστό στις αθηναϊκές πίστες. Πολύ πριν από τη δόξα, τις μεγάλες επιτυχίες και την καθιέρωση.
Τότε ο Ευστράτιος Συρίγος ήταν μουσικός. Το βιολί ήταν η ζωή του. Και ο ίδιος ήταν ο πρώτος βιολιστής του νεαρού Μαζωνάκη. Χρόνια αργότερα, η ζωή τους θα ακολουθούσε διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας θα γινόταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού. Ο άλλος θα άφηνε τις πίστες και θα φορούσε το ράσο, ακολουθώντας τον δρόμο της Εκκλησίας.
Όμως το βιολί έμεινε. Έμεινε σαν ένας αόρατος δεσμός με εκείνα τα χρόνια. Και τώρα, χρόνια μετά, ο παπά Στράτης το πήρε ξανά στα χέρια του.
Όχι για να παίξει σε μια πίστα.
Όχι για να συνοδεύσει έναν τραγουδιστή.
Αλλά για να πει το τελευταίο «αντίο» στον άνθρωπο που είχε γνωρίσει στην αρχή της διαδρομής του.
ΚΑΙ ΕΠΑΙΞΕ «ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ»…
Οι νότες άρχισαν να βγαίνουν από το βιολί. Και το τραγούδι που επέλεξε ήταν το «Μου λείπεις». Αυτή τη φορά, όμως, οι δύο λέξεις δεν ήταν απλώς ένας στίχος.
Ήταν ένα συναίσθημα.
Μια μνήμη.
Ένα τελευταίο αντίο.
Ο παπά Στράτης δεν χρειάστηκε να μιλήσει πολύ. Άφησε το βιολί να μιλήσει για εκείνον. Κάθε νότα έμοιαζε να γυρίζει τον χρόνο πίσω, σε εκείνες τις πρώτες νύχτες στις αθηναϊκές πίστες, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης προσπαθούσε ακόμη να ανοίξει τον δικό του δρόμο στο ελληνικό τραγούδι. Και το όργανο που κάποτε συνόδευε τα πρώτα του βήματα έγινε τώρα το όργανο του αποχαιρετισμού.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΣΤΟ ΡΑΣΟ
Η ιστορία του παπά Στράτη μοιάζει σαν να έχει βγει από μια άλλη εποχή. Πριν γίνει ιερέας, είχε ζήσει έντονα τον κόσμο της μουσικής. Ορχήστρες, πρόβες, νυχτερινά κέντρα, τραγουδιστές και αθηναϊκές πίστες ήταν μέρος της καθημερινότητάς του.
Ύστερα ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Άφησε πίσω του τη ζωή του μουσικού και ακολούθησε την Εκκλησία.
Δεν άφησε όμως πίσω του τις αναμνήσεις. Το βιολί παρέμεινε ένα κομμάτι της προσωπικής του ιστορίας. Και ίσως γι' αυτό η επιστροφή του σε αυτό το όργανο για τον αποχαιρετισμό του Μαζωνάκη να είναι τόσο δυνατή. Γιατί με το ίδιο βιολί που κάποτε συνόδευε τον νεαρό Γιώργο στα πρώτα του βήματα, θέλησε τώρα να τον αποχαιρετήσει.
ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΛΩΔΙΑ
Οι δρόμοι τους άλλαξαν. Τα χρόνια πέρασαν. Οι πίστες, τα φώτα και οι μεγάλες επιτυχίες ήρθαν για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Για τον παπά Στράτη ήρθε το ράσο και ένας διαφορετικός δρόμος ζωής. Όμως κάποιες αναμνήσεις δεν σβήνουν. Και εκείνη τη στιγμή, όταν το βιολί ακούστηκε ξανά, ήταν σαν να ενώθηκαν για λίγο το τότε με το τώρα. Ο νεαρός Μαζωνάκης των πρώτων του εμφανίσεων.
Ο μουσικός Ευστράτιος Συρίγος. Και ο παπά Στράτης του σήμερα. Μια ολόκληρη εποχή κλείστηκε μέσα σε λίγες νότες. Και το «Μου λείπεις» απέκτησε ίσως το πιο βαρύ νόημα που θα μπορούσε να έχει.
Δεν ήταν πια ένα τραγούδι. Ήταν το τελευταίο «αντίο» ενός παλιού συνεργάτη, ενός ανθρώπου που είχε σταθεί δίπλα στον Μαζωνάκη όταν όλα ακόμη ξεκινούσαν. Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλα λόγια, ο παπά Στράτης πήρε ξανά το βιολί του. Το πρώτο βιολί της κοινής τους μουσικής ιστορίας.
Και μέσα από τη μελωδία του, είπε στον Γιώργο Μαζωνάκη αυτό που ίσως ήταν αδύνατο να ειπωθεί διαφορετικά: «Μου λείπεις…»
Μια μνήμη.
Ένα τελευταίο αντίο.
Ο παπά Στράτης δεν χρειάστηκε να μιλήσει πολύ. Άφησε το βιολί να μιλήσει για εκείνον. Κάθε νότα έμοιαζε να γυρίζει τον χρόνο πίσω, σε εκείνες τις πρώτες νύχτες στις αθηναϊκές πίστες, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης προσπαθούσε ακόμη να ανοίξει τον δικό του δρόμο στο ελληνικό τραγούδι. Και το όργανο που κάποτε συνόδευε τα πρώτα του βήματα έγινε τώρα το όργανο του αποχαιρετισμού.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΣΤΟ ΡΑΣΟ
Η ιστορία του παπά Στράτη μοιάζει σαν να έχει βγει από μια άλλη εποχή. Πριν γίνει ιερέας, είχε ζήσει έντονα τον κόσμο της μουσικής. Ορχήστρες, πρόβες, νυχτερινά κέντρα, τραγουδιστές και αθηναϊκές πίστες ήταν μέρος της καθημερινότητάς του.
Ύστερα ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Άφησε πίσω του τη ζωή του μουσικού και ακολούθησε την Εκκλησία.
Δεν άφησε όμως πίσω του τις αναμνήσεις. Το βιολί παρέμεινε ένα κομμάτι της προσωπικής του ιστορίας. Και ίσως γι' αυτό η επιστροφή του σε αυτό το όργανο για τον αποχαιρετισμό του Μαζωνάκη να είναι τόσο δυνατή. Γιατί με το ίδιο βιολί που κάποτε συνόδευε τον νεαρό Γιώργο στα πρώτα του βήματα, θέλησε τώρα να τον αποχαιρετήσει.
ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΛΩΔΙΑ
Οι δρόμοι τους άλλαξαν. Τα χρόνια πέρασαν. Οι πίστες, τα φώτα και οι μεγάλες επιτυχίες ήρθαν για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Για τον παπά Στράτη ήρθε το ράσο και ένας διαφορετικός δρόμος ζωής. Όμως κάποιες αναμνήσεις δεν σβήνουν. Και εκείνη τη στιγμή, όταν το βιολί ακούστηκε ξανά, ήταν σαν να ενώθηκαν για λίγο το τότε με το τώρα. Ο νεαρός Μαζωνάκης των πρώτων του εμφανίσεων.
Ο μουσικός Ευστράτιος Συρίγος. Και ο παπά Στράτης του σήμερα. Μια ολόκληρη εποχή κλείστηκε μέσα σε λίγες νότες. Και το «Μου λείπεις» απέκτησε ίσως το πιο βαρύ νόημα που θα μπορούσε να έχει.
Δεν ήταν πια ένα τραγούδι. Ήταν το τελευταίο «αντίο» ενός παλιού συνεργάτη, ενός ανθρώπου που είχε σταθεί δίπλα στον Μαζωνάκη όταν όλα ακόμη ξεκινούσαν. Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλα λόγια, ο παπά Στράτης πήρε ξανά το βιολί του. Το πρώτο βιολί της κοινής τους μουσικής ιστορίας.
Και μέσα από τη μελωδία του, είπε στον Γιώργο Μαζωνάκη αυτό που ίσως ήταν αδύνατο να ειπωθεί διαφορετικά: «Μου λείπεις…»
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών