«Πεντακόσιες χιλιάδες στους δρόμους;» είπε ατάραχος. «Κανένα πρόβλημα. Εμένα με ψήφισαν οκτακόσιες χιλιάδες.»
Η δήλωση προκάλεσε ενθουσιασμό στους μαθηματικούς, οι οποίοι μέχρι σήμερα πίστευαν ότι η δημοκρατία λειτουργεί με θεσμούς, διάλογο και δικαιώματα. Τώρα ανακάλυψαν ότι λειτουργεί σαν τηλεπαιχνίδι: όποιος έχει τους περισσότερους ψήφους πατάει το κουμπί και οι υπόλοιποι βγαίνουν εκτός παιχνιδιού.
Η δήλωση προκάλεσε ενθουσιασμό στους μαθηματικούς, οι οποίοι μέχρι σήμερα πίστευαν ότι η δημοκρατία λειτουργεί με θεσμούς, διάλογο και δικαιώματα. Τώρα ανακάλυψαν ότι λειτουργεί σαν τηλεπαιχνίδι: όποιος έχει τους περισσότερους ψήφους πατάει το κουμπί και οι υπόλοιποι βγαίνουν εκτός παιχνιδιού.
Πηγές αναφέρουν ότι το επόμενο βήμα είναι η εφαρμογή του συστήματος σε κάθε πτυχή της ζωής. Αν 500.000 πολίτες διαμαρτύρονται για έναν δρόμο, αλλά 800.000 ψήφισαν την κυβέρνηση, ο δρόμος θεωρείται αυτομάτως τέλειος. Αν 500.000 ασθενείς παραπονούνται για τα νοσοκομεία, αλλά 800.000 ψήφισαν το κυβερνών κόμμα, τότε μάλλον φταίνε οι ασθενείς που αρρώστησαν.
Μάλιστα, εξετάζεται και η ίδρυση νέου υπουργείου: του Υπουργείου Αριθμητικής Δικαίωσης. Εκεί κάθε διαμαρτυρία θα περνά πρώτα από κομπιουτεράκι. Αν οι διαμαρτυρόμενοι είναι λιγότεροι από τους ψηφοφόρους της κυβέρνησης, η αίτηση θα απορρίπτεται με την ένδειξη: «Μειοψηφικό συναίσθημα – δοκιμάστε ξανά στις επόμενες εκλογές».
Οι πιο κακοπροαίρετοι ισχυρίζονται ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς η κυριαρχία της πλειοψηφίας, αλλά και ο σεβασμός της διαφωνίας. Ευτυχώς, η νέα θεωρία λύνει αυτό το πρόβλημα. Η διαφωνία επιτρέπεται ελεύθερα, αρκεί να μην ενοχλεί τα ποσοστά.
Έτσι, οι 500.000 στους δρόμους μπορούν να φωνάζουν όσο θέλουν. Απλώς, σύμφωνα με τη νέα πολιτική αριθμητική, ο ήχος τους μετατρέπεται αυτόματα σε... 300.000 ψήφους διαφορά.
Και όπως φαίνεται, όταν οι αριθμοί γίνονται επιχείρημα, η πολιτική μετατρέπεται σε αριθμομηχανή. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες δεν είναι ψηφία — και οι δρόμοι συνήθως θυμίζουν στους κυβερνώντες αυτό που οι εκλογικοί πίνακες συχνά ξεχνούν.
Μάλιστα, εξετάζεται και η ίδρυση νέου υπουργείου: του Υπουργείου Αριθμητικής Δικαίωσης. Εκεί κάθε διαμαρτυρία θα περνά πρώτα από κομπιουτεράκι. Αν οι διαμαρτυρόμενοι είναι λιγότεροι από τους ψηφοφόρους της κυβέρνησης, η αίτηση θα απορρίπτεται με την ένδειξη: «Μειοψηφικό συναίσθημα – δοκιμάστε ξανά στις επόμενες εκλογές».
Οι πιο κακοπροαίρετοι ισχυρίζονται ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς η κυριαρχία της πλειοψηφίας, αλλά και ο σεβασμός της διαφωνίας. Ευτυχώς, η νέα θεωρία λύνει αυτό το πρόβλημα. Η διαφωνία επιτρέπεται ελεύθερα, αρκεί να μην ενοχλεί τα ποσοστά.
Έτσι, οι 500.000 στους δρόμους μπορούν να φωνάζουν όσο θέλουν. Απλώς, σύμφωνα με τη νέα πολιτική αριθμητική, ο ήχος τους μετατρέπεται αυτόματα σε... 300.000 ψήφους διαφορά.
Και όπως φαίνεται, όταν οι αριθμοί γίνονται επιχείρημα, η πολιτική μετατρέπεται σε αριθμομηχανή. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες δεν είναι ψηφία — και οι δρόμοι συνήθως θυμίζουν στους κυβερνώντες αυτό που οι εκλογικοί πίνακες συχνά ξεχνούν.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών