Λίγα λεπτά αργότερα, ο ουρανός σκοτείνιασε. Από τα αεροπλάνα άρχισαν να πέφτουν βόμβες κατά προσωπικού μέσα στο κέντρο της πόλης. Το ρολόι έδειχνε 9:00 το πρωί. Οι εκρήξεις συγκλόνισαν τα πάντα, σπίτια κατέρρεαν, οι δρόμοι γέμισαν αίμα και συντρίμμια. Μέσα σε μία ώρα, το Άργος μετατράπηκε σε πεδίο θανάτου. Η βομβιστική επίθεση άφησε πίσω της δεκάδες νεκρούς και αναρίθμητους τραυματίες, χωρίς καμία στρατιωτική εξήγηση.
Οι κάτοικοι, πανικόβλητοι, προσπαθούσαν να διασώσουν όσους μπορούσαν μέσα από τα χαλάσματα. Στην πόλη λειτουργούσε τότε μόνο μία ιδιωτική χειρουργική κλινική, του γιατρού Κωνσταντίνου Κεραμίδα, στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας. Μαζί με τη σύζυγό του Αλίκη και μια νοσοκόμα, ο Κεραμίδας έδωσε έναν τιτάνιο αγώνα να περιθάλψει τραυματίες που κατέφθαναν αδιάκοπα. Πολλοί μεταφέρθηκαν και στο κτίριο του Συλλόγου «Δαναός», που οι Γερμανοί είχαν επιτάξει ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Στην οδό Τσώκρη, κοντά στον φούρνο του Καραγιάννη, στήθηκε πρόχειρο γερμανικό χειρουργείο εκστρατείας.
Το αποτέλεσμα της τραγωδίας ήταν ολέθριο. Σύμφωνα με έρευνες, έχουν καταγραφεί τα ονόματα 98 θυμάτων, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά. Οι μαρτυρίες, ωστόσο, κάνουν λόγο για πολύ περισσότερους νεκρούς και τραυματίες. Οι εικόνες που περιγράφουν οι επιζώντες είναι φρικιαστικές: άνθρωποι διαμελισμένοι, σπίτια που φλέγονταν, κραυγές και οδυρμός παντού.
Η επίσημη αιτιολόγηση για το χτύπημα δεν δόθηκε ποτέ. Κάποιοι υποστήριξαν πως στόχος ήταν μια γερμανική φάλαγγα που περνούσε από την πόλη – ισχυρισμός που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Άλλοι μίλησαν για επίθεση στο αεροδρόμιο του Άργους, όμως αυτό βρίσκεται τέσσερα χιλιόμετρα μακριά, πίσω από τον λόφο της Ασπίδας και τον Ίναχο ποταμό, επομένως αποκλείεται να ήταν ο πραγματικός στόχος. Όπως αποκάλυψε αργότερα ο ιστοριοδίφης Βασίλης Δωροβίνης, στο φύλλο πορείας του σμήνους υπήρχε μόνο η ένδειξη «ARGOS» – χωρίς καμία άλλη διευκρίνιση.
Έτσι, η τραγωδία του Άργους έμεινε χωρίς απάντηση και χωρίς συγγνώμη. Οι Σύμμαχοι δεν παραδέχθηκαν ποτέ το λάθος τους, ούτε αναγνώρισαν επισήμως την ευθύνη για τη σφαγή αμάχων. Η τοπική κοινωνία, τραυματισμένη ψυχικά και ιστορικά, προσπαθεί μέχρι σήμερα να διατηρήσει τη μνήμη ζωντανή.
Κάθε χρόνο τελείται ένα μνημόσυνο για τα θύματα, συχνά χωρίς μεγάλη δημοσιότητα. Δεν υπάρχει μνημείο ή έστω μια πλάκα με τα ονόματα των νεκρών, παρότι οι οικογένειες των θυμάτων εξακολουθούν να ζητούν δικαίωση και επίσημη αναγνώριση του εγκλήματος.
Ο βομβαρδισμός του Άργους αποτελεί μια μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου — ένα γεγονός που υπενθυμίζει ότι ο πόλεμος δεν έχει «καλούς» και «κακούς», αλλά μόνο θύματα. Η σιωπή που ακολούθησε την τραγωδία δεν μπορεί να σβήσει τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν άδικα εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό του 1943.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών