Πρεμετή, Κλεισούρα, Δερβιτσάνη και Μουργκάνα
Μπορεί να κοιμηθήκαμε μετά τα μεσάνυχτα, αλλά παραμείνανε πιστοί στο σφιχτό πρόγραμμα μας.
Εγερτήριο λίγο μετά της 6 για πρωινή βόλτα στην πόλη των τριαντάφυλλων, όπως αλλιώς αποκαλείται η Πρεμετή. Την ώρα που ξυπνούσε και η ίδια στους πρόποδες της Νεμέρτσικας, άρχιζε σιγά σιγά να παίρνει ζωή μέσα στην πρωινή δροσιά.
Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση προς τον βράχο της πόλης που στέκει επιβλητικός στις όχθες του Αώου ποταμού, χαρίζοντας μια όμορφη θέα της Πρεμετής και των γύρο λόφων. Ανεβήκαμε την ώρα που οι πρώτες ηλιαχτίδες έλουζαν τις μονοκατοικίες της παλιάς συνοικίας. Στα στενά της οποίας περιηγηθήκαμε βλέποντας την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και τον μεγάλο ναό της Αγίας Παρασκευής. Εκεί θα είχαμε την τύχη να δούμε από μακριά, αλλά όχι τον χρόνο για να μιλήσουμε στο νέο μας Μητροπολίτη κ. Ναθαναήλ, ο οποίος ετοιμαζόταν να τελέσει τη πρωινή Θεία Λειτουργία.
Ύστερα, επιστρέψαμε στα αυτοκίνητα, με την υπόλοιπη ομάδα να είναι έτοιμη για να κατευθυνθούμε στα αιματοβαμμένα στενά της Κλεισούρας. Στο πεδίο όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή της Ελλάδος τα παιδιά. Υπερασπιζόμενα τα ιερά και τα όσια του έθνους και αποκρούοντας τον φασισμό με την ατσάλινη ψυχή τους.
Στη γης που αγκάλιασε τους ήρωες του αλβανικού μετώπου, στο στρατιωτικό κοιμητήριο της Κλεισούρας, κάναμε μια στάση ως φόρο τιμής και υπόκλιση.
Και ανάμεσα στους σταυρούς που στέκουν σε απόλυτη τάξη, κάναμε μια μικρή αναδρομή στα γεγονότα από το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του ‘40, όταν η Ελλάδα είπε το «ΟΧΙ», μέχρι τον Απρίλιο του ’41, τότε που οι Ιταλοί παραδέχτηκαν πως ο ελληνικός βράχος δεν λυγίζει.
Με αφετηρία την Πίνδο, το Καλπάκι και στη συνέχεια στις ιστορικές πόλεις της Κορυτσάς, Αργυρόκαστρο και Άγιοι Σαράντα, Δέλβινο, Χειμάρρα και καταλήγωντας στην ανθρωποφάγο Τρεμπεσίνα, Μπουμπεσι και ύψωμα 731.
Η Τρεμπεσίνα έστεκε πάνω από τα κεφάλια μας. Αφουγκράζονταν σιωπηλή, φέρνοντας προς τα κάτω ένα ελαφρύ αεράκι.
Δεν ήταν δύσκολο να φανταστείς βλέποντας τα βράχια της τους νέους αυτούς, παγωμένους και εξαντλημένους να προχωρούσαν μέσα σε μια κόλαση χιονιού και πυρός. Εκτελώντας το χρέος τους, εκεί που οι άλλοι θα βλέπανε το θάνατο.
Και αποχωρίσαμε σιωπηλά και ευγνώμονες, συνεχίζοντας την διαδρομή για την ιστορική Δερβιτσάνη. Εκεί όπου θα δείχναμε τους ήσυχους κυριακάτικους ρυθμούς της κοινότητας μας όσο θα την ανακαλύπταμε παρέα.
Δεν αφιερώσαμε πολύ χρόνο, αλλά ήταν αρκετός να πάρουμε μια γεύση και να κατευθυνθούμε στους πρόποδες της Μουργκάνας.
Γιατί κάθε βουνό έχει τις δικές του ιστορίες να σου πει…
Και το τοπίο άλλαζε όσο πλησιάζαμε, γινόταν πιο άγριο. Μέσα από μια χαράδρα, ακολουθώντας τον αυτοκινητόδρομο μας έβγαλε στη φωλιασμένη Σωτήρα. Εκεί ετοιμαστήκαμε για να συνεχίσουμε με τα πόδια προς την κορυφή. Μέσα στις ελατοκαλυμμένες πλαγιές της οι ήσυχες απογευματινές ώρες μας γέμιζαν γαλήνη.
Δεν κάναμε πολλές στάσεις, θέλαμε να βγούμε στην κορυφή έχοντας χρόνο να απολαύσουμε την θέα ανάμεσα στα σύνορα.
Και από που να ξεκινήσουμε;
Τα Γιάννενα και να βγούμε πιο ψηλά; Τύμφη και Τζουμέρκα, Τόμαρος και τα Σουλιώτικα Όρη;
Ή μήπως να ξεκινήσουμε από τα δικά μας;
Από την κορυφή της Στουγάρας και κατηφορίζοντας τις πλαγιές του Πλατοβουνίου να βγούμε στο λεκανοπέδιο της Δερόπολης. Ύστερα; Μήπως να ανεβαίναμε ξανά στις κορυφές της Λιούντζης, του Μπουρέτου, με αποκορύφωμα αυτές της Νεμέρτσικας.
Μα ας σταματήσαμε στην δύση του ήλιου πάνω από την Κέρκυρα και τα νερά του Ιονίου. Που όσο χαμήλωνε έβαφε με χρυσοκόκκινο τον ουρανό.
Κάποια στιγμή οι σκιές άρχισαν να μακραίνουν και ήταν ώρα να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.
Νυχτωμένοι φτάσαμε στη Σωτήρα, αλλά μια σκέψη στριφογύριζε στο νου… αυτός ο τόπος δεν είναι απλά πατρίδα, είναι ψυχή!
Δείτε τις φωτογραφίες στο Barutas Brothers Photography
Διαβάστε ακόμη
👉Ακολουθήστε μας στο twitter
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών