Η 17η Νοεμβρίου 1943 σηματοδοτεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του Ελληνισμού του Αργυροκάστρου. Εκείνη την ημέρα συλλαμβάνεται από Αλβανούς αντάρτες ο Βασίλης Σαχίνης, μια προσωπικότητα που είχε συνδέσει τη ζωή και τη δράση της με τους αγώνες της ελληνικής κοινότητας της περιοχής. Την επομένη, 18 Νοεμβρίου, εκτελείται.
Η δολοφονία του δεν ήταν απλώς η απώλεια ενός ακόμη ανθρώπου μέσα στη δίνη των πολεμικών και πολιτικών αναταράξεων της εποχής. Ο Σαχίνης είχε αναδειχθεί σε μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Ελληνισμού στο Αργυρόκαστρο, με παρουσία στις διεκδικήσεις και στους αγώνες της ελληνικής κοινότητας.
Πίσω από την εκτέλεσή του, όμως, υπήρχε μια μακρά ιστορία αντιπαράθεσης με τις αλβανικές αρχές, οι οποίες αντιμετώπιζαν την οργανωμένη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας ως ζήτημα πολιτικής και κρατικής ασφάλειας.
Ο εκτοπισμός του 1934 και η ελληνική σχολική αποχή
Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό επεισόδιο αυτής της διαδρομής σημειώνεται το 1934, όταν η ελληνική κοινότητα αντιδρά στην πολιτική που ακολουθούσε το αλβανικό κράτος απέναντι στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση. Η σχολική αποχή αποτέλεσε μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στους περιορισμούς που επιβάλλονταν στην ελληνική παιδεία. Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν στους μαθητές και στους γονείς τους. Στο επίκεντρο βρέθηκαν και άνθρωποι που θεωρούνταν πρωταγωνιστές της κοινοτικής ζωής και της αντίστασης στις κρατικές παρεμβάσεις. Ανάμεσά τους ήταν και ο Βασίλης Σαχίνης.
Στις 3 Οκτωβρίου 1934 συνελήφθη στο Αργυρόκαστρο και στη συνέχεια εκτοπίστηκε στο Αλέσιο (Λέζα), στη βόρεια Αλβανία. Ο εκτοπισμός του, όπως ο ίδιος υποστήριζε στην επιστολή του, συνδεόταν άμεσα με τη σχολική αποχή των ελληνόφωνων σχολείων του Αργυροκάστρου.
Η απομάκρυνσή του από την ιδιαίτερη πατρίδα του δεν αποτελούσε μόνο προσωπική τιμωρία. Εντασσόταν σε ένα ευρύτερο κλίμα εκφοβισμού, με στόχο να αποδυναμωθούν οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινότητας και να αποτραπούν νέες κινητοποιήσεις.
Η επιστολή προς τον πρωθυπουργό: «Να αναθεωρήσετε την απόφαση εκτοπισμού μου»
Από τον τόπο της εξορίας του, ο Σαχίνης δεν επέλεξε τη σιωπή. Απευθύνθηκε γραπτώς στο Προεδρείο του Υπουργικού Συμβουλίου στα Τίρανα, ζητώντας την αναθεώρηση της απόφασης που τον κρατούσε μακριά από την πόλη του. Το σημαντικό αυτό ιστορικό ντοκουμέντο παρουσιάζει ο καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας Γιάννης Γιάννης. Πρόκειται για τρισέλιδη επιστολή, γραμμένη και υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Βασίλη Σαχίνη. Η προσωπική μαρτυρία του αποκτά ιδιαίτερη αξία, καθώς αποτυπώνει τη θέση ενός ανθρώπου που βρέθηκε αντιμέτωπος με την κρατική καταστολή και επιχείρησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον της ίδιας της κυβέρνησης που είχε διατάξει τον εκτοπισμό του.
Στο απόσπασμα της πρώτης σελίδας, όπως το δημοσιεύει μεταφρασμένο ο Γιάννης Γιάννης, διαβάζουμε:
Προς το Προεδρείο του Υπουργικού Συμβουλίου, Τίρανα
Υπόμνημα του Βασίλη Σαχίνη, εμπόρου από το Αργυρόκαστρο, εκτοπισμένου στο Αλέσιο.
Κύριε Πρόεδρε,
Συνελήφθην στις 3 Οκτωβρίου στο Αργυρόκαστρο και με την απόφασή σας ad infinitum (επ' αόριστον), εκτοπίστηκα εδώ στο Αλέσιο.
Ο εκτοπισμός, αναμφίβολα, έχει σχέση με την αποχή των ελληνόφωνων σχολείων του Αργυροκάστρου.
Είκοσι χρόνια τώρα κατοικώ στο Αργυρόκαστρο, εργαζόμενος ως χρηματιστής, και ζω με την ηλικιωμένη, εξηντάχρονη μητέρα μου…
Η δολοφονία του δεν ήταν απλώς η απώλεια ενός ακόμη ανθρώπου μέσα στη δίνη των πολεμικών και πολιτικών αναταράξεων της εποχής. Ο Σαχίνης είχε αναδειχθεί σε μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Ελληνισμού στο Αργυρόκαστρο, με παρουσία στις διεκδικήσεις και στους αγώνες της ελληνικής κοινότητας.
Πίσω από την εκτέλεσή του, όμως, υπήρχε μια μακρά ιστορία αντιπαράθεσης με τις αλβανικές αρχές, οι οποίες αντιμετώπιζαν την οργανωμένη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας ως ζήτημα πολιτικής και κρατικής ασφάλειας.
Ο εκτοπισμός του 1934 και η ελληνική σχολική αποχή
Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό επεισόδιο αυτής της διαδρομής σημειώνεται το 1934, όταν η ελληνική κοινότητα αντιδρά στην πολιτική που ακολουθούσε το αλβανικό κράτος απέναντι στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση. Η σχολική αποχή αποτέλεσε μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στους περιορισμούς που επιβάλλονταν στην ελληνική παιδεία. Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν στους μαθητές και στους γονείς τους. Στο επίκεντρο βρέθηκαν και άνθρωποι που θεωρούνταν πρωταγωνιστές της κοινοτικής ζωής και της αντίστασης στις κρατικές παρεμβάσεις. Ανάμεσά τους ήταν και ο Βασίλης Σαχίνης.
Στις 3 Οκτωβρίου 1934 συνελήφθη στο Αργυρόκαστρο και στη συνέχεια εκτοπίστηκε στο Αλέσιο (Λέζα), στη βόρεια Αλβανία. Ο εκτοπισμός του, όπως ο ίδιος υποστήριζε στην επιστολή του, συνδεόταν άμεσα με τη σχολική αποχή των ελληνόφωνων σχολείων του Αργυροκάστρου.
Η απομάκρυνσή του από την ιδιαίτερη πατρίδα του δεν αποτελούσε μόνο προσωπική τιμωρία. Εντασσόταν σε ένα ευρύτερο κλίμα εκφοβισμού, με στόχο να αποδυναμωθούν οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινότητας και να αποτραπούν νέες κινητοποιήσεις.
Η επιστολή προς τον πρωθυπουργό: «Να αναθεωρήσετε την απόφαση εκτοπισμού μου»
Από τον τόπο της εξορίας του, ο Σαχίνης δεν επέλεξε τη σιωπή. Απευθύνθηκε γραπτώς στο Προεδρείο του Υπουργικού Συμβουλίου στα Τίρανα, ζητώντας την αναθεώρηση της απόφασης που τον κρατούσε μακριά από την πόλη του. Το σημαντικό αυτό ιστορικό ντοκουμέντο παρουσιάζει ο καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας Γιάννης Γιάννης. Πρόκειται για τρισέλιδη επιστολή, γραμμένη και υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Βασίλη Σαχίνη. Η προσωπική μαρτυρία του αποκτά ιδιαίτερη αξία, καθώς αποτυπώνει τη θέση ενός ανθρώπου που βρέθηκε αντιμέτωπος με την κρατική καταστολή και επιχείρησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον της ίδιας της κυβέρνησης που είχε διατάξει τον εκτοπισμό του.
Στο απόσπασμα της πρώτης σελίδας, όπως το δημοσιεύει μεταφρασμένο ο Γιάννης Γιάννης, διαβάζουμε:
Προς το Προεδρείο του Υπουργικού Συμβουλίου, Τίρανα
Υπόμνημα του Βασίλη Σαχίνη, εμπόρου από το Αργυρόκαστρο, εκτοπισμένου στο Αλέσιο.
Κύριε Πρόεδρε,
Συνελήφθην στις 3 Οκτωβρίου στο Αργυρόκαστρο και με την απόφασή σας ad infinitum (επ' αόριστον), εκτοπίστηκα εδώ στο Αλέσιο.
Ο εκτοπισμός, αναμφίβολα, έχει σχέση με την αποχή των ελληνόφωνων σχολείων του Αργυροκάστρου.
Είκοσι χρόνια τώρα κατοικώ στο Αργυρόκαστρο, εργαζόμενος ως χρηματιστής, και ζω με την ηλικιωμένη, εξηντάχρονη μητέρα μου…
Οι λίγες αυτές γραμμές έχουν ιδιαίτερη ιστορική βαρύτητα. Ο Σαχίνης δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως κάποιον που είχε διαπράξει ποινικό αδίκημα. Αντιθέτως, επικαλείται την πολυετή παρουσία του στο Αργυρόκαστρο, την επαγγελματική του δραστηριότητα και την οικογενειακή του κατάσταση, ζητώντας να αρθεί μια απόφαση που τον είχε απομακρύνει από τη ζωή του. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά του στην εξηντάχρονη μητέρα του. Πίσω από τη διοικητική πράξη του εκτοπισμού υπήρχε μια πραγματική ανθρώπινη τραγωδία: ένας άνθρωπος αποκομμένος από την οικογένειά του, την εργασία του και την κοινωνία στην οποία είχε αναπτύξει τη ζωή του. Και το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι ο ίδιος συνδέει ευθέως τον εκτοπισμό του με τη σχολική αποχή. Η δίωξή του, επομένως, δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένη από τη σύγκρουση γύρω από την ελληνόγλωσση εκπαίδευση.
Η ελληνική παιδεία στο στόχαστρο
Η υπόθεση του Σαχίνη δεν ήταν μεμονωμένη. Η εκπαιδευτική πολιτική του αλβανικού κράτους κατά τη δεκαετία του 1930 είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στις ελληνικές κοινότητες. Η ελληνική σχολική αποχή του 1934 εξελίχθηκε σε ευρύτερη κινητοποίηση, με αποτέλεσμα τη σύλληψη και τον εκτοπισμό προσώπων που θεωρούνταν πρωταγωνιστές της αντίδρασης. Ανάμεσά τους βρίσκονταν εκπαιδευτικοί, κοινοτικοί παράγοντες και άνθρωποι με ενεργό ρόλο στην υπεράσπιση της ελληνικής παιδείας.
Ο Σαχίνης συνδέθηκε με την ίδρυση της «Νέας Φιλικής Εταιρείας», η οποία δραστηριοποιήθηκε γύρω από το σχολικό ζήτημα και επιχείρησε να διεθνοποιήσει τις διαμαρτυρίες, απευθυνόμενη και στην Κοινωνία των Εθνών. Δεν επρόκειτο, συνεπώς, για μια απλή διαφωνία σχετικά με τη λειτουργία των σχολείων. Το διακύβευμα ήταν η δυνατότητα της ελληνικής κοινότητας να διατηρήσει τη γλώσσα, την εκπαίδευση και την πολιτισμική της συνέχεια.
Η ιστορική έρευνα του Αλβανού ιστορικού Μπεκίρ Μέτα, δημοσιευμένη στο περιοδικό Studime Historike, καταγράφει επίσης την αντιμετώπιση του Σαχίνη από τις αλβανικές αρχές ως ενός από τους βασικούς παράγοντες της ελληνόφωνης κινητοποίησης.
Από το Αλέσιο στην επόμενη δεκαετία των διώξεων
Η περιπέτεια του Σαχίνη δεν σταμάτησε με την επιστροφή του από τον εκτοπισμό. Η δράση του εξακολούθησε να προκαλεί την καχυποψία των αρχών, ενώ το όνομά του παρέμενε συνδεδεμένο με τις οργανωμένες προσπάθειες της ελληνικής κοινότητας να υπερασπιστεί την ταυτότητα και τα δικαιώματά της. Το 1940, παραμονές της ιταλικής επίθεσης κατά της Ελλάδας, συνελήφθη από τις ιταλικές αρχές κατοχής και οδηγήθηκε στην εξορία στην Ιταλία. Όταν ο ελληνικός στρατός εισήλθε στο Αργυρόκαστρο, στις 8 Δεκεμβρίου 1940, ο Σαχίνης εξακολουθούσε να βρίσκεται κρατούμενος.
Μετά την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων και την κατάρρευση του μετώπου το 1941, η κατάσταση στη Βόρειο Ήπειρο άλλαξε δραματικά. Η περιοχή βρέθηκε στη δίνη της Κατοχής, ενώ παράλληλα αναπτύσσονταν ανταγωνιστικές πολιτικές και αντιστασιακές οργανώσεις.
Ο Σαχίνης επέστρεψε στη δράση και συνδέθηκε με την οργάνωση του βορειοηπειρωτικού αντιστασιακού κινήματος, αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο στο Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (ΜΑΒΗ). Η επιδίωξη διατήρησης της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και η αντίσταση απέναντι στις δυνάμεις που απειλούσαν την ελληνική παρουσία στην περιοχή τον έφεραν σε σύγκρουση και με τις αλβανικές κομμουνιστικές δυνάμεις του Ενβέρ Χότζα.
17 Νοεμβρίου 1943: Η σύλληψη και η εκτέλεση
Στις 17 Νοεμβρίου 1943, ο Βασίλης Σαχίνης συνελήφθη στο Αργυρόκαστρο από άνδρες των δυνάμεων του αλβανικού κομμουνιστικού κινήματος. Σύμφωνα με τις ιστορικές αφηγήσεις για την υπόθεση, υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και την αυγή της επόμενης ημέρας εκτελέστηκε.
Ήταν 18 Νοεμβρίου 1943.
Με τον θάνατό του χάθηκε μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του Ελληνισμού της περιοχής, ένας άνθρωπος που είχε περάσει από την εκπαιδευτική και κοινοτική δράση στους πολιτικούς αγώνες και, τελικά, στην αντίσταση της πολεμικής περιόδου.
Η εκτέλεσή του εντάσσεται στην ευρύτερη σύγκρουση για τον έλεγχο της Βορείου Ηπείρου και την πολιτική τύχη της ελληνικής μειονότητας. Οι συνθήκες και οι ευθύνες γύρω από τη δολοφονία του έχουν αποτελέσει αντικείμενο διαφορετικών ιστορικών αφηγήσεων.
Ένα χειρόγραφο που διασώζει τη φωνή του
Σχεδόν εννέα χρόνια πριν από την εκτέλεσή του, ο Βασίλης Σαχίνης είχε αποτυπώσει σε ένα χειρόγραφο την προσωπική του περιπέτεια, απευθυνόμενος στην ανώτατη πολιτική ηγεσία της Αλβανίας. Η ιστορική σημασία της επιστολής είναι διπλή. Αφενός, αποτελεί προσωπική μαρτυρία ενός πρωταγωνιστή των αγώνων του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Αφετέρου, προσφέρει ένα σπάνιο παράθυρο στον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές αποφάσεις της εποχής επηρέαζαν την καθημερινότητα ανθρώπων που είχαν αναλάβει ενεργό ρόλο στην υπεράσπιση της ελληνικής παιδείας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιστορική μελέτη του Μπεκίρ Μέτα για την κρατικοποίηση των ελληνικών ιδιωτικών σχολείων και τις αντιδράσεις της μειονότητας φωτίζει το ευρύτερο πολιτικό και εκπαιδευτικό περιβάλλον του 1933–1934, μέσα στο οποίο εντάσσεται και η υπόθεση Σαχίνη.
Η παρουσίαση του χειρόγραφου από τον καθηγητή Ελληνικής Φιλολογίας Γιάννη Γιάννη αποκτά, επομένως, ιδιαίτερη αξία. Δεν ανασύρει απλώς ένα παλιό έγγραφο από το αρχείο της ιστορίας. Φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη φωνή ενός ανθρώπου που, ακόμη και από τον τόπο της εξορίας του, διεκδικούσε το δικαίωμα να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Ο Βασίλης Σαχίνης δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τον τρόπο με τον οποίο πέθανε. Έμεινε και για όσα υπερασπίστηκε όσο ζούσε. Και η επιστολή του 1934 αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο αυτής της διαδρομής.
Η ελληνική παιδεία στο στόχαστρο
Η υπόθεση του Σαχίνη δεν ήταν μεμονωμένη. Η εκπαιδευτική πολιτική του αλβανικού κράτους κατά τη δεκαετία του 1930 είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στις ελληνικές κοινότητες. Η ελληνική σχολική αποχή του 1934 εξελίχθηκε σε ευρύτερη κινητοποίηση, με αποτέλεσμα τη σύλληψη και τον εκτοπισμό προσώπων που θεωρούνταν πρωταγωνιστές της αντίδρασης. Ανάμεσά τους βρίσκονταν εκπαιδευτικοί, κοινοτικοί παράγοντες και άνθρωποι με ενεργό ρόλο στην υπεράσπιση της ελληνικής παιδείας.
Ο Σαχίνης συνδέθηκε με την ίδρυση της «Νέας Φιλικής Εταιρείας», η οποία δραστηριοποιήθηκε γύρω από το σχολικό ζήτημα και επιχείρησε να διεθνοποιήσει τις διαμαρτυρίες, απευθυνόμενη και στην Κοινωνία των Εθνών. Δεν επρόκειτο, συνεπώς, για μια απλή διαφωνία σχετικά με τη λειτουργία των σχολείων. Το διακύβευμα ήταν η δυνατότητα της ελληνικής κοινότητας να διατηρήσει τη γλώσσα, την εκπαίδευση και την πολιτισμική της συνέχεια.
Η ιστορική έρευνα του Αλβανού ιστορικού Μπεκίρ Μέτα, δημοσιευμένη στο περιοδικό Studime Historike, καταγράφει επίσης την αντιμετώπιση του Σαχίνη από τις αλβανικές αρχές ως ενός από τους βασικούς παράγοντες της ελληνόφωνης κινητοποίησης.
Από το Αλέσιο στην επόμενη δεκαετία των διώξεων
Η περιπέτεια του Σαχίνη δεν σταμάτησε με την επιστροφή του από τον εκτοπισμό. Η δράση του εξακολούθησε να προκαλεί την καχυποψία των αρχών, ενώ το όνομά του παρέμενε συνδεδεμένο με τις οργανωμένες προσπάθειες της ελληνικής κοινότητας να υπερασπιστεί την ταυτότητα και τα δικαιώματά της. Το 1940, παραμονές της ιταλικής επίθεσης κατά της Ελλάδας, συνελήφθη από τις ιταλικές αρχές κατοχής και οδηγήθηκε στην εξορία στην Ιταλία. Όταν ο ελληνικός στρατός εισήλθε στο Αργυρόκαστρο, στις 8 Δεκεμβρίου 1940, ο Σαχίνης εξακολουθούσε να βρίσκεται κρατούμενος.
Μετά την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων και την κατάρρευση του μετώπου το 1941, η κατάσταση στη Βόρειο Ήπειρο άλλαξε δραματικά. Η περιοχή βρέθηκε στη δίνη της Κατοχής, ενώ παράλληλα αναπτύσσονταν ανταγωνιστικές πολιτικές και αντιστασιακές οργανώσεις.
Ο Σαχίνης επέστρεψε στη δράση και συνδέθηκε με την οργάνωση του βορειοηπειρωτικού αντιστασιακού κινήματος, αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο στο Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (ΜΑΒΗ). Η επιδίωξη διατήρησης της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και η αντίσταση απέναντι στις δυνάμεις που απειλούσαν την ελληνική παρουσία στην περιοχή τον έφεραν σε σύγκρουση και με τις αλβανικές κομμουνιστικές δυνάμεις του Ενβέρ Χότζα.
17 Νοεμβρίου 1943: Η σύλληψη και η εκτέλεση
Στις 17 Νοεμβρίου 1943, ο Βασίλης Σαχίνης συνελήφθη στο Αργυρόκαστρο από άνδρες των δυνάμεων του αλβανικού κομμουνιστικού κινήματος. Σύμφωνα με τις ιστορικές αφηγήσεις για την υπόθεση, υποβλήθηκε σε βασανιστήρια και την αυγή της επόμενης ημέρας εκτελέστηκε.
Ήταν 18 Νοεμβρίου 1943.
Με τον θάνατό του χάθηκε μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του Ελληνισμού της περιοχής, ένας άνθρωπος που είχε περάσει από την εκπαιδευτική και κοινοτική δράση στους πολιτικούς αγώνες και, τελικά, στην αντίσταση της πολεμικής περιόδου.
Η εκτέλεσή του εντάσσεται στην ευρύτερη σύγκρουση για τον έλεγχο της Βορείου Ηπείρου και την πολιτική τύχη της ελληνικής μειονότητας. Οι συνθήκες και οι ευθύνες γύρω από τη δολοφονία του έχουν αποτελέσει αντικείμενο διαφορετικών ιστορικών αφηγήσεων.
Ένα χειρόγραφο που διασώζει τη φωνή του
Σχεδόν εννέα χρόνια πριν από την εκτέλεσή του, ο Βασίλης Σαχίνης είχε αποτυπώσει σε ένα χειρόγραφο την προσωπική του περιπέτεια, απευθυνόμενος στην ανώτατη πολιτική ηγεσία της Αλβανίας. Η ιστορική σημασία της επιστολής είναι διπλή. Αφενός, αποτελεί προσωπική μαρτυρία ενός πρωταγωνιστή των αγώνων του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Αφετέρου, προσφέρει ένα σπάνιο παράθυρο στον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές αποφάσεις της εποχής επηρέαζαν την καθημερινότητα ανθρώπων που είχαν αναλάβει ενεργό ρόλο στην υπεράσπιση της ελληνικής παιδείας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιστορική μελέτη του Μπεκίρ Μέτα για την κρατικοποίηση των ελληνικών ιδιωτικών σχολείων και τις αντιδράσεις της μειονότητας φωτίζει το ευρύτερο πολιτικό και εκπαιδευτικό περιβάλλον του 1933–1934, μέσα στο οποίο εντάσσεται και η υπόθεση Σαχίνη.
Η παρουσίαση του χειρόγραφου από τον καθηγητή Ελληνικής Φιλολογίας Γιάννη Γιάννη αποκτά, επομένως, ιδιαίτερη αξία. Δεν ανασύρει απλώς ένα παλιό έγγραφο από το αρχείο της ιστορίας. Φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη φωνή ενός ανθρώπου που, ακόμη και από τον τόπο της εξορίας του, διεκδικούσε το δικαίωμα να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Ο Βασίλης Σαχίνης δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τον τρόπο με τον οποίο πέθανε. Έμεινε και για όσα υπερασπίστηκε όσο ζούσε. Και η επιστολή του 1934 αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο αυτής της διαδρομής.
Διαβάστε επίσης


Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών